Supreme Court allows defense requests to draft verdict reasoning, ruling a non-written ruling invalid.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court reversed the lower court's order denying the defense lawyers' request to receive a written reasoning for the verdict. Although the appellate court had declared a conflict of interests during the hearing, the Supreme Court found no written ruling was ever issued or recorded in the trial minutes. Consequently, the lower court's decision to treat the defendants as unqualified parties was legally flawed because the specific procedural instrument required to trigger that status never existed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 85 § 2 k.p.k.; Art. 93 § 1 k.p.k.; A ruling declaring a conflict of interests must be issued in writing and recorded in the trial minutes to acquire legal effect; without such formalities, the ruling does not exist and cannot deprive parties of their standing.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KZ 18/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz w sprawie J. J.- B., S.B. i A.C. skazanych z art. 278 § 1 k.k. i innychpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 15 kwietnia 2015 r.,zażaleń obrońców skazanych – M. H. i M. K. na zarządzenie przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w L. z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt XI Ka […], o odmowie przyjęcia wniosków obrońców o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 29 stycznia 2015 r., na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł zmienić zaskarżone zarządzenie i przyjąć wnioski.
UZASADNIENIEW uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia stwierdzono, że „na rozprawie odwoławczej w dniu 20 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w L. wydał postanowienie na podstawie art. 85 § 2 k.p.k. o sprzeczności interesów oskarżonych, których obrońcami byli adw. M. H. i adw. M. K. …”, a „przy ogłoszeniu tego postanowienia był też obecny adw. M.F. …”działający z substytucji wyżej wymienionych adwokatów.W zażaleniach adwokaci ci zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że Sąd odwoławczy na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. wydał wspomniane postanowienie w trybie art. 85 § 2 k.p.k., „co nie miało miejsca”.
Według relacji ich substytuta adw. M. F., Sąd Okręgowy jedynie poinformował, że stwierdził kolizję interesów. Skarżący oczekiwali więc doręczenia odpisu postanowienia z uzasadnieniem (którego także nie otrzymali oskarżeni). Brak jego doręczenia wyklucza uznanie skarżących jako nieuprawnionych w rozumieniu art. 422 § 3 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenia są zasadne, jakkolwiek nie z powodów wskazanych w ich motywach. Bowiem z art. 100 § 2 zd. pierwsze k.p.k. wynika, że jeżeli orzeczenie, wydane poza rozprawą, zostało następnie ogłoszone w obecności stron, to nie podlega ono doręczeniu.
W takiej sytuacji, w myśl art. 460 k.p.k. termin do złożenia zażalenia na postanowienie biegnie od jego ogłoszenia. Nieuprawnione było zatem uzależnianie wniesienia tego środka zaskarżenia od doręczenia postanowienia o kolizji interesów skarżących.Trafne okazało się jednak spostrzeżenie, zasygnalizowane w zarzucie, że nie doszło do wydania postanowienia w tym przedmiocie, jak tego wymaga dyspozycja art. 85 § 2 in princ k.p.k.. Przepis ten stanowi, że „stwierdzając sprzeczność sąd wydaje (podkr. SN) postanowienie”. Powtórzona tu została formuła zawarta w art. 93 § 1 k.p.k., odnosząca się do wszystkich orzeczeń (wyroków i postanowień).
Wbrew twierdzeniu zaskarżonego zarządzenia „z akt sprawy” nie wynika, że Sąd Okręgowy w L. wydał takie postanowienie na rozprawie odwoławczej. Brak jest treści postanowienia w protokole rozprawy z dnia 20 listopada 2014 r. Nie ma w nim też wzmianki o jego wydaniu, co następuje w razie osobnego sporządzenia postanowienia (podkr. – SN), jak poleca art. 148 § 1 pkt. 3 k.p.k. Wymóg sporządzenia postanowienia na piśmie jako warunek jego wydania wynika też wprost z art. 98 § 1 k.p.k. Jasno również określono niezbędne składniki takiego orzeczenia (art. 94 § 1 k.p.k.).Po odnotowaniu stawiennictwa na rozprawie apelacyjnej i prawidłowości doręczeń zawiadomień, „Przewodniczący poinformował obecne strony, iż sąd odwoławczy stwierdził kolizję interesów obrony skarżonych”.
Z tej frazy należy wnosić tylko tyle, że – mając na względzie wyrażone wyżej zapatrywanie prawne – Sąd Okręgowy rozważał kwestię kolizji interesów i ją stwierdził, ale nie uzewnętrznił jej ani w osobnym postanowieniu, które musiałby podpisać skład Sądu, ani w postanowieniu umieszczonym w protokole rozprawy. Zatem postanowienie o kolizji interesów nie zostało wydane, jak tego wymagają art. art. 93 § 1 k.p.k. i 85 § 2 k.p.k. W efekcie, niewydane orzeczenie nie mogło być ogłoszone, jak stanowi art. 100 § 1 i 2 k.p.k.
To wszystko prowadzi do kategorycznego stwierdzenia, że „postanowienie” o kolizji interesów wobec jego niesporządzenia na piśmie na posiedzeniu, mimo że tej kwestii dotyczyło, oraz wobec niewydania go na rozprawie, nie zaistniało w obrocie prawnym (nie uzyskało bytu prawnego).Nie mogło więc wywołać skutków określonych w zaskarżonym zarządzeniu, w szczególności pozbawić skarżących przymiotu uprawnionych do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego. Już Sąd ten stwierdził, że wpłynęły one w terminie.
Dlatego wystarczającym było wydać orzeczenie reformatoryjne, zamiast, postulowanego przez skarżących, kasatoryjnego. l.n