Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KZ 21/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept appeal due to lack of lawyer signature per Criminal Procedure Code.

Numero d'incarto III KZ 21/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the court's refusal to accept his cassation appeal. The defendant argued that his personal appeal should be treated as a request to initiate proceedings ex officio due to substantive grounds, alleging judicial bias. The court ruled that the appeal was inadmissible because it lacked the mandatory signature of a lawyer or legal advisor as required by law, and that the legislature does not permit initiating cassation proceedings without a formally compliant appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 526 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.: A cassation appeal not signed by a lawyer or legal advisor is inadmissible, and the court cannot initiate cassation proceedings ex officio without a formally compliant appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility lawyer signature requirement ex officio cassation initiation Criminal Procedure Code procedural defect dismissal ritiro dell'istanza giudiziaria difetto di sottoscrizione difetto di legittimazione del ministero pubblico

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 526 § 2 k.p.k.
– jak już stwierdzono – nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 526 § 2 k.p.k. Brak ten ma charakter obiektywny, stąd też nie sposób zaakceptować stanowiska skazanego, że na zaskarżone rozstrzygnięcie wpływ miały pozamerytoryczne kryteria.
Art. 439 § 1 k.p.k.
Dopiero jej skuteczne wniesienie umożliwia zbadanie sprawy pod kątem zaistnienia uchybień przewidzianych w art. 439 § 1 k.p.k. i tę kontrolę sąd podejmuje „niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia (…)”.
Art. 542 § 1 k.p.k.
Ustawodawca nie przewidział – jak ma to miejsce przy instytucji wznowienia postępowania (art. 542 § 1 k.p.k.) – możliwości zainicjowania postępowania kasacyjnego z urzędu, bez uprzedniego wywiedzenia stosowanej skargi (kasacji).
Art. 531 § 1 k.p.k.
Wydanie odmiennej decyzji w omawianym przedmiocie byłoby oczywistym błędem i musiałoby skutkować pozostawieniem kasacji skazanego bez rozpoznania przez Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 531 § 1 k.p.k. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
art. 439 § 1 k.p.k
Zarzucił nadto, że w postępowaniu karnym ujawniły się również inne bezwzględne podstawy odwoławcze z art. 439 § 1 k.p.k.
art. 526 § 2 k.p.k
W odpowiedzi na tę aktywność został on prawidłowo wezwany do usunięcia braku formalnego wniesionej kasacji, a to wobec niespełnienia wymogu przewidzianego w art. 526 § 2 k.p.k.
art. 542 § 1 k.p.k
Ustawodawca nie przewidział – jak ma to miejsce przy instytucji wznowienia postępowania (art. 542 § 1 k.p.k.) – możliwości zainicjowania postępowania kasacyjnego z urzędu, bez uprzedniego wywiedzenia stosowanej skargi (kasacji).
art. 531 § 1 k.p.k
Wydanie odmiennej decyzji w omawianym przedmiocie byłoby oczywistym błędem i musiałoby skutkować pozostawieniem kasacji skazanego bez rozpoznania przez Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 531 § 1 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KZ 21/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie skazanego A. B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 czerwca 2024 r. zażalenia skazanego na zarządzenie sędziego z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt II WKK 17/23, II Ka 293/22 o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej przez skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt II Ka 293/22 postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez skazanego A. B. od wyroku Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt II Ka 293/22– albowiem kasacja ta nie została sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył skazany, podnosząc, że wniesiona przez niego kasacja powinna zostać potraktowana jako „wniosek o zainicjowanie przez Sąd postępowania kasacyjnego z urzędu w związku z rażącymi uchybieniami z art. 439 § 1 pkt 10 KPK”.

Zarzucił nadto, że w postępowaniu karnym ujawniły się również inne bezwzględne podstawy odwoławcze z art. 439 § 1 k.p.k. W ocenie żalącego, rzeczywistym powodem odmowy przyjęcia kasacji są bliskie stosunki panujące pomiędzy sędziami orzekającymi w sądach krośnieńskich, jak też prokuratorami z tego obszaru. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.Przy wydaniu zaskarżonego zarządzenia słusznie odwołano się do art. 526 § 2 k.p.k., który wyraźnie zastrzega, że jeżeli kasacja nie pochodzi od prokuratora, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo Rzecznika Praw Dziecka, to powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata, radcę prawnego albo radcę Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.Kontrolnie wypada zauważyć, że w przedmiotowej sprawie wyznaczony obrońca z urzędu wydał opinię o braku podstaw do wniesienia kasacji (k.15 akt o sygn.

II Ko 35/23). Skazany następnie wniósł osobiście sporządzoną i podpisaną kasację (pismo datowane na dzień 3 listopada 2023 r. – k. 366 akt o sygn. II K 158/22). W odpowiedzi na tę aktywność został on prawidłowo wezwany do usunięcia braku formalnego wniesionej kasacji, a to wobec niespełnienia wymogu przewidzianego w art. 526 § 2 k.p.k. Brak ten nie został przez skazanego w zakreślonym terminie usunięty, stąd też zasadnie odmówiono przyjęcia sporządzonej przez niego kasacji.Prawidłowości tej konkluzji nie zmienia przedstawione w zażaleniu stanowisko, że osobista kasacja skazanego powinna zostać odczytana jako wniosek o wszczęcie postępowania kasacyjnego z urzędu, ze względu na wystąpienie bezwzględnych podstaw odwoławczych z art. 439 § 1 k.p.k.

Ogólnie rzecz ujmując, do uruchomienia postępowania kasacyjnego konieczne jest wniesienie – w terminie przewidzianym ustawą – środka procesowego (skargi) spełniającego wszystkie wymagania przewidziane w Rozdziale 55 Kodeksu postępowania karnego, w tym też określone w art. 526 § 2 k.p.k. Ustawodawca nie przewidział – jak ma to miejsce przy instytucji wznowienia postępowania (art. 542 § 1 k.p.k.) – możliwości zainicjowania postępowania kasacyjnego z urzędu, bez uprzedniego wywiedzenia stosowanej skargi (kasacji). Dopiero jej skuteczne wniesienie umożliwia zbadanie sprawy pod kątem zaistnienia uchybień przewidzianych w art. 439 § 1 k.p.k. i tę kontrolę sąd podejmuje „niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia (…)”.

Ten zaś środek procesowy w przedmiotowej sprawie nie został wniesiony, a pismo skazanego z dnia 3 listopada 2023 r. – jak już stwierdzono – nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 526 § 2 k.p.k. Brak ten ma charakter obiektywny, stąd też nie sposób zaakceptować stanowiska skazanego, że na zaskarżone rozstrzygnięcie wpływ miały pozamerytoryczne kryteria. W tym stanie rzeczy należało uznać zasadność zaskarżonego zarządzenia. Treść zażalenia świadczy o zupełnym braku zrozumienia przez skarżącego warunków determinujących dopuszczalność zainicjowania postępowania kasacyjnego.

Wydanie odmiennej decyzji w omawianym przedmiocie byłoby oczywistym błędem i musiałoby skutkować pozostawieniem kasacji skazanego bez rozpoznania przez Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 531 § 1 k.p.k. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [J.J.][ms] ‎