Supreme Court quashes appeal court order rejecting retrial request due to failure to address defense counsel appointment request.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appeal court's order rejecting the defendant's retrial request because the lower court failed to address the defendant's specific request for the appointment of counsel. The defendant initially submitted a letter to the General Prosecutor, which was forwarded to the appeal court, but later explicitly requested the court to appoint a lawyer due to financial constraints. The court ruled that while the procedural routing of the retrial request was correct, the lower court's decision was flawed for ignoring the separate request for legal representation without justification.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 120 § 2 k.p.k.; Art. 429 § 1 k.p.k.; Art. 545 § 1 k.p.k.: A court order rejecting a retrial request is void if it fails to address a separate request by the defendant for the appointment of counsel from the state, even if the primary request was procedurally defective.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 21/13 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie z wniosku skazanego M. W.o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 maja 2013 r.,zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego II Karnego Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 13 marca 2013r., odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania postanowił: uchylić zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIEM. W. za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej w P. skierował do Prokuratora Generalnego pismo datowane 24 grudnia 2012 r., w którym powołując się na „art. 540 p 1 p 1 i 2 w związku z art. 542 p 1 k.p.k. w związku z art. 258 p 1 i 3 k.k.” domagał się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w R. sygn. akt V Ka …/08.
Wymieniona Prokuratura pismo M. W. przekazała Sądowi Rejonowemu w P., skąd drogą służbową trafiło do Sądu Apelacyjnego. Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2013 r. Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego tego Sądu na podstawie art. 120 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 i 2 k.p.k. wezwał M. W. do usunięcia braku formalnego wniosku o wznowienie postępowania przez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata albo radcę prawnego w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku.Skazany nie zastosował się do tego wezwania, natomiast sporządził kolejne pismo datowane 7 marca 2013 r., w którym domagał się przekazania przedmiotowego wniosku adresatowi, do którego był skierowany, tj.
Prokuratorowi Generalnemu („do podpisania zgodnie z prawem”), jednak alternatywnie zwrócił się też o przydzielenie obrońcy z urzędu (wskazał konkretnego adwokata, do którego ma zaufanie) wywodząc, że z uwagi na brak pieniędzy nie może sam ustanowić obrońcy. Zarządzeniem z dnia 13 marca 2013 r., Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 545 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez M. W. wskazując, że nieusunięty przez niego brak formalny powoduje bezskuteczność wniosku oraz odmowę jego przyjęcia z mocy powołanych przepisów.
W uzasadnieniu zarządzenia w żaden sposób nie nawiązano do wniosku skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Zażalenie na to zarządzenie złożył skazany. Nie wskazał, jaką normę prawną uważa za naruszoną, natomiast ponownie zwrócił uwagę, że „wniosek sam w sobie zawiera adresata czyli Prokuratora Generalnego”, w związku z czym zażądał przekazania wniosku temu organowi, nadto powtórzył prośbę o wyznaczenie z urzędu pełnomocnika w osobie wskazanego imiennie adwokata. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Widoczna jest determinacja M.
W. w dążeniu do wzruszenia skazującego go wyroku, podobnie jak nieznajomość zasad rządzących procedurą wznowieniową. Zgodnie z art. 544 § 1 k.p.k. w kwestii wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem sądu okręgowego orzeka sąd apelacyjny, zatem do tego sądu, a nie do Prokuratora Generalnego skazany powinien skierować należycie uzasadniony wniosek. Z tego punktu widzenia nie było postąpieniem niewłaściwym zainicjowanie przez Prokuraturę Rejonową w P. przekazania nadesłanego przez M. W. wniosku właściwemu sądowi, tj.
Sądowi Apelacyjnemu. Jeżeli natomiast zainteresowany sam nie chciał złożyć wniosku o wznowienie postępowania, a jedynie dążył do przedstawienia swojej sprawy Prokuratorowi Generalnemu po to, by organ ten spowodował złożenie wniosku o wznowienie przez podległego mu prokuratora na zasadzie art. 542 § 1 k.p.k., to powinien jasno zakomunikować to Sądowi Apelacyjnemu. W każdym razie i teraz nie ma przeszkód, by stosowne pismo skazany przesłał bezpośrednio na adres Prokuratora Generalnego.Zarządzenia wydane w Sądzie Apelacyjnym znajdują oparcie w przepisach powołanych jako ich podstawa prawna.
Tym niemniej zaskarżone zarządzenie należało uchylić, bowiem zostało wydane bez jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku skazanego o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu. Co prawda, we wspomnianym piśmie z 7 marca 2013 r. M. W. nadmienia, iż wcześniej miał wyznaczonego obrońcę, a z użytych przez niego sfomułowań można wnioskować, że również chodziło o wznowienie postępowania, jednak w zaskarżonym zarządzeniu nie ma o tym mowy, zatem nie jest jasne, czy z tego właśnie powodu, czy przez przeoczenie został pominięty zawarty w tym piśmie wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu.
W toku dalszego procedowania Przewodniczący Wydziału weźmie pod uwagę, że po wezwaniu go do usunięcia braku formalnego wniosku, skazany wystąpił o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu do dokonania czynności, o której mowa w art. 84 § 3 k.k., jednak celowe wydaje się również ostateczne wyjaśnienie, czy M. W. pismo z 24 grudnia 2012 r. traktuje jako wniosek o wznowienie postępowania w swojej sprawie, czy też jako skierowaną do Prokuratora Generalnego prośbę o spowodowanie, by wniosek taki został wniesiony przez właściwego prokuratora.
Na taką możliwość wskazuje treść zażalenia, jak też ten fragment pisma z dnia 7 marca 2013 r., w którym skazany zaznacza, że nie pisał wniosku do Sądu Apelacyjnego wznowienie ale zwracał się do Prokuratora Generalnego o podpisanie takiego wniosku. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie