Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KZ 55/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal; defendant lost time extension due to failure to notify court of address change.

Numero d'incarto III KZ 55/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld the lower court's refusal to extend the deadline for submitting a request to receive the judgment. The defendant argued that lack of notification due to being abroad and imprisonment violated procedural rights, but the court found he failed to inform the court of his address change as required by law. Consequently, the court ruled that the defendant's inability to access the judgment was a direct result of his own negligence rather than an independent circumstance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 75 § 1 k.p.k.; Art. 126 § 1 k.p.k.: A defendant who fails to notify the court of a change in residence loses the right to request service of documents, and such loss is not considered an independent circumstance warranting a time extension.

Parole chiave

Generato dall'IA
failure to notify address independent circumstance extension service of judgment procedural negligence time limit extension ritardo ingiustificato nella procedura d'asilo restituzione del termine scaduto rinvio del dibattimento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 126 § 3 k.p.k.
II Ka [...], na podstawie art. 126 § 3 k.p.k. i art.
Art. 437 § 1 k.p.k.
i art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Art. 75 § 1 k.p.k.
Słusznie zauważył Sąd I instancji, że punktem wyjścia winna być treść art. 75 § 1 k.p.k., który nakłada na oskarżonego obowiązek informowania Sądu o każdej zmianie miejsca pobytu trwającego dłużej niż 7 dni, z pozbawieniem wolności włącznie.
Art. 100 § 3 k.p.k.
Wbrew twierdzeniu skarżącego w tej sytuacji ani nie materializowały się przesłanki do zastosowania na rozprawie odwoławczej art. 100 § 3 k.p.k., ani też nie zachodziły podstawy do kwestionowania uznania wysyłanej do skazanego korespondencji za doręczoną po myśli art.
Art. 133 § 1 k.p.k.
Art. 133 § 2 k.p.k.
Art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.
Art. 126 § 1 k.p.k.
Było to wynikiem wyłącznie przyjętej postawy skazanego, nie zaś przyczyn obiektywnych i niezależnych, o których mowa w art. 126 § 1 k.p.k.
Art. 139 § 1 k.p.k.
100 § 3 k.p.k., ani też nie zachodziły podstawy do kwestionowania uznania wysyłanej do skazanego korespondencji za doręczoną po myśli art. 139 § 1 k.p.k. Trudno również doszukać się powodów, mających skutkować wystąpieniem powołanej w zażaleniu bezwzględnej przyczyny odwoławczej.
art. 207 § 1 k.k
G., skazanego z art. 207 § 1 k.k., ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 17 stycznia 2022 r.‎zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Z.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KZ 55/21 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński w sprawie T. G., skazanego z art. 207 § 1 k.k., ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 17 stycznia 2022 r.‎zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia 6 października 2020 r., odmawiającego przywrócenia terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku ‎z uzasadnieniem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. II Ka [...], na podstawie art. 126 § 3 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Z. odmówił przywrócenia skazanemu T. G. terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku tego Sądu z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. II Ka […] wraz z uzasadnieniem stwierdzając, że podniesiony we wniosku fakt przebywania skazanego od czerwca do października 2020 r. poza granicami kraju i związany z tym brak wiedzy o prawomocnym zakończeniu postępowania nie stanowiły okoliczności od skazanego niezależnych w rozumieniu art. 126 § 1 k.p.k. Na to postanowienie zażalenie złożyła obrońca skazanego, zarzucając obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, a mianowicie:1.art. 100 § 3 k.p.k., polegającą na jego niezastosowaniu poprzez przyjęcie, że pouczenie skazanego skutecznie nastąpiło przed Sądem I instancji lub II instancji w sytuacji, w której wszelkie wysyłane do skazanego pisma przez te Sądy nie zawierały jakichkolwiek pouczeń w zakresie obowiązku zachowania terminów zawitych, a więc nie mogły odnieść jakichkolwiek negatywnych skutków procesowych dla skazanego,2.art. 133 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., polegającą na niezastosowaniu tych przepisów poprzez przyjęcie, że skazany powinien ponosić ujemne skutki procesowe w niniejszej sprawie tak jakby nastąpiło prawidłowe zawiadomienie skazanego o pierwszym i kolejnych terminach rozpraw w sytuacji, w której skazany nie przebywał pod adresem zamieszkania z powodu wyjazdu, a następnie osadzenia go w zakładzie karnym.W konsekwencji, obrońca skazanego wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie skazanemu terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku Sądu II instancji wraz z uzasadnieniem.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie było zasadne, albowiem zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem określonych w środku odwoławczym przepisów postępowania. Kluczowe dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było zdekodowanie zakresu obowiązków spoczywających na stronie oraz na organie procesowym. Działania Sądu Okręgowego w Z. były bowiem konsekwencją wywiązywania się przez skazanego z tychże właśnie obowiązków. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że punktem wyjścia winna być treść art. 75 § 1 k.p.k., który nakłada na oskarżonego obowiązek informowania Sądu o każdej zmianie miejsca pobytu trwającego dłużej niż 7 dni, z pozbawieniem wolności włącznie.

O jego treści skazany został prawidłowo pouczony już na wstępie toczącego się przeciwko niemu postępowania (k. 56 – 56v). Nie może obecnie skutecznie usprawiedliwiać niewiedzy o stopniu zaawansowania toczącego się przeciwko niemu procesu zmianą miejsca pobytu i fizycznym nieodbieraniem korespondencji sądowej, skoro było to następstwem jedynie niewywiązania się przez niego z powyższego obowiązku. Obrona wprawdzie twierdzi przeciwnie, a mianowicie, że powiadomił organy ścigania o tej zmianie, nie wskazuje jednak w jaki sposób i kiedy miałby tego dokonać, zaś fakt takowy nie wynika z akt przedmiotowej sprawy.

Poza oświadczeniem zawartym na k. 52, w którym T. G. podał adres, na który Sądy kierowały do niego wszelką korespondencję procesową nie ma innego oświadczenia wskazującego, że dane te uległy dezaktualizacji. Wbrew twierdzeniu skarżącego w tej sytuacji ani nie materializowały się przesłanki do zastosowania na rozprawie odwoławczej art. 100 § 3 k.p.k., ani też nie zachodziły podstawy do kwestionowania uznania wysyłanej do skazanego korespondencji za doręczoną po myśli art. 139 § 1 k.p.k. Trudno również doszukać się powodów, mających skutkować wystąpieniem powołanej w zażaleniu bezwzględnej przyczyny odwoławczej.

W świetle powyższych ustaleń, za trafną należało przyjąć konkluzję zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skazany, mając świadomość toczącego się postępowania odwoławczego (osobiście odebrał zawiadomienie o przyjęciu apelacji – k. 272), nie sprostał ciążącemu na nim obowiązkowi poinformowania Sądu o aktualnym miejscu pobytu, czego skutkiem było pozbawienie się możliwości korzystania z przysługujących mu uprawnień. Było to wynikiem wyłącznie przyjętej postawy skazanego, nie zaś przyczyn obiektywnych i niezależnych, o których mowa w art. 126 § 1 k.p.k.

Trafnie zatem Sąd nie stwierdził podstaw uzasadniających przywrócenie terminu. W konsekwencji, nie znajdując argumentów przemawiających za uwzględnieniem zażalenia, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.