Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KS 63/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal allowing retrial when appellate court finds first-instance acquittal untenable without violating ne peius rule.

Numero d'incarto III KS 63/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's decision to overturn a first-instance acquittal and remand the case. The defense argued this violated the ne peius principle because the lower court's factual assessment was flawed, yet the appellate court did not explicitly justify why a conviction was now possible. The court ruled that the appellate court was obligated to either complete the evidence phase or clearly explain why the original acquittal could not stand, which it failed to do.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 454 § 1 k.p.k.: The appellate court may overturn an acquittal and remand the case only if it explicitly finds that the original factual assessment was untenable and a conviction is now legally possible, rather than merely noting the possibility of such a conviction.

Parole chiave

Generato dall'IA
ne peius principle appellate review of acquittal remand for retrial evidence assessment logical reasoning standard istanza di revisione penale ritiro della querela penale imputazione per reati di stupefacenti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 437 § 2 k.p.k.
art. 437 § 2 k.p.k. przez uchylenie zaskarżonego apelacją wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, w wyniku wyrażenia błędnego poglądu, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności wskazane w art.
Art. 454 § 1 k.p.k.
Sama tylko możliwość wydania takiego wyroku w ponownym postępowaniu przed sądem pierwszej instancji jest niewystarczająca dla przyjęcia wystąpienia reguły ne peius określonej w art. 454 § 1 k.p.k.".
Art. 7 k.p.k.
wymogami określonymi w art. 7 k.p.k.”.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator wniósł o nieuwzględnienie skargi.
art. 437 § 2 k.p.k
art. 454 k.p.k
przez uchylenie zaskarżonego apelacją wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, w wyniku wyrażenia błędnego poglądu, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności wskazane w art. 454 k.p.k., tj.
art. 7 k.p.k
wymogami określonymi w art. 7 k.p.k.”.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator wniósł o nieuwzględnienie skargi.
art. 454 § 1 k.p.k
Sama tylko możliwość wydania takiego wyroku w ponownym postępowaniu przed sądem pierwszej instancji jest niewystarczająca dla przyjęcia wystąpienia reguły ne peius określonej w art. 454 § 1 k.p.k.".

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KS 63/23 POSTANOWIENIE Dnia 29 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie M.S.‎oskarżonego z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 listopada 2023 r.,‎skargi obrońcy oskarżonego w trybie art. 539a k.p.k.,‎na wyrok sądu odwoławczego – Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt II AKa 343/22, uchylający wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt II K 214/21, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić skargę;

2. obciążyć oskarżonego kosztami postępowania przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 października 2022 r. (sygn. akt II K 214/21) M.S. został uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 25 maja 2023 r. (sygn. akt II AKa 343/22) uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Na powyższe orzeczenie skargę na podstawie art. 539a k.p.k. wniósł obrońca oskarżonych, zarzucając „rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 437 § 2 k.p.k. przez uchylenie zaskarżonego apelacją wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, w wyniku wyrażenia błędnego poglądu, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności wskazane w art. 454 k.p.k., tj. jak wynika z treści uzasadnienia Sądu Odwoławczego, konieczność wydania wyroku skazującego wobec oskarżonego M.S., podczas gdy Sąd I instancji dokonał swobodnej oceny materiału dowodowego, zgodnej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w sposób logiczny i niezwykle szczegółowy przedstawił motywy rozstrzygnięcia, w tym dlaczego uznał zeznania i wyjaśnienia C.K. w zakresie dotyczącym M.S. za niewiarygodne co skutkowało wydaniem wyroku uniewinniającego tj. wymogami określonymi w art. 7 k.p.k.”.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator wniósł o nieuwzględnienie skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2018 r., I KZP 10/18, które Sąd Najwyższy w niniejszym składzie podziela "[m]ożliwość uchylenia wyroku uniewinniającego, umarzającego albo warunkowo umarzającego postępowanie karne i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania związana z regułą ne peius określoną w art. 454 § 1 k.p.k. (art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k.) zachodzi dopiero wtedy, gdy sąd odwoławczy - w wyniku usunięcia stwierdzonych uchybień stanowiących jedną z podstaw odwoławczych określonych w art. 438 pkt 1-3 k.p.k. (czyli np. po uzupełnieniu postępowania dowodowego, dokonaniu prawidłowej oceny dowodów, poczynieniu prawidłowych ustaleń faktycznych) - stwierdza, że zachodzą podstawy do wydania wyroku skazującego czemu stoi na przeszkodzie zakaz określony w art. 454 § 1 k.p.k.

Sama tylko możliwość wydania takiego wyroku w ponownym postępowaniu przed sądem pierwszej instancji jest niewystarczająca dla przyjęcia wystąpienia reguły ne peius określonej w art. 454 § 1 k.p.k.". Oznacza to, że sąd odwoławczy zobligowany jest albo uzupełnić postępowanie dowodowe, by upewnić się, że rozstrzygnięcie uniewinniające jest niezasadne, lub wyraźnie uargumentować, iż na podstawie zgromadzonego w sposób prawidłowy materiału dowodowego nie ma możliwości wydania wyroku uniewinniającego.W niniejszej sprawie z uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego niezbicie wynika, że ten przyznając rację apelującemu oskarżycielowi publicznemu uznał, że ustalenia faktycznie i ocena materiału dowodowego dokonana w I instancji jest tak dalece wadliwa, że nie można na ich podstawie zasadnie bronić wydanego orzeczenia.

Sąd odwoławczy podzielając zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podkreśla, że zeznania C.K. dotyczące oskarżonego nie wyróżniają się od tych jakie dotyczą innych osób, o odpowiedzialności których rozstrzygano na podstawie jego zeznań. Są one w swej treści podobnie szczegółowe jak zeznania w odniesieniu do innych skazanych. Zatem Sąd Apelacyjny akcentuje, że nie jest zatem wyjaśnione, czemu akurat zeznania w odniesieniu do oskarżonego nie pozwalają na skazanie. Konstatuje pytaniem - co zawierać musi w swej treści dowód by uznać go za wystarczający do odtworzenia określonych faktów w sprawach takich jak niniejsza.

Nie wynika to jego zdaniem z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, co prowadzi do wniosku o dowolnym sposobie oceny dowodów o charakterze osobowym. Skarga nie podważa tego wniosku, przedstawiając jedynie własną ocenę o prawidłowości ocen dokonanych na etapie pierwszoinstancyjnym.W sprawie niniejszej Sąd Okręgowy jasno wywiódł, że jego zdaniem argumentacja Sądu I instancji prowadząca do uniewinnienia oskarżonego nie może się ostać. Nie miał zatem innej możliwości jak uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.

WZ [ał]