Supreme Court dismisses appeal against order refusing cassation on court fee installment decisions under Criminal Execution Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the lower court's order refusing the appellant's cassation appeal against a decision to maintain the dismissal of a request to pay court fees in installments. The appellant argued that the refusal violated the Criminal Execution Code and lacked proper judicial authorization, claiming they retained rights despite being a party to the case. The court ruled that cassation applies only to final judgments from appellate courts, not to procedural orders under the Criminal Execution Code, and that internal judicial authorization requirements do not require formal delivery to parties.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 1 § 2 k.k.w.; Art. 519 k.p.k.: Cassation is available only against final judgments of appellate courts; procedural orders under the Criminal Execution Code are not subject to cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
POSTANOWIENIE Z DNIA 19 MARCA 2009 R.
III KZ 15/09
1. Postanowienie sądu odwoławczego, wydane w trybie przepisów
Kodeksu karnego wykonawczego, o utrzymaniu w mocy postanowienia o
odwołaniu rozłożenia na raty należności sądowych, nie podlega zaskarżeniu kasacją w trybie art. 519 k.p.k.
2. Z art. 526 § 2 k.p.k., statuującego tzw. przymus adwokacko – radcowski, wynika, że kasację strony innej niż prokurator ma sporządzić i podpisać obrońca lub pełnomocnik będący adwokatem lub radcą prawnym, zatem strona, nawet gdy wykonuje jeden z tych zawodów, nie może skutecznie sama dokonać tych czynności w sytuacji, gdy przysługuje jej prawo do
wystąpienia z kasacją.
Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk.
Sąd Najwyższy w sprawie Andrzeja B., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 marca 2009 r., zażalenia skarżącego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w G., z dnia 26
stycznia 2009 r. o odmowie przyjęcia kasacji od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 października 2008 r., utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 23 lipca 2008 r., w przedmiocie
rozłożenia na raty należności sądowych,
u t r z y m a ł w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
W zażaleniu podniesiono, że zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji narusza art. 1 § 2 k.k.w. w zw. z art. 519 k.p.k., zawężając krąg zaskarżalnych kasacją orzeczeń jedynie do wyroków sądów odwoławczych, a
nadto art. 18 § 2 k.k.w., gdyż nie doręczono skarżącemu upoważnienia sędziego wydającego to zarządzenie do takiego rozstrzygania, co oznacza,
że go nie ma, a więc zostało wydane przez osobę nieuprawnioną. Wysunięto też zarzuty odnośnie wskazania w uzasadnieniu zarządzenia, że z
uwagi na niedopuszczalność kasacji nie żądano od skarżącego uprzedniego uzupełnienia braku formalnego jego osobistej kasacji, w postaci sporządzenia jej i podpisania przez adwokata podnosząc, że skarżący jest
uprawniony do samodzielnego wywodzenia własnej kasacji, gdyż nie utracił
uprawnień, „a tylko ORA w G. mataczy w tej sprawie”.
Rozpoznając to zażalenie Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Żaden ze wskazanych w zażaleniu przepisów nie został naruszony. Z
art. 1 § 2 k.k.w. wynika, że w sprawach w tym kodeksie nieuregulowanych
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Nie
oznacza to jednak, że dotyczy to także przepisów tego ostatniego kodeksu
o kasacji stron. Z art. 518 k.p.k., otwierającego rozdział 55 Kodeksu postępowania karnego o kasacji, wynika wprawdzie, że do postępowania w trybie kasacji stosuje się odpowiednio przepisy działu IX, a więc o postępowaniu odwoławczym, ale po pierwsze stosuje się je, jak wskazuje art. 518,
tylko wtedy, jeżeli przypisy rozdziału 55 nie stanowią inaczej, a po wtóre
jedynie „do postępowania w trybie kasacji”, a więc nie odnośnie tego, komu
i kiedy skarga ta służy, lecz co do procedowania w jej przedmiocie. Z kolei,
z art. 519 k.p.k. wynika wyraźnie, że stronom kasacja służy tylko od prawomocnych wyroków sądów odwoławczych kończących postępowanie. Nie
przysługuje ona zatem w ogóle od postanowień, bez względu na to, czy
wydawane są w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania karnego czy
Kodeksu karnego wykonawczego. Skoro zaś skarżący wystąpił z kasacją
od postanowienia Sądu odwoławczego, wydanego w trybie przepisów Kodeksu karnego wykonawczego, o utrzymaniu w mocy postanowienia o odwołaniu rozłożenia mu na raty należności sądowych, to orzeczenie takie,
jako niebędące wyrokiem sądu odwoławczego, nie podlega zaskarżeniu
kasacją. Tym samym zasadnie, stosownie do art. 530 § 2 w zw. z art. 429
§ 1 k.p.k. i art. 1 § 2 k.k.w., wydane zostało zarządzenie o odmowie przyjęcia takiego środka zaskarżenia, jako niedopuszczalnego z mocy ustawy.
Przechodząc do kwestii związanych z art. 18 § 2 k.k.w. należy
stwierdzić, że przepis ten, uprawniając prezesa sądu i upoważnionego sędziego do wydawania zarządzeń w kwestiach, które nie wymagają postanowienia, a taką jest z mocy art. 530 § 2 w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.
przyjęcie i odmowa przyjęcia kasacji, nie przewiduje konieczności doręczania stronom aktu upoważnienia takiego sędziego do wydawania tych zarządzeń; nie czyni tego także Kodeks postępowania karnego (art. 93
k.p.k.). Jest to zatem zagadnienie ze sfery wewnątrz-organizacyjnej sądów,
z której wynikają jedynie konsekwencje proceduralne. Strona ma prawo do
uzyskania informacji, czy dana osoba, która wydała decyzję procesową,
jest uprawniona do jej wydawania w określonym sądzie, w tym i np., czy
jest to prezes sądu, ale nie może powoływać się na niedoręczenie jej aktu
dającego tej osobie upoważnienie do rozstrzygania w określonych kwestiach ani żądać udostępnienia jej takowego. Zatem i w tym aspekcie zarzuty skarżącego są nietrafne, a wydane zarządzenie jest prawidłowe.
W konsekwencji nieistotne są już zawarte w zażaleniu stwierdzenia
skarżącego odnośnie posiadania jakoby przez niego uprawnień adwokackich, gdyż złożona przez niego kasacja jest i tak niedopuszczalna. Zatem,
tylko na marginesie należy zwrócić skarżącemu uwagę, że z art. 526 § 2
k.p.k., statuującego tzw. przymus adwokacko radcowski, wynika wyraźnie, iż kasację strony innej niż prokurator ma sporządzić i podpisać obrońca lub pełnomocnik będący adwokatem lub radcą prawnym, a więc strona,
nawet gdy wykonuje jeden z tych zawodów nie może skutecznie sama dokonać tych czynności także w sytuacjach, gdy przysługuje jej prawo do wystąpienia z kasacją.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak na wstępie.