Supreme Court dismisses appeal for retrial denial due to lack of statutory grounds under Criminal Procedure Code articles 540, 540a, and 540b.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the appellate court's order denying the defendant's request for a retrial. The defendant argued that his legal situation worsened due to the combined sentence and questioned his lawyer's actions, but the court found no statutory grounds for retrial. Since the lower courts and the Supreme Court had already ruled against applying probation in the combined sentence, the defendant's dissatisfaction with the penalty or his lawyer's conduct did not constitute valid reasons for reopening the proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 540 k.p.k.; Art. 540a k.p.k.; Art. 540b k.p.k.: A request for retrial is inadmissible if the grounds cited do not fall within the specific circumstances enumerated in the relevant articles of the Criminal Procedure Code, such as dissatisfaction with the penalty or the defense attorney's conduct.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 43/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie M. J. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 16 czerwca 2015 r., zażalenia skazanego, na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt II AKo 79/15, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIEZaskarżonym zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2015 roku odmówiono przyjęcia wniosku złożonego przez M.J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 22 stycznia 2014 roku, sygn. akt II K 618/13, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 25 czerwca 2014 roku, sygn. akt V Ka 440/14.Zażalenie na ww. zarządzenie wniósł skazany M.J. podnosząc, że nie wyrażał zgody na złożenie wniosku o wydanie wyroku łącznego, a jego sytuacja prawna w związku z wydaniem tego wyroku uległa pogorszeniu.
Skarżący ponownie zakwestionował działania podejmowane w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego przez jego obrońcę, a w efekcie stwierdził, że nie wnosił o wznowienie postępowania, „a raczej o całkowite unieważnienie wyroku łącznego”. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Zażalenie skazanego M.J. nie jest zasadne i na uwzględnienie nie zasługuje.Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku trafnie uznała, że wniosek M.J. – podobnie, jak i złożone obecnie zażalenie – nie znajdował oparcia w treści art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. oraz art. 540b k.p.k.
Lektura wniesionego przez skazanego zażalenia prowadzi bowiem do wniosku, że M. J. wciąż nie zgadza się z wymiarem orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności, a w szczególności z niezastosowaniem wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Rzecz jednak w tym, że kwestią możliwości zastosowania w wyroku łącznym wobec skazanego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności zajmowały się już zarówno Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku, jak i Sąd Okręgowy w Gdańsku, które podjęły w tym przedmiocie decyzję negatywną, a kontroli orzeczeń tych sądów dokonał już także Sąd Najwyższy, który postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 roku, sygn. akt III KK 438/14, oddalił kasację obrońcy skazanego M.
J. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 25 czerwca 2014 roku, sygn. akt V Ka 440/14, uznając ją za oczywiście bezzasadną. Powyższe prowadzi zaś do wniosku, że skazany tak we wniosku, jak i w zażaleniu nie przedstawia wymienionych w Rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego, a w szczególności w art. 540, 540a i 540b k.p.k. okoliczności, które pozwalałyby na przyjęcie wniosku o wznowienie postępowania. Za takie okoliczności nie mogą bowiem zostać uznane twierdzenia podważające zasadność podjętych przez obrońcę działań w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, czy też ogólne niezadowolenie skazanego z wymiaru orzeczonej wobec niego kary łącznej.W tej zaś sytuacji za bezprzedmiotowe należy uznać także kolejne wnioski skazanego: o przesłuchanie reprezentującego go w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego obrońcy oraz o wyznaczenie do „przedmiotowej sprawy” obrońcy z urzędu.Z tych względów Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.