Supreme Court dismissed appeal against refusal to accept appeal for benefit due to non-isolation sentence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal against the District Court President's refusal to accept a cassation filed for the benefit of the accused. The defense argued that the President's refusal was improper because the Supreme Court could review the case despite the lack of a formal ground under Article 439 of the Code of Criminal Procedure. The court ruled that the statutory restriction on appeals for benefit applies strictly to non-isolation sentences, making such appeals inadmissible unless based on specific procedural errors.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 3, 4 k.p.k.; Art. 530 § 2 k.p.k.: An appeal for benefit filed by a defender for a defendant sentenced to a non-isolation penalty is inadmissible unless based on grounds listed in Art. 439 k.p.k., obligating the court president to refuse its acceptance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 22/18 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala w sprawie skazanego J.G. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 14 czerwca 2018 r. zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 13 kwietnia 2018 r. odmawiające przyjęcia kasacji złożonej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt II Ka …/17 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II K …/16, Sąd Rejonowy w Z. uznał oskarżonego J. G. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, wypełniającego znamiona z art. 157 § 1 k.k. i za to na mocy art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 37 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych. Na mocy art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz K. C. kwotę 2000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Wyrok zawiera również rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu.Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie II Ka …/17 Sąd Okręgowy w Ł. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, wydając również stosowne rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu.Powyższy wyrok został zaskarżony w całości kasacją wywiedzioną przez obrońcę skazanego J.G. Kasator podniósł wyłącznie zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez lakoniczne odniesienie się do zarzutów apelacyjnych dotyczących oddalenia przez sąd pierwszej instancji wniosku dowodowego.Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2018 r. w sprawie WKK …/18 Przewodniczący Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w Ł. odmówił przyjęcia opisanej wyżej kasacji.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazał, że w związku z tym, iż oskarżony został skazany na karę nieizolacyjną, kasacja na korzyść, w świetle art. 523 § 2 k.p.k., byłaby dopuszczalna wyłącznie wówczas, gdyby zarzuty w niej zawarte zostały oparte na uchybieniach z art. 439 k.p.k. W przedmiotowej sprawie taki stan rzeczy nie zaistniał, co obligowało do odmowy jej przyjęcia (art. 530 § 2 k.p.k.).Z zarządzeniem tym nie zgodził się obrońca skazanego, który wniósł na nie zażalenie. Zaskarżając wskazaną decyzję procesową w całości zarzucił jej rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jego treść, to jest art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 536 k.p.k. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że formalny brak sformułowania w kasacji zarzutu opartego na art. 439 k.p.k., w sytuacji wniesienia kasacji na korzyść, przy jednoczesnym skazaniu na karę nieizolacyjną, w każdym wypadku uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji, podczas gdy Sąd Najwyższy jest uprawniony do rozpoznania kasacji poza granicami podniesionych zarzutów w wypadkach określonych w art. 439 k.p.k., co pozwala na przyjęcie stanowiska o niedopuszczalności odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania wyłącznie z powodu braku formalnego sformułowania w treści kasacji zarzutu opartego na treści art. 439 k.p.k.Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Ustawodawca na gruncie art. 523 k.p.k. wyraźnie przesądził, że kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania (§ 3), a ograniczenie to nie dotyczy wyłącznie kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz tzw. kasacji nadzwyczajnej (§ 4).Z powyższego wynika, że kasacja na korzyść oskarżonego, który został skazany na karę nieizolacyjną, wniesiona przed podmiot inny niż wskazany w art. 521 k.p.k., może być oparta wyłącznie na uchybieniach wskazanych w art. 439 k.p.k.
Gdy ten wymóg nie zostanie spełniony, nadzwyczajny środek zaskarżenia jest niedopuszczalny z mocy ustawy, co uniemożliwia jego rozpoznanie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2017 r., V KK 282/16, LEX nr LEX nr 2255374).Prezes sądu (przewodniczący wydziału) , do którego wniesiono kasację jest zaś nie tylko uprawniony, ale i zobligowany do dokonywania kontroli formalnej tego środka zaskarżenia, a w razie stwierdzenia, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 120 § 2 k.p.k. lub w art. 429 § 1 k.p.k. albo gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k., należy odmówić przyjęcia kasacji (art. 530 § 2 k.p.k.).
Powyższe oznacza, że prezes sądu (przewodniczący wydziału) jest zobligowany do odmowy przyjęcia nadzwyczajnego środka zaskarżenia także wówczas, gdy jest on niedopuszczalny z mocy ustawy (art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.). W świetle poczynionych wcześniej uwag jest zaś niewątpliwe, że środkiem zaskarżenia niedopuszczalnym z mocy ustawy jest między innymi kasacja wywiedziona przez obrońcę na korzyść skazanego na karę nieizolacyjną, która nie opiera się na zarzutach z art. 439 k.p.k.Zaprezentowany w analizowanym zażaleniu sposób interpretacji art. 523 § 3 i 4 k.p.k. nie może zostać zaakceptowany.
W swoich wywodach skarżący całkowicie bowiem abstrahuje od faktu, że kompetencja Sądu Najwyższego do badania z urzędu, czy w sprawie nie zaistniały uchybienia z art. 439 k.p.k., aktualizuje się wyłącznie wtedy, gdy nadzwyczajny środek zaskarżenia uruchomił kontrolę kasacyjną. Nie budzi zaś wątpliwości, że jednym z podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia skuteczność środka zaskarżenia jest jego dopuszczalność. Nie można również nie zauważyć, że zaprezentowany przez skarżącego sposób interpretacji art. 523 § 3 i 4 k.p.k. czyniłby częściowo fikcją wynikające z tych regulacji ograniczenia.
Byłby bowiem równoznaczny ze stanem, w którym kasacja wniesiona na korzyść skazanego na karę nieizolacyjną, a nieoparta na przesłankach z art. 439 k.p.k. i tak każdorazowo wywoływałaby konieczność przeprowadzenia przez sąd kasacyjny kontroli w celu sprawdzenia, czy zaskarżone orzeczenie nie jest dotknięte wadą o randze bezwzględnej przyczyny odwoławczej.Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.kc