Supreme Court dismisses appeal against appeal rejection due to failure to correct missing signature on faxed document.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the lower court's decision declaring the defendant's appeal ineffective because he failed to correct a missing signature after being formally summoned. Although the appeal was initially sent via fax, the law requires a handwritten signature for its validity, and the defendant ignored the deadline to fix this defect. Consequently, the court ruled that the appeal was legally void, thereby maintaining the lower court's order to close the path to cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 119 § 1 k.p.k.; Art. 120 § 2 k.p.k.: An appeal submitted via fax is valid only if the appellant subsequently corrects the missing formal requirement of a handwritten signature; failure to do so within the prescribed term renders the appeal ineffective.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 42/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie J. Z. uznanego sprawcą występku z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 sierpnia 2013 r. zażalenia J. Z. na zarządzenie Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w L. z dnia 15 maja 2013 r., o uznaniu bezskuteczności zażalenia J. Z. na zarządzenie z dnia 28 stycznia 2013 r. o odmowie przyjęcia kasacji p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIEZaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w L., na podstawie art. 120 § 2 k.p.k., uznała za bezskuteczne zażalenie J. Z. na wydane przez Zastępcę Przewodniczącego tego Wydziału zarządzenie z dnia 28 stycznia 2013 r. o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej przez oskarżonego J. Z. od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 20 listopada 2012 r., wobec tego, że oskarżony wezwany do usunięcia braku formalnego tego zażalenia w postaci braku podpisu, tegoż braku nie usunął, w zakreślonym terminie.Na to zarządzenie zażalenie wniósł J.
Z.Kwestionował w nim zasadność wydanego wobec niego wyroku oraz słuszność uznania go za chorego psychicznie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest bezzasadne.Podniesione w nim okoliczności nie mają znaczenia dla kontroli instancyjnej zaskarżonego nim zarządzenia. Nie ulega bowiem wątpliwości to, że w toku niniejszego postępowania odwoławczego ocenie podlega tylko zarządzenie, którego zażalenie dotyczy, nie zaś poprawność, czy zasadność wydanych dotychczas w sprawie wobec J. Z. wyroków.Dokonując zaś w tym zakresie kontroli odwoławczej zaskarżonego zarządzenia, uznać należy jego zasadność.Niewątpliwe jest bowiem to, że J.
Z. wysłał zażalenie na zarządzenie z dnia 28 stycznia 2013 r. faksem. W związku z tym, w trybie art. 119 § 1 k.p.k., został wezwany do uzupełnienia tego zażalenia poprzez jego osobiste podpisanie, pod rygorem uznania jego bezskuteczności. Te podjęte czynności procesowe były w pełni uprawnione. Dopuszczalne jest wprawdzie przekazanie środka odwoławczego za pomocą telefaksu, ale skuteczność – tak przesłanego – pisma procesowego jest uzależniona od uzupełnienia wymogu formalnego, polegającego na złożeniu na nim własnoręcznie podpisu przez wnoszącego środek (por. uchwała Sądu Najwyższego z 20 grudnia 2006 r., I KZP 29/06, OSNKW 2007, z. 1, poz. 1).Oskarżony został wezwany do usunięcia wspomnianego braku formalnego swojego zażalenia pismem z dnia 25 lutego 2013 r.
Pomimo to, że doręczono mu to wezwanie, braku tego nie uzupełnił, ograniczając się do nadesłania sporządzonego w dniu 19 marca 2013 r. pisma nazwanego „zażaleniem”, w którym zakwestionował zasadność umieszczenia go w szpitalu psychiatrycznym.W tej sytuacji, skoro J. Z. – mimo wezwania – nie usunął braku formalnego sporządzonego przez siebie zażalenia, będąc przy tym poinformowany o skutkach tego zaniechania, to zasadnie, mocą zaskarżonego zarządzenia, uznano to jego zażalenie za bezskuteczne. W tej stwierdzonej sytuacji miał bowiem zastosowanie przepis art. 120 § 2 zd. 2 k.p.k., który stanowi o tym, że w razie nieuzupełnienia braku w terminie, pismo uznaje się za bezskuteczne, o czym należy pouczyć przy doręczeniu wezwania.
Nie znajdując zatem żadnych podstaw do podważanie zasadności zaskarżonego zarządzenia, należało utrzymać je w mocy.Czyniąc tak uznano tym samym zaskarżalność tego zarządzenia jako zamykającego drogę do wydania wyroku kasacyjnego (art. 466 § 1 k.p.k. w zw. z art. 459 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.). Stwierdzenie skuteczności procesowej owego zażalenia stworzyłoby wszak możliwość rozstrzygania co do określonej kwestii, to jest rozważenie zasadności zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji, które niewątpliwie „zamykało drogę do wydania wyroku” kasacyjnego.Z tych wszystkich względów, postanowiono jak wyżej.