Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KS 9/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed defense's cassation appeal regarding premature application of ne peius rule in criminal retrial.

Numero d'incarto III KS 9/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal against a district court's decision to remand a case for retrial. The defense argued that the appellate court's application of the ne peius rule was premature without first completing the evidentiary phase. The court rejected this, noting the lower court had already found factual errors and deemed the evidence sufficient for a conviction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 454 § 1 k.p.k.: The ne peius rule obliges the appellate court to remand a case only if the first-instance judgment is based on a factual error, not merely because the evidence is incomplete.

Parole chiave

Generato dall'IA
ne peius rule cassation appeal factual error criminal retrial evidentiary phase istanza di revisione penale ritiro della querela penale abbandono del procedimento per truffa

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 437 § 2 k.p.k.
wniósł o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W myśl art. 437 § 2 k.p.k. wyrok kasatoryjny przed sądem odwoławczym może zapaść wyłącznie w ściśle określonych wypadkach:
Art. 439 § 1 k.p.k.
a) zaistnienia uchybień z art. 439 § 1 k.p.k.;
Art. 454 § 1 k.p.k.
art. 454 § 1 k.p.k. przez jego błędne zastosowanie.W odpowiedzi na skargę prokurator Prokuratury Rejonowej w L.
Art. 438 pkt 3 k.p.k.
Tymczasem Sąd ad quem przedstawił pogląd o częściowej zasadności apelacyjnego zarzutu z art. 438 pkt 3 k.p.k. i kategorycznie uznał, że uniewinnienie M.
Art. 2 § 2 k.p.k.
uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k.
Art. 539e § 2 k.p.k.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 539e § 2 k.p.k.).
Art. 539f k.p.k.
O kosztach postępowania skargowego orzeczono po myśli art. 539f k.p.k. w zw.
Art. 527 § 2 k.p.k.
art. 279 § 1 k.k
uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k.
art. 288 § 1 k.k
z art. 288 § 1 k.k.Od orzeczenia Sądu odwoławczego skargę wniósł obrońca w trybie art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KS 9/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie M.G. uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535e § 1 k.p.k.), w dniu 15 czerwca 2021 r. skargi obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w L.z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt V Ka (…),uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w L.z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. akt III K (…), p o s t a n o w i ł:

1. oddalić skargę;

2. obciążyć M.G. kosztami postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w L., wyrokiem z 11 marca 2021 r., uchylił i przekazał do ponownego rozpoznania zaskarżony apelacją oskarżyciela publicznego wyrok Sądu Rejonowego w L. z 9 grudnia 2020 r., mocą którego M.G. został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k.Od orzeczenia Sądu odwoławczego skargę wniósł obrońca w trybie art. 539a § 1 k.p.k. Zarzucił w niej naruszenie przepisów postępowania karnego, tj. art. 454 § 1 k.p.k. przez jego błędne zastosowanie.W odpowiedzi na skargę prokurator Prokuratury Rejonowej w L. wniósł o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.W myśl art. 437 § 2 k.p.k. wyrok kasatoryjny przed sądem odwoławczym może zapaść wyłącznie w ściśle określonych wypadkach:

a) zaistnienia uchybień z art. 439 § 1 k.p.k.;

b) wystąpienia przeszkody w postaci reguły ne peius z art. 454 § 1 k.p.k.;

c) konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości (art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k.).Obrońca przedstawił stanowisko, że wyrok kasatoryjny, który zapadł przed Sądem Okręgowym w L. w sprawie M. G., nie może się ostać. W jego ocenie powołanie przez Sąd reguły ne peius miało być przedwczesne, albowiem powinno być poprzedzone uzupełnieniem postępowania dowodowego. Aby zbadać zasadność kierunku procedowania Sądu Okręgowego w L. za punkt wyjścia należało przyjąć, że uchylając zaskarżone apelacją orzeczenie pierwszoinstancyjne, Sąd powołał art. 454 § 1 k.p.k. i zaznaczył, że reguła zawarta w tym przepisie blokuje go przed zmianą uniewinniającego rozstrzygnięcia, które jest niesłuszne.

Wskazanie powyższej podstawy prawnej mogłoby się okazać niewystarczające, gdyby z zaskarżonego uzasadnienia nie wynikało wprost, że dysponując kompletnym materiałem dowodowym, Sąd ten odmiennie od Sądu meriti ocenił wnioski płynące z ustaleń faktycznych poczynionych na etapie procedowania pierwszoinstacyjnego i w ich obliczu dostrzegł rysującą się perspektywę wydania wyroku skazującego. Tymczasem Sąd ad quem przedstawił pogląd o częściowej zasadności apelacyjnego zarzutu z art. 438 pkt 3 k.p.k. i kategorycznie uznał, że uniewinnienie M.

G. było efektem błędu w ustaleniach faktycznych, a konkretnie skutkiem nieuzasadnionego przyjęcia, że ,,był jedynie widzem przestępstwa”. Jednocześnie Sąd odwoławczy nie tylko nie dopatrzył się żadnych rozbieżności wymagających usunięcia, ale wręcz kategorycznie uznał, że stan faktyczny w sprawie wskazuje na popełnienie przez M.G. przestępstwa pomocnictwa do włamania. Argumentację skarżącego osłabiał dodatkowo fakt, że nie wskazał, w jakim zakresie materiał dowodowy powinien być uzupełniony, a więc na czym konkretnie miałoby polegać zaniechanie na etapie drugoinstancyjnym w postaci braku samodzielnego konwalidowania przez Sąd ad quem uchybienia zmierzającego do dokonania ustaleń faktycznych zgodnych z prawdą, jak tego wymaga art. 2 § 2 k.p.k.

Wbrew wywodom zawartym w skardze, Sąd Okręgowy przedstawił stanowisko, że zgromadzone dowody wskazują na wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego czynu przestępnego i wydania wobec niego wyroku skazującego. Wchodząca w grę reguła ne peius obligowała zatem Sąd odwoławczy do uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w części dotyczącej M.G. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 539e § 2 k.p.k.). O kosztach postępowania skargowego orzeczono po myśli art. 539f k.p.k. w zw. z art. 527 § 2 k.p.k.