Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KZ 11/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal for restoring deadline due to defendant's failure to act within 14 days after learning of judgment.

Numero d'incarto III KZ 11/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the appellate court's refusal to restore the deadline for requesting a written judgment rationale. The defendant argued that the defense counsel's negligence prevented him from learning of the judgment, yet he knew of the ruling and the need to act only two weeks after the defense lawyer informed him. The court ruled that the defendant failed to file the necessary request within the statutory 14-day period and did not meet the requirements for extending the deadline under the relevant procedural code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 126 § 1 k.p.k.; Art. 457 § 1, 2 k.p.k.: The court held that a party must file a request for a written judgment rationale within 14 days of learning of the judgment, and failure to do so without valid grounds for extension precludes restoring the deadline.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural deadline request for rationale extension of time defense counsel negligence appellate judgment restituzione del termine scaduto ritardo ingiustificato motivi di cassazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 126 § 1 k.p.k.
jakichkolwiek starań o uzyskanie informacji o treści wyroku, jaki zapadł w jego sprawie, nie dopełnił on również drugiego wymogu, od którego art. 126 § 1 k.p.k. uzależnia przywrócenie terminu.
Art. 457 § 1 k.p.k.
stosowanym odpowiednio w postępowaniu odwoławczym (art. 457 § 2 zd.
Art. 457 § 2 k.p.k.
stosowanym odpowiednio w postępowaniu odwoławczym (art. 457 § 2 zd.
Art. 422 § 1 k.p.k.
Zgodnie z art. 422 § 2a k.p.k.
art. 158 § 3 k.k
skazanego z art. 158 § 3 k.k.
art. 64 § 2 k.k
z art. 64 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 lutego 2018 r.
art. 437 § 1 k.p.k
art. 126 § 1 k.p.k
jakichkolwiek starań o uzyskanie informacji o treści wyroku, jaki zapadł w jego sprawie, nie dopełnił on również drugiego wymogu, od którego art. 126 § 1 k.p.k.
art. 451 k.p.k
997), który pouczony o treści art. 451 k.p.k.
art. 457 § 1 k.p.k
1589-1590).Ma wprawdzie rację skazany, że zgodnie z treścią art. 457 § 1 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KZ 11/18 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie P. H. skazanego z art. 158 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 lutego 2018 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia z dnia 22 grudnia 2017 r., o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 22 grudnia 2017 r., Sąd Apelacyjny w B. nie uwzględnił wniosku P. H. z dnia 27 listopada 2017 r. o przywrócenie mu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 3 października 2017 r., którym to wyrokiem zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 30 maja 2017 r. Orzeczenie to zaskarżył skazany. We wniesionym zażaleniu zarzucił błędne przyjęcie, że niedotrzymanie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego nastąpiło z jego winy.

Zdaniem skarżącego powodem jego bezczynności była postawa obrońcy z urzędu, który nie powiadomił go o sposobie rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd drugiej instancji i nie złożył wniosku o uzasadnienie orzeczenia, co powinno się spotkać z wyciągnięciem wobec adwokata odpowiednich konsekwencji. Nadto wskazywał, że uzasadnienie wyroku w takiej sprawie jak niniejsza powinno być sporządzone z urzędu w terminie 14 dni, a także zakwestionował zapadłe w jego sprawie rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w O. i Sądu Apelacyjnego w B. twierdząc, że są to orzeczenia niesprawiedliwe, dotknięte licznymi błędami.

W konkluzji wniósł o danie mu możliwości uzyskania uzasadnienia wyroku, a następnie wywiedzenia kasacji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie skazanego nie mogło zostać uwzględnione, bowiem zawarta w nim argumentacja nie podważyła zasadności zaskarżonego postanowienia Sądu Apelacyjnego , które jest zgodne z obowiązującymi przepisami, a w szczególności nie jest dotknięte błędami natury faktycznej lub prawnej. Co więcej, żadnego znaczenia dla oceny tego orzeczenia nie mogły mieć te podnoszone przez skarżącego w zażaleniu, a także w piśmie z dnia 24 stycznia 2018 r. okoliczności, które dotyczyły merytorycznego postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy i Sąd Apelacyjny oraz zapadłych w tym postępowaniu wyroków, bowiem kontroli Sądu Najwyższego na tym etapie podlega wyłącznie rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego dotyczące przywrócenia terminu na podstawie art. 126 § 1 k.p.k., a nie trafność samego skazania P.H. za zarzucony i następnie przypisany mu czyn.

Na wstępie przypomnieć należy, że wyrok Sądu odwoławczego w niniejszej sprawie zapadł na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. W rozprawie tej nie uczestniczył, prawidłowo o niej powiadomiony oskarżony P.H. (k. 997), który pouczony o treści art. 451 k.p.k. (k. 1031) nie wnosił o doprowadzenie. Reprezentował go natomiast obrońca z urzędu w osobie adw. M. S. z substytucji adw. K. L., autorki wniesionej na korzyść tego oskarżonego apelacji.Wskazane wyżej zaszłości skutkowały w efekcie brakiem po stronie Sądu drugiej instancji wymogu doręczenia skazanemu odpisu zapadłego orzeczenia.

