Appeal against costs ruling by appellate court is inadmissible under Polish Criminal Procedure Code. Appeal against costs ruling by appellate court is inadmissible under Polish Criminal Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal filed by the public defender's representative against an appellate court's refusal to award legal aid costs. The representative argued that the appeal was admissible under specific provisions regarding state-funded legal aid, but the court found the appeal procedurally flawed. The court held that the Criminal Procedure Code explicitly bars appeals against appellate court cost decisions, and the provision allowing appeals against first-instance cost rulings does not apply to appellate judgments.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 429 § 1 k.p.k.; Art. 426 § 2 k.p.k.: Appeals against cost rulings issued by the appellate court are inadmissible as the Code does not provide an exception for such decisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
POSTANOWIENIE Z DNIA 25 MAJA 2010 R.
III KZ 38/10
Na wydane przez sąd odwoławczy postanowienie w przedmiocie
kosztów postępowania zażalenie nie przysługuje.
Przewodniczący: sędzia SN D. Rysińska.
Sędziowie SN: P. Hofmański (sprawozdawca), J. Sobczak.
Sąd Najwyższy – Izba Karna w sprawie Marcina T., w związku z zażaleniem pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, adwokata A. N. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 3 lutego 2010 r., w przedmiocie odmowy zasądzenia na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej
z urzędu w postępowaniu odwoławczym, na podstawie art. 430 § 1 w zw. z
art. 429 § 1 k.p.k.
postanowił p o z o s t a w i ć zażalenie b e z r o z p o z n a n i a .
UZASADNIENIE
Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 3 lutego 2010 r.,
odmówiono pełnomocnikowi oskarżyciela posiłkowego adwokatowi A. N.
zasądzenia na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w
postępowaniu odwoławczym.
Powyższe postanowienie zaskarżone zostało przez pełnomocnika
oskarżyciela posiłkowego, z zarzutem obrazy przepisów postępowania,
która mogła mieć wpływ na jego treść, to jest art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. i
przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września
2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez
Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
(Dz. U. Nr 163, poz. 1248 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię.
Zażalenie pełnomocnika zostało przyjęte zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału w Sądzie Apelacyjnym w G. z dnia 31 marca 2010 r. i
przedstawione do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.
W ocenie Sądu Najwyższego zażalenie pełnomocnika oskarżyciela
zostało przyjęte wadliwie, w związku z czym podlegało pozostawieniu bez
rozpoznania na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. Zażalenie jest bowiem niedopuszczalne z mocy ustawy w rozumieniu art. 429 § 1 k.p.k., w zw. z art.
426 § 2 k.p.k., który zamyka drogę do kontroli odwoławczej orzeczeń wydanych przez sąd odwoławczy.
Nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 616 § 2 k.p.k. wydatki poniesione przez Skarb Państwa, w tym także dokonane z tytułu nieopłaconej
przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów (art.
618 § 1 pkt 11 k.p.k.) wchodzą w skład kosztów sądowych. Zgodnie z art.
626 § 3 k.p.k. na orzeczenie w przedmiocie kosztów przysługuje zażalenie.
Zgodnie jednak z art. 426 § 2 k.p.k. od orzeczeń sądu odwoławczego, innych niż wydane przez sąd odwoławczy na skutek odwołania, nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej
regulacji pojawia się pytanie o wzajemną relację pomiędzy art. 626 § 3
k.p.k. i art. 426 § 2 k.p.k. Uznanie, że przepis art. 626 § 3 k.p.k. jest jednym
z przypadków, w którym ustawa „stanowi inaczej” w rozumieniu art. 426 § 2
k.p.k. prowadziłoby do uznania dopuszczalności zażalenia w przedmiotowej sprawie.
Taka interpretacja byłaby jednak, zdaniem Sądu Najwyższego, nieprawidłowa. Przepis art. 626 § 3 k.p.k. nie może być bowiem uznany za
„stanowiący inaczej” niż art. 426 § 2 k.p.k., albowiem z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż dotyczy on jedynie orzeczeń w
przedmiocie kosztów wydanych przez sąd pierwszej instancji, a nie przez
sąd odwoławczy. Zgodnie z tym przepisem, zażalenie takie przysługuje,
„jeżeli nie wniesiono apelacji”, ten zaś warunek jest w zupełności irrelewantny wobec układu procesowego występującego w rozpoznawanej
sprawie. Dodać przy tym należy, że z żadnego innego przepisu Kodeksu
postępowania karnego nie wynika dopuszczalność wniesienia zażalenia na
orzeczenie sądu odwoławczego w przedmiocie kosztów postępowania (w
szczególności nie wynika ona z art. 426 § 3 k.p.k., określającego odstępstwa od reguły określonej w § 2 tego przepisu).
Dodatkowy argument, potwierdzający prawidłowość przyjętego przez
Sąd Najwyższy kierunku interpretacji, odwołuje się do braku możliwości
różnicowania granic dopuszczalności zażalenia w układzie procesowym
występującym w niniejszej sprawie i w układzie procesowym występującym
wówczas, gdy kwestia należności z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu rozstrzygnięta byłaby w wyroku sądu odwoławczego. W tej ostatniej sytuacji droga do zażalenia byłaby zamknięta z
uwagi na treść art. 426 § 1 k.p.k., zaś art. 626 § 3 k.p.k. drogi takiej z
oczywistych powodów nie mógłby otwierać.
W sytuacji, gdy orzeczenie w przedmiocie kosztów wydane zostało
przez sąd apelacyjny, otwarciu drogi odwoławczej stoi ponadto na przeszkodzie art. 27 k.p.k., w świetle którego Sąd Najwyższy rozpoznaje środki
odwoławcze jedynie w wypadkach określonych w ustawie. Nie jest zaś Sąd
Najwyższy sądem odwoławczym w relacji do sądu powszechnego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., III KZ 8/06, ROSNKW 2006, poz. 637 oraz z dnia 26 października 2007 r., V KZ 66/07,
R-OSNKW 2007, poz. 2404).
Reasumując, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na wydane
przez sąd odwoławczy postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zażalenie nie przysługuje.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.