Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KZ 11/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial based on alleged judge delegation violation in 1998. Appeal rejected due to clear lack of grounds regarding statutory limits.

Numero d'incarto III KZ 11/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the convicted person's appeal for a retrial initiated under Article 9 § 2 of the Criminal Procedure Code. The applicant argued that a delegated judge exceeded the three-month annual limit for delegation in 1998, claiming the court was improperly constituted. The Court ruled the appeal was clearly unfounded because the judge's voluntary delegation did not trigger the strict time limits applicable to involuntary transfers.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 63 § 3 ust. 1; § 4 ust. 1 k.p.s.p.: A judge's voluntary delegation by the President of the Court of Appeal does not violate the three-month annual limit, as such restrictions apply only to involuntary transfers.

Parole chiave

Generato dall'IA
delegation of judge Court of Appeal Criminal Procedure Code retrial application unconstitutional composition voluntary delegation statutory limits declinatoria di competenza

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 9 § 2 k.p.k.
akt III KZ 11/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)‎SSN Przemysław Kalinowski w sprawie złożonego w trybie art. 9 § 2 k.p.k. wniosku Z.
Art. 63 § 3 ust. 1 k.p.s.p.
Jako powód uzasadniający wznowienie z urzędu postępowania skazany podał, iż w oparciu o przepis art. 63 § 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r.
§ 4 ust. 1 k.p.s.p.
Art. 545 § 3 k.p.k.
akt III KO 126/19 Sąd Najwyższy na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku skazanego wobec jego oczywistej bezzasadności.
Art. 540 § 1 pkt 2 lit. a i b k.p.k.
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 9 § 2 k.p.k
akt III KZ 11/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)‎SSN Przemysław Kalinowski w sprawie złożonego w trybie art. 9 § 2 k.p.k.
art. 545 § 3 k.p.k
akt III KO 126/19 Sąd Najwyższy na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I KZP 42/92
Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 lutego 1993 r., I KZP 42/92 podniósł, że w przypadku wystawienia delegacji za zgodą zainteresowanego sędziego (tak jak to nastąpiło in concreto) brak jest podstaw do wyjaśnienia problemu jej skuteczności w ramach treści art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KZ 11/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)‎SSN Przemysław Kalinowski w sprawie złożonego w trybie art. 9 § 2 k.p.k. wniosku Z. K. o wznowienie z urzędu postępowania ‎zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 17 września 1998r., sygn. akt II AKa (…), po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 27 lutego 2020 r.,‎zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego ‎z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt III KO 126/19, o odmowie przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIEW dniu 5 listopada 2019 r do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo procesowe skazanego Z. K. z dnia 17 października 2019 r. w którym w oparciu o przepis art. 9 § 2 k.p.k. wnosił on o wznowienie postępowania w powyżej wskazanej sprawie. Jako powód uzasadniający wznowienie z urzędu postępowania skazany podał, iż w oparciu o przepis art. 63 § 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych uznać należy, iż sędzia sądu okręgowego delegowany do Sądu Apelacyjnego w (…), który rozpoznawał jego sprawę nie miał prawa tam orzekać, bowiem jego delegacja przekraczała w roku 1998 okres trzech miesięcy.

Nadto skazany wyraził pogląd, że Prezes Sądu Apelacyjnego w (…) nie miał prawa delegować sędziego Sądu Okręgowego w K. do orzekania w podległym mu Sądzie Apelacyjnym.Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn.. akt III KO 126/19 Sąd Najwyższy na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku skazanego wobec jego oczywistej bezzasadności. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy podniósł, iż delegacja sędziego do orzekania w sprawie skazanego w Sądzie Apelacyjnym, w (…) była zgodna z obowiązującymi wówczas przepisami, Pierwotny obszar właściwości miejscowej Sądu Apelacyjnego w (…) obejmował także teren województwa (…).

Nadto Sąd Najwyższy zauważył, iż skazany nie wykazał także, aby po wydaniu orzeczenia w przywołanej przez niego sprawie ujawniły się nowe fakty lub dowody, które wskazywałyby na zaistnienie okoliczności nieznanych przedtem tak sądowi, jak i stronie oraz wskazywałyby na przesłanki z art. 540 § 1 pkt 2 lit. a i b k.p.k.Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany.Zarzucił mu „połowiczne rozpatrzenie wniosku“ i nie odniesienie się do zasygnalizowanej przez niego kwestii, iż „sędzia delegowany (według obowiązujących wówczas przepisów) w ciągu roku mógł na delegacji orzekać tylko trzy, nie zaś – jak to się stało w jego sprawie – dziewięć miesięcy”.

Co oznacza, że wyrok będący przedmiotem jego wniosku wydał sąd, którego skład był nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następujeZażalenie jest bezzasadne w stopniu oczywistym.Przywołane w nim argumenty nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących w 1998 r. przepisach dotyczących delegowania sędziego przez prezesa sądu apelacyjnego do pełnienia obowiązków sędziego w podległym mu sądzie. W roku 1998 – to jest w czasie, w którym w Sądzie Apelacyjnym w (…) była rozpoznawana sprawa skazanego – zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 63 § 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r.

– Prawo o ustroju sądów powszechnych – prezes sądu apelacyjnego, po uzyskaniu zgody kolegium sądu apelacyjnego, mógł delegować do sądu apelacyjnego sędziego sądu wojewódzkiego z obszaru danego sądu apelacyjnego również na czas nie dłuższy niż miesiąc w ciągu roku. W § 4 tego przepisu wskazano, że łączny czas delegacji na podstawie przepisu § 3 oraz § 2, który to stanowił o tym, że Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego nawet bez jego zgody na okres nie dłuższy niż trzy miesiące w ciągu roku - nie może przekraczać trzech miesięcy w ciągu roku.

Ograniczenia czasowe odnoszące się do czasu trwania takiej delegacji wskazane w przepisie art. 63 § 4 jednakże nie odnosiły się do sytuacji, w której delegowanie sędziego odbywało się za jego zgodą. Prawdą jest, że w ówczesnym brzmieniu § 3 art. 63 brak było jednoznacznego wskazania dotyczącego zgody sędziego. To jednak wówczas przyjmowano, powołując się na zasadę nieprzenoszenia sędziego, że to ograniczenie dotyczące czasu trwania delegacji sędziego w ciągu danego roku dotyczy sytuacji, w której delegowanie przez prezesa sądu apelacyjnego następuje wbrew woli zainteresowanego sędziego.

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 lutego 1993 r., I KZP 42/92 podniósł, że w przypadku wystawienia delegacji za zgodą zainteresowanego sędziego (tak jak to nastąpiło in concreto) brak jest podstaw do wyjaśnienia problemu jej skuteczności w ramach treści art. 63 § 2 pr. o u.s.p. (por. także T. Ereciński, J. Gudowski, J. Iwulski, Komentarz do prawa o ustroju sądów powszechnych i ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, Warszawa 2002, str.219). Wobec powyższego i przy stwierdzeniu, iż kolegium Sądu Apelacyjnego w (…) wyraziło zgodę na delegowanie wskazanego przez wnioskodawcę sędziego do orzekania w tym sądzie – nie ma przesłanek do kwestionowania prawidłowości jego delegacji.

Tym samym nie ma też powodów do uznania zasadności wniesionego przez skazanego zażalenia.Z tych też względów postanowiono jak wyżej.