Zgodnie z art. 422 § 2a k.p.k. stosowanym odpowiednio w postępowaniu odwoławczym (art. 457 § 2 zd. 2 k.p.k.) jedyny wypadek obligatoryjnego doręczenia odpisu wyroku i liczenia od tego momentu biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, także w sytuacji określonej w art. 524 § 1 zd. 2 k.p.k., dotyczy wypadku, gdy oskarżony pozbawiony wolności, nie ma obrońcy i – pomimo złożenia wniosku o doprowadzenie na termin rozprawy, na którym ogłoszono wyrok – nie był obecny podczas ogłoszenia wyroku.W odniesieniu do skazanego P. H. warunki te spełnione nie zostały.

Wprawdzie nie posiadał on już po prawomocnym zakończeniu postępowania obrońcy, bowiem obrońca z urzędu nie miał obowiązku podejmowania w tym czasie czynności procesowych (art. 84 § 2 zd. 1 k.p.k.), nie wnosił jednak o doprowadzenie na rozprawę, na której zapadł wyrok, a tym samym bieg terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia Sądu drugiej instancji rozpoczynał się dla niego od daty ogłoszenia wyroku, a nie daty doręczenia jego odpisu (zob. K. Eichstaedt (w:) D. Świecki (red.): Kodeks postępowania karnego.

Komentarz, Warszawa 2017, t. I, s. 1589-1590).Ma wprawdzie rację skazany, że zgodnie z treścią art. 457 § 1 k.p.k. uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie 14 dni, nie dotyczy to jednak wyroków zmieniających lub utrzymujących w mocy zaskarżony wyrok sądu meriti (a taka sytuacja wystąpiła w tym wypadku), gdyż wówczas sporządzenie pisemnych motywów orzeczenia sądu ad quem następuje wyłącznie na wniosek strony (art. 457 § 2 zd. 1 k.p.k.). Co więcej, nawet sporządzenie uzasadnienia z urzędu (chociaż nie dotyczy to niniejszej sprawy), zgodnie z treścią art. 422 § 1 zd. 2 k.p.k., nie zwalnia strony od złożenia wniosku o jego doręczenie.

W tym stanie rzeczy oczywistym jest, że termin do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia dla skazanego P. H. zakończył swój bieg w dniu 10 października 2017 r., a stosowny wniosek wpłynął do Sądu Okręgowego w O. dopiero w dniu 8 listopada 2017 r. Pozostaje więc do rozstrzygnięcia wyłącznie kwestia, czy niedotrzymanie przez skazanego terminu zawitego dla dokonania czynności procesowej, jaką było złożenie wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego, nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych i czy stosowny wniosek o przywrócenie terminu złożył w terminie 7 dni od daty ustania przeszkody, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana.W tym zakresie podzielić należy w całej rozciągłości te wszystkie wywody zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia, w których wykazano leżące wyłącznie po stronie skazanego zawinienie w niedotrzymaniu terminu, i za zbędne uznać należy w tym miejscu ich powielanie.

Jedynie gwoli uzupełnienia zwrócić należy uwagę, że niezależnie od zaniechania przez P. H. jakichkolwiek starań o uzyskanie informacji o treści wyroku, jaki zapadł w jego sprawie, nie dopełnił on również drugiego wymogu, od którego art. 126 § 1 k.p.k. uzależnia przywrócenie terminu. Z jego pisma zatytułowanego „zażalenie” z dnia 27 listopada 2017 r., które zasadnie potraktowane zostało jako wniosek o przywrócenie terminu, w sposób jednoznaczny wynik, że o treści rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego dowiedział się on od obrońcy w dwa tygodnie od wydania wyroku w instancji ad quem.

Skoro tak, to o konieczności złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu drugiej instancji wiedział już w dniu 17 października 2017 r. Tymczasem stosowany wniosek o uzasadnienie wraz z wnioskiem o wyznaczenie obrońcy z urzędu złożył on w administracji Zakładu Karnego w B. w dniu 7 listopada 2017 r. a więc przeszło dwa tygodnie od daty, gdy po rozmowie z obrońcą wiedział już zarówno o treści wyroku Sądu odwoławczego, jak i o konieczności złożenia stosownego wniosku o doręczenie pisemnego uzasadnienia tego orzeczenia, a mimo to nie podjął we wskazanym wyżej terminie czynności wymaganej art. 126 § 1 k.p.k. i uczynił to ostatecznie dopiero w dniu 27 listopada 2017 r.

W świetle przeprowadzonych wyżej rozważań, nie ulega wątpliwości, że wydane przez Sąd Apelacyjny postanowienie pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w procedurze karnej przepisami regulującymi materię dotyczącą przywrócenia terminu zawitego, a złożone przez skazanego zażalenie trafności tego orzeczenia w najmniejszym nawet stopniu nie podważyło.Z tych względów należało postanowić jak na wstępie. kc