Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept appeal due to suspended sentence conditions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the defense's appeal against the refusal to accept a cassation appeal. The defense argued that procedural errors warranted the appeal's acceptance, but the court found the lower court correctly applied the law. The decision rests on the statutory requirement that cassation for the benefit of the accused is only permissible when sentenced to imprisonment without a suspended term.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 2 k.p.k.; Art. 523 § 4 k.p.k.: Cassation for the benefit of the accused is inadmissible if the defendant was sentenced to imprisonment with a suspended term and the appeal does not cite specific statutory grounds for acceptance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 55/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala w sprawie R. O. skazanego za czyn z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 200a § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 września 2020 r. zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w T.z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt WKK (…) odmawiające przyjęcia kasacji złożonej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt IX Ka (…) na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w G. uznał oskarżonego R. O. za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, to jest przestępstwa z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 200a § 2 k.k. i za ten czyn skazał go na karę roku pozbawienia, której wykonanie warunkowo zawiesił na trzyletni okres próby. Oskarżony został zobowiązany do informowania sądu o przebiegu okresu próby, a nadto oddany pod dozór kuratora sądowego w ww. okresie. Sąd, na podstawie art. 71 § 1 k.k., wymierzył oskarżonemu również karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 40 zł.
Wyrok zawiera również rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu.Od powyższego wyroku apelacje wywiedli obrońca oskarżonego i prokurator. Obrońca zaskarżył orzeczenie w całości, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k., błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 200a § 2 k.k. w zw. z art. 13 § 2 k.k. W konkluzji skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Prokurator natomiast zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonego, w części dotyczącej orzeczenia o karze, podnosząc zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary roku pozbawienia wolności orzeczonej z zastosowaniem warunkowego zawieszenia jej wykonania na trzyletni okres próby oraz zaniechanie zastosowania środków karnych w postaci degradacji oraz podania wyroku do publicznej wiadomości. Po rozpoznaniu ww. środków odwoławczych Sąd Okręgowy w T. , wyrokiem z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt IX Ka (…) zmienił zaskarżony wyrok wyłącznie w zakresie rozstrzygnięcia o opłacie zawartego w punkcie VI. tego orzeczenia, a w pozostałym zakresie utrzymał je w mocy i orzekł o kosztach procesu.Od powyższego wyroku kasację wywiódł obrońca skazanego, który zaskarżył go w całości podnosząc zarzut rażącej obrazy prawa materialnego, tj. art. 200a § 2 k.k. w zw. z art. 13 § 2 k.k. oraz rażącego naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 433 § 2 k.k. poprzez niepełne rozpoznanie przez sąd odwoławczy zarzutów i wniosków apelacyjnych.Zarządzeniem z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt WKK (…), upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w T., na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 4 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji.
W uzasadnieniu decyzji procesowej wskazano, że zgodnie z treścią art. 523 k.p.k. kasację na korzyść oskarżonego można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy wyłącznie kasacji wniesionej w wypadku faktycznego zaistnienia uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz tzw. kasacji nadzwyczajnej. W związku zaś z tym, że w kasacji obrońca nie wskazał na wystąpienie uchybień z art. 439 k.p.k. należało odmówić jej przyjęcia jako niedopuszczalnej z mocy prawa.
Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie, zażalenie wywiódł obrońca skazanego, który zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie występowały podstawy do odmówienia przyjęcia kasacji, gdy tymczasem, w ocenie skazanego, uchybienia sądu II instancji winny skutkować przyjęciem kasacji. W konkluzji, skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji i przekazanie sprawy Prezesowi Sądu Okręgowego w T. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ, który wydał zaskarżoną decyzję procesową miał bowiem rację stwierdzając, że wywiedziony w przedmiotowej sprawie nadzwyczajny środek zaskarżenia był niedopuszczalny z mocy prawa. Wyraźnie przesądza o tym treść przepisu art. 523 § 2 k.p.k., odczytywanego łącznie z art. 523 § 4 k.p.k. Zgodnie z treścią pierwszej z przywołanych regulacji, kasacja na korzyść może być wniesiona jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Powyższe ograniczenie nie dotyczy jedynie sytuacji, gdy kasacja została wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz w wypadku określonym w art. 521 k.p.k. (tzw. kasacja nadzwyczajna) – art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k. Oznacza to, że w przypadku, gdy nie zostaną spełnione warunki z art. 523 § 2 k.p.k. i jednocześnie nie zaistnieją okoliczności wskazane w art. 523 § 4 k.p.k., kasacja strony wywiedziona na korzyść oskarżonego będzie niedopuszczalna z mocy ustawy.I taki stan rzeczy zaktualizował się w przedmiotowej sprawie.
Sąd odwoławczy utrzymał bowiem w mocy wyrok, na mocy którego orzeczono wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (dokonana przez organ ad quem modyfikacja dotyczyła jedynie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu), a zarzuty podniesione w kasacji, wywiedzionej przez obrońcę, nie dotyczyły uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Organ procesowy dostrzegając te okoliczności trafnie zatem uznał kasację za niedopuszczalną i w pełni zasadnie odmówił jej przyjęcia. Zgodnie bowiem z art. 530 § 2 k.p.k. prezes sądu (przewodniczący wydziału, upoważniony sędzia – art. 93 § 2 k.p.k.), do którego wniesiono kasację, odmawia jej przyjęcia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2 lub w art. 429 § 1, albo gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k.
Okoliczności, o których mowa w art. 429 § 1 k.p.k. to z kolei: wniesienie środka zaskarżenia po terminie lub przez osobę nieuprawnioną oraz wniesienie środka zaskarżenia niedopuszczalnego z mocy ustawy. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.