Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KS 58/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against conviction for defamation regarding academic publications and authorship.

Numero d'incarto III KS 58/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against a lower court's conviction for defamation and insult regarding the victim's academic publications. The court found that the victim was properly identified as the injured party despite the defendant's argument to the contrary, and that the lawyer's power of attorney explicitly covered criminal proceedings for defamation. Consequently, the court rejected the claim that the victim lacked standing to file the initial complaint.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 212 § 1 i 2 k.k., Art. 216 § 1 i 2 k.k., Art. 49 § 1 k.p.k., Art. 118 § 1 k.p.k.; The court established that an individual is a valid victim in defamation cases if the accused's statements target their specific publications or professional conduct, and that a power of attorney covering 'proceedings related to infringement of personal rights' includes authorization to initiate criminal complaints for defamation.

Parole chiave

Generato dall'IA
defamation criminal liability insult academic publications victim standing requirement power of attorney scope transphobic speech criminal procedure appeal personal rights protection punibilità dei mass media

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 212 § 1 i 2 k.k.
o czyn z art. 212 § 1 i 2 k.k. w zw.
Art. 216 § 1 i 2 k.k.
z art. 216 § 1 i 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 kwietnia 2024 r., skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn.
Art. 49 § 1 k.p.k.
nie można uznać za pokrzywdzoną (w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 118 § 1 k.p.k.
pełnomocnictwa zgodnie z regułą interpretacyjną z art. 118 § 1 k.p.k., która odnosi się do czynności procesowych tak stron, jak i ich fachowych przedstawicieli, a nawet organów procesowych, nie pozostawia wątpliwości, że w ww.
Art. 539e § 2 k.p.k.
akt II K 1381/21/K i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł 1.
art. 216 § 1 k.k
212 § 1 2 k.k., jak i art. 216 § 1 i 2 k.k.
art. 212 § 2 k.k
o czyn z art. 212 § 1 i 2 k.k.
art. 91 §1 k.k
przy zastosowaniu art. 91 §1 k.k.
art. 72 §1 pkt 2 k.k
wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując oskarżonego do wykonywania w tym okresie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;2.na mocy art. 72 §1 pkt 2 k.k.
art. 440 k.p.k
akt IV Ka 2068/22, „na zasadzie art. 440 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KS 58/23 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala w sprawie T. F. o czyn z art. 212 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 216 § 1 i 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 kwietnia 2024 r., skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 2068/22 uchylający wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie z dnia 26 września 2022 r., sygn. akt II K 1381/21/K i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł 1. oddalić skargę;

2. kosztami sądowymi postępowania skargowego obciążyć oskarżonego.

UZASADNIENIE

Prywatnym aktem oskarżenia A. (obecnie T.) F. została oskarżona o to, że: w okresie od dnia 1 maja 2021 roku do dnia 19 września 2021 roku, opublikowała w mediach społecznościowych szereg wpisów (tekstów), w których wielokrotnie używała w odniesieniu do M. G. obelżywych określeń „TERF” oraz „moralne dno” (a także, iż w moralne dno [M. G.] puka od spodu), a w odniesieniu do publikacji naukowych i popularnonaukowych jej autorstwa określeń „wysryw” oraz „pierdolenie”, a także „teksty ociekające nienawiścią wobec osób trans” i „apolegetyka gwałtów”, jak również pomówiła M.

G. o to, że jest „transfobem”, „transfobiczną wykładowczynią”, autorem artykułów zawierających „mowę nienawiści” oraz zajmuje się „donoszeniem na transpłciowych studentów” oraz jest „apologetką gwałtów”, co publicznie ubliżało M. G. i mogło narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do prowadzenia działalności naukowej oraz pracownika akademickiego, tj. o popełnienie czynu zabronionego stypizowanego w art. 212 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 216 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt II K 1381/21/K, Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie uznