Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KZ 41/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal against a ruling refusing to accept cassation as procedurally inadmissible.

Numero d'incarto III KZ 41/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld the lower court's order refusing to accept a cassation appeal filed by the defendant's defense attorney. The defense argued that the refusal violated procedural rights and the principle of equality of arms, claiming it prevented the submission of crucial explanations. The court rejected these claims, ruling that the appealed decision was a procedural ruling on the admissibility of cassation, which falls outside the scope of appeals under the Criminal Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.; Art. 521 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.; Art. 6 KPPW; Art. 530 § 2 k.p.k. in conjunction with Art. 429 § 1 k.p.k. establishes that a ruling on the legal admissibility of a cassation appeal is not a final judgment subject to cassation, and such appeals are inadmissible unless filed by specific parties under Art. 521 k.p.k.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation admissibility procedural ruling equality of arms criminal procedure code legal admissibility final judgment defense rights eccezione di incostituzionalità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 530 § 2 k.p.k.
UZASADNIENIEZaskarżonym zarządzeniem – na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 429 § 1 k.p.k.
z art. 429 § 1 k.p.k. – odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę ściganego V.
Art. 519 k.p.k.
w art. 519 k.p.k.Za oczywiście bezzasadne należy również uznać twierdzenia obrońcy, jakoby przy wydaniu zaskarżonego zarządzenia doszło do naruszenia prawa ściganego do obrony.
Art. 521 k.p.k.
– może być wnoszona wyłącznie przez podmioty specjalne, na co wskazuje art. 521 k.p.k. Przywołana przez skarżącego teza z uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 października 1996 r.
Art. 7 k.p.k.
Art. 6 k.p.k.
art. 6 k.p.k., w szczególności w zakresie prawa do obrony i równości stron procesowych, którą to zasadę przewiduje również art.
Art. 6 KPPW
art. 6 k.p.k., w szczególności w zakresie prawa do obrony i równości stron procesowych, którą to zasadę przewiduje również art.
art. 530 § 2 k.p.k
UZASADNIENIEZaskarżonym zarządzeniem – na podstawie art. 530 § 2 k.p.k.
art. 429 § 1 k.p.k
art. 7 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I KZP 27/96
(I KZP 27/96) – wydana na gruncie Kodeksu postępowania karnego z 1969 r.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KZ 41/21 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie V. V. (V. V.) ściganego na wniosek Prokuratury Generalnej Federacji Rosyjskiej po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 listopada 2021 r. zażalenia obrońcy ściganego na zarządzenie upoważnionego sędziego z dnia 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt WKK (…) o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę ściganego od postanowienia Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 lipca 2021 r. (sygn. akt II AKz (…)), utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 czerwca 2021 r. (sygn. akt IV Kop (…)) p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIEZaskarżonym zarządzeniem – na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. – odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę ściganego V. V. od postanowienia Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 lipca 2021 r. (sygn. akt II AKz (…)), utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 czerwca 2021 r. (sygn. akt IV Kop (…)) – wobec stwierdzenia, że kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że postanowienie Sądu Apelacyjnego, utrzymujące w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w przedmiocie stwierdzenia prawnej dopuszczalności wydania ściganego na terytoriom Federacji Rosyjskiej, nie jest orzeczeniem zaskarżalnym w trybie kasacji.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł obrońca ściganego, zaskarżając je w całości. Obrońca zarzucił: 1.naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. poprzez odmowę przyjęcia kasacji jako niedopuszczalnej z mocy ustawy, w sytuacji gdy zdaniem ściganego taka odmowa jest dla niego wyjątkowo krzywdząca i niezasadna, bowiem wskutek odmowy doprowadzenia ściganego na termin rozpoznania zażalenia uniemożliwiono mu złożenie dodatkowych, niezwykle istotnych wyjaśnień, ponadto ścigany stoi na stanowisku, iż zasadne jest przyjęcie kasacji z uwagi na następujące okoliczności:1.prawomocne postanowienie sądu w przedmiocie prawnej dopuszczalności wydania jest prawomocnym orzeczeniem sądu karnego kończącym postępowanie sądowe, od którego przysługuje możliwość złożenia kasacji, a odmowa przyjęcia kasacji złożonej przez obrońcę ściganego stanowi przejaw naruszenia równości stron, równości broni; 2.nieuwzględnienie wniosku o przyjęcie kasacji prowadzi do dalszych bardzo istotnych konsekwencji prawnych dla ściganego i w oczywisty sposób narusza zasadę równości stron procesowych (zasadę równości broni), będącą kluczową, elementarną podstawą sprawiedliwego i rzetelnego modelu postępowania karnego;3.naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie przez sąd dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, bez dokonania gruntownej analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało bezzasadną zdaniem ściganego, odmową przyjęcia kasacji; 4.naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 6 k.p.k., w szczególności w zakresie prawa do obrony i równości stron procesowych, którą to zasadę przewiduje również art. 6 ust. 3 lit. c Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…) o odmowie przyjęcia kasacji, co zdaniem ściganego doprowadziło do naruszenie jego podstawowych praw, które składają się na komponenty rzetelnego procesu karnego.Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia, „przyjęcie kasacji i nadanie jej dalszego biegu”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.

Na wstępie należy podkreślić, że Sąd Najwyższy w niniejszym postępowaniu bada tylko i wyłącznie prawidłowość zaskarżonego zarządzenia i to w kontekście podniesionych w zażaleniu zarzutów. Przedmiotu oceny w tym postępowaniu nie stanowią więc kwestie związane z merytoryczną oceną decyzji sądu w przedmiocie stwierdzenia prawnej dopuszczalności wydania ściganego władzom Federacji Rosyjskiej, a tego też w istocie żąda skarżący w uzasadnieniu wniesionego zażalenia.Kontrola instancyjna zaskarżonego zarządzenia z dnia 24 sierpnia 2021 r. wykazała natomiast, że jest ono poprawne zarówno pod względem formalnym, jak też prawnym.

Słusznie bowiem ustalono, że wniesiona przez obrońcę ściganego kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, gdyż postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 lipca 2021 r., którym utrzymano w mocy rozstrzygnięcie sądu niższej instancji o stwierdzeniu prawnej dopuszczalności wydania ściganego – nie mieści się w katalogu orzeczeń wskazanych w art. 519 k.p.k., co też skutkować musiało odmową jej przyjęcia. Uczynione przedmiotem kasacji orzeczenie nie jest wyrokiem, natomiast kasacja od prawomocnych postanowień sądowych kończących postępowanie – innych niż wymienione w art. 519 k.p.k.

– może być wnoszona wyłącznie przez podmioty specjalne, na co wskazuje art. 521 k.p.k. Przywołana przez skarżącego teza z uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 października 1996 r. (I KZP 27/96) – wydana na gruncie Kodeksu postępowania karnego z 1969 r. – aktualna pozostaje w odniesieniu do kasacji wnoszonej właśnie przez podmioty wymienione w art. 521 k.p.k. Argumentacja zaprezentowana w zażaleniu razi dowolnością. Skarżący nie tylko abstrahuje od przywołanych w rzeczonym zarządzeniu przepisów prawa procesowego (skądinąd jednoznacznych w swojej treści), ale także przywołuje fasadowe tezy, które żadną miarą nie mogą mieć zastosowania in concreto w omawianym przypadku – i już przez to nie mogą dowodzić błędności zaskarżonego zarządzenia.

Za szczególnie niezrozumiały należy uznać zarzut naruszenia art. 7 k.p.k., w którym obrońca podniósł, że przy w wydaniu zaskarżonego zarządzania – a zatem decyzji o charakterze niemerytorycznym – dokonano dowolnej oceny dowodów, a nadto pozbawionej gruntownej analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Truizmem wydaje się być wyjaśnienie, że przy ocenie prawnej dopuszczalności wniesienia kasacji, badane mogą być wyłącznie – precyzyjnie określone w ustawie – warunki formalne. Kasacja jest przecież nadzwyczajnym środkiem zaskarżania prawomocnych już orzeczeń i dlatego może być przez stronę wniesiona jedynie w ściśle określonych ustawowo warunkach, a te ustawodawca określił m.in. w art. 519 k.p.k.Za oczywiście bezzasadne należy również uznać twierdzenia obrońcy, jakoby przy wydaniu zaskarżonego zarządzenia doszło do naruszenia prawa ściganego do obrony.

Skarżący w tym zakresie w ogóle nie wyjaśnił na czym konkretnie owo naruszenie miałoby polegać. Samo naruszenie generalnej zasady procesu karnego w postaci prawa do obrony (wyrażonej w art. 6 k.p.k. czy w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności), nie może stanowić samoistnej podstawy odwoławczej. Jeśli skarżący zarzuca uchybienie tej zasadzie procesowej, to w zarzucie powinien przywołać tę normę w związku z innym przepisem, który – jako realizujący eksponowaną zasadę ogólną – został także naruszony, czego jednak we wniesionym zażaleniu obrońca nie uczynił.

Nie można również uznać, aby w zaistniałej sytuacji procesowej ścigany został pozbawiony dalszej obrony swoich praw, skoro uprawnienie do wniesienia kasacji od postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)– jak wspomniano wyżej – przysługuje podmiotom wymienionym w art. 521 § 1 k.p.k.W konkluzji należy stwierdzić, że zarówno zarzuty zażalenia, jak również argumentacja przywołana w uzasadnieniu tego środka odwoławczego, nie wskazują na naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby wadliwością zaskarżonego zarządzenia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.