Supreme Court upheld temporary arrest against defendant based on legal presumption of flight risk from prior sentence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal against a ruling ordering temporary arrest for three months. The defense argued that the arrest lacked justification given the defendant's behavior prior to his current sentencing stage. The court rejected this, ruling that the statutory presumption of flight risk arising from a prior sentence of over three years serves as an independent ground for arrest without requiring proof of specific past disruptive actions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 258 § 2 k.p.k.; Art. 259 § 1 k.p.k.: The court established that the statutory presumption of flight risk based on a prior sentence of at least three years constitutes a sufficient independent ground for temporary arrest, rendering the defense's request to prove specific past disruptive actions unnecessary.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 48/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 września 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Michał LaskowskiSSN Paweł Wiliński po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 4 września 2019 r. zażalenia obrońcy oskarżonego A. K. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 lipca 2019 r., sygn. akt III KK 401/18 w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIESąd Najwyższy, wydanym na rozprawie kasacyjnej, postanowieniem z dnia 31 lipca 2019 r., sygn. akt III KK 401/18, na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. zastosował wobec oskarżonego A. K. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy.W zażaleniu złożonym na to postanowienie obrońca oskarżonego A. K. zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to art. 258 § 2 i § 4 k.p.k. przez zastosowanie tymczasowego aresztowania w stosunku do oskarżonego, w sytuacji gdy wobec jego dotychczasowej postawy, w szczególności prezentowanej przed osadzeniem w jednostce penitencjarnej, brak jest uzasadnionej i realnej obawy ewentualnej możliwości bezprawnego utrudniania przez niego postępowania karnego na jego obecnym etapie, i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 31 lipca 2019 r., sygn. akt III KK 401/18, uchylił zaskarżony m. in. kasacją obrońcy A.
K. , wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II AKa (…), i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania. A zatem Sąd Apelacyjny w (…) rozpoznawał będzie ponownie apelację obrońcy oskarżonego A. K., wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt III K (…), mocą którego wymienionego oskarżonego uznano za winnego popełnienia zbrodni z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zb. z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierzono mu karę 15 lat pozbawienia wolności, a także winnym występku z art. 278 § 1 k.k., za który skazano go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Jako karę łączną orzeczono wobec niego karę 15 lat pozbawienia wolności.Poza sporem jest, iż unormowanie z art. 258 § 2 k.p.k. m. in. wprowadza szczególny rodzaj prawnego domniemania istnienia obawy, że oskarżony z uwagi na orzeczoną wobec niego nieprawomocnie karą pozbawienia wolności, w wymiarze nie niższym niż trzy lata, będzie bezprawnie utrudniał postępowanie karne, co może stanowić samodzielną przesłankę szczególną zastosowania tymczasowego aresztowania (por. np. T. Grzegorczyk, J. Tylman: Polskie postępowanie karne, Warszawa 2005, s. 528, P. Hofmański, E. Sadzik, K.
Zgryzek: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. I, Warszawa 2011, s. 1446 - 1447; W. Grzeszczyk: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 235; J. Izydorczyk: Stosowanie tymczasowego aresztowania w polskim postępowaniu karnym, Kraków 2002, s. 127 - 131; J. Skorupka: Stosowanie i przedłużanie tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym, Prok. i Pr. 2006, nr 12, s.109).Stosowanie tymczasowego aresztowania z powodu nieprawomocnego skazania na surową karę (tzw. areszt międzyinstancyjny), którego racją jest zapobieżenie ucieczce sprawcy przestępstwa lub utrudnianiu przezeń postępowania, aprobowane jest w wielu demokratycznych państwach poddanych jurysdykcji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zob.
A. Murzynowski, Węzłowe problemy tymczasowego aresztowania w świetle przepisów nowego kodeksu postępowania karnego, Kraków 1998, s. 126). W kontekście tego domniemania, sięganie przez obrońcę oskarżonego A. K. , w uzasadnieniu zażalenia do orzecznictwa dotyczącego realnej, a nie abstrakcyjnej obawy matactwa, nie może być skuteczne w realiach przedmiotowej sprawy. Ten nurt orzecznictwa zachowuje bowiem swoją aktualność jedynie jeśli chodzi o przesłankę wskazaną w art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. Nie podważa on natomiast istnienia przesłanki szczególnej określonej w art. 258 § 2 k.p.k., jako podstawy stosowania najostrzejszego środka zapobiegawczego.
Z uwagi na to, że jak to już wyżej wskazano, ma ona charakter domniemania prawnego, nie jest konieczne dowodowe wykazywanie, iż oskarżony podejmował w przeszłości bezprawne działania destabilizujące prawidłowy tok postępowania karnego. Należy też zaznaczyć, że w realiach sprawy nie wystąpiły szczególne względy, o jakich mowa w art 259 § 1 k.p.k., które nakazywałyby odstąpić od stosowania wobec oskarżonego A. K. tymczasowego aresztowania.Kierując się przedstawionymi wyżej motywami, Sąd Najwyższy nie uwzględnił zażalenia obrońcy, a zaskarżone postanowienie – jako zasadne – utrzymał w mocy.