Supreme Court dismisses cassation appeal as late and improperly filed by the convicted defendant.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the District Court's order rejecting the defendant's cassation appeal due to procedural defects. The defendant filed the appeal after the statutory 30-day deadline expired, and the appeal itself was confused, attacking the underlying conviction rather than the rejection order. The court ruled that the appeal was inadmissible because it was untimely and failed to address the specific legal grounds for rejecting the cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 530 § 2 k.p.k.; Art. 429 § 1 k.p.k.: A cassation appeal filed after the expiration of the statutory period is inadmissible, and an appeal that fails to address the specific grounds for the lower court's rejection order is procedurally defective.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
III KZ 28/24 POSTANOWIENIE Dnia 14 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie K. K. skazanego za czyn z art. 278 § 1 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 sierpnia 2024 r. zażalenia skazanego na zarządzenie Prezesa (upoważnionego sędziego) Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt IX Ka 1917/23, odmawiające przyjęcia kasacji na podstawie art. 530 § 3 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. akt IX Ka 1917/23, częściowo zmienił, a częściowo utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt II K 45/22, którym K. K. został skazany m.in. za czyn z art. 278 § 1 k.k. Wyrok został ogłoszony w obecności oskarżonego (nie był pozbawiony wolności) i jego obrońcy wyznaczonego z urzędu, którym udzielono stosownego pouczenia. Obrońca w dniu 28 lutego 2024 r. złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie wraz z uzasadnieniem odpisu wyroku Sądu Okręgowego - na adres obrońcy.
Doręczenie to nastąpiło w dniu 20 marca 2024 r. (k. 303 akt sprawy), zaś obrońca nie podjął w sprawie dalszych czynności. Natomiast oskarżony (aktualnie skazany) w dniu 7 maja 2024 r. złożył pismo określone jako „Sprawa kasacyjna”. Traktując to pismo jako osobistą kasację skazanego, działająca z upoważnienia Prezesa Sądu Okręgowego w Kielcach sędzia tego Sądu zarządzeniem z dnia 23 maja 2024 r. na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. odmówiła przyjęcia kasacji. W uzasadnieniu wskazała, że stosownie do treści art. 524 § 1 k.p.k. termin do wniesienia kasacji dla stron wynosi 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem.
Skoro wniosek taki złożył wyłącznie obrońca skazanego i żądany dokument doręczono mu w dniu 20 marca 2024 r., to termin do wniesienia kasacji upłynął w dniu 19 kwietnia 2024 r. Tym samym kasacja wniesiona przez skazanego w dniu 7 maja 2024 r. została złożona po upływie terminu zawitego, co zgodnie z art. 530 § 2 k.p.k., w którym nawiązano m.in. do okoliczności wymienionych w art. 429 § 1 k.p.k., musiało skutkować odmową jej przyjęcia. Opisane zarządzenie skazany K. K. zaskarżył zażaleniem, które nie mogło zostać uwzględnione.
Było ono niespójne, bowiem o ile w początkowej części pisma skazany deklarował, że dotyczy ono „zażądzenia sędziego” (tak w oryginale), to w dalszej części skupił uwagę na skazującym go wyroku. Jest widoczne, że zainteresowany nie rozumie, jaką decyzję powinien kwestionować w zażaleniu, bowiem nawet nie próbował wykazać, że zarządzenie odmawiające przyjęcia kasacji jest niezgodne z prawem, względnie opiera się na błędnym ustaleniu o niezachowania terminu do wniesienia kasacji, a zamiast tego twierdził, że nieprawidłowy jest skazujący go wyrok.
Odnośnie do skazania za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. przekonywał, że cyt. „nie udowodnili żadnych kradzieży” oraz że bramę z furtką ukradł inny mężczyzna (podał jego personalia), który następnie pomówił go o popełnienie tego czynu. Kwestionował także ukaranie za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w., polegające na prowadzeniu na drodze publicznej ciągnika rolniczego, mimo braku do tego uprawnienia. Należy zatem wytłumaczyć skazanemu, że w zażaleniu na zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji nie może kwestionować prawidłowości wydanego w jego sprawie wyroku, a skoro w żaden sposób nie nawiązał do treści wspomnianego zarządzenia i nie wykazał jego błędności, to nie było podstaw do uwzględnienia zażalenia, które jest zgodne z prawem.
Dodatkowo celowe będzie zaznaczyć, że w przypadku ukarania za wykroczenie strona nie jest uprawniona do wniesienia kasacji, a może to uczynić wyłącznie podmiot wymieniony w art. 110 § 1 k.p.w. oraz że w sytuacji, gdy K. K. za czyn z art. 278 § 1 k.k. został skazany przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. na karę grzywny, to zgodnie z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. hipotetyczna kasacja mogłaby podnosić wyłącznie zaistnienie w sprawie któregoś z uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Niewniesienie kasacji przez obrońcę sugeruje, że takie uchybienie nie miało miejsca.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. [PGW] [ał]