Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept retrial request due to failure to appoint defense counsel.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the appellate court's order rejecting the defendant's request for a retrial. The defendant failed to comply with a court order to formally appoint a defense lawyer within the specified timeframe, despite having one assigned by the court. The court ruled that the defendant's subsequent attempts to reassign counsel did not justify the procedural defect, as the right to defense was already effectively guaranteed by the initially assigned lawyer.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 545 § 2 k.p.k.; Art. 80a § 2, 3 k.p.k.; Art. 120 § 1 k.p.k.: Failure to comply with a court order to appoint defense counsel constitutes a formal defect that precludes the acceptance of a retrial request, regardless of subsequent attempts to secure representation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 18/16 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie W. O., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 kwietnia 2016r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 lutego 2016r., odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 listopada 2012r., sygn. XV K […], postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Na wniosek skazanego (k. 14 akt II AKo […]) został mu wyznaczony obrońca z urzędu w trybie art. 80a § 1 i 2 k.p.k. (k. 20), który podjął stosowne czynności procesowe w postępowaniu o wznowienie - sporządził i przedstawił opinię o braku podstaw do sporządzenia wniosku w tym przedmiocie (k. 28–31). W takiej sytuacji zarządzeniem z dnia 25 listopada 2015r. (k.
33) skazany został wezwany na podstawie art. 120 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 2 k.p.k. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wznowienie poprzez sporządzenie i podpisanie go w terminie 7 dni przez „adwokata z wyboru”. W konsekwencji skazany złożył ponowny wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu wskazując, że „obecny nie posiada kompetencji” (k. 35). Rozpoznanie tego wniosku skutkowało wydaniem w dniu 27 listopada 2015r. zarządzenia, na mocy którego na podstawie art. 80a § 2 i 3 k.p.k. odmówiono wyznaczenia obrońcy (k. 37).
Skazany w dniu 16 grudnia 2015r. złożył ponowny wniosek w tym przedmiocie, który zarządzeniem z dnia 18 grudnia 2015r. rozpoznano także odmownie. Następnie w dniu 19 lutego 2016r. wydano zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na nieuzupełnienie określonego w zarządzeniu z dnia 25 listopada 2015r. braku formalnego. Zażalenie na to zarządzenie złożył skazany podnosząc, że nie stać go na ustanowienie obrońcy, a poprzedni nie znalazł podstaw („czy też nie chciał”) do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, oraz prezentując okoliczności uzasadniające jego zdaniem konieczność przedmiotowego wznowienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Argumentacja zaprezentowana przez skarżącego nie mogła służyć podważeniu trafności zaskarżonego zarządzenia.
Zapadło ono wszak po stwierdzeniu, że skazany nie uzupełnił braku formalnego wynikającego z określonego w art. 545 § 2 k.p.k. przymusu adwokacko-radcowskiego. Tego faktu nie zmienia składanie kolejnych wniosków o wyznaczenie obrońcy z urzędu w sytuacji, gdy nie zachodziły podstawy do ich uwzględnienia określone w § 3 art. 80a k.p.k. W konsekwencji niesprostania przez stronę wezwaniu w trybie art. 120 § 1 k.p.k. prezes sądu lub inny upoważniony podmiot z art. 93 § 2 k.p.k. jest zobligowany do odmowy przyjęcia pisma, jak też to miało miejsce w odniesieniu do wniosku o wznowienie postępowania na gruncie niniejszej sprawy.
Nadmienić należy, co jasno wynika z zaprezentowanego powyżej toku czynności procesowych, że prawo do obrony zostało skazanemu przecież efektywnie zagwarantowane. Został mu bowiem wyznaczony obrońca z urzędu, który wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 84 § 3 k.p.k. Okoliczności będące według skarżącego podstawą wznowienia postępowania, szeroko wyłożone w zażaleniu, pozostawały natomiast dla oceny zasadności zaskarżonego zarządzenia bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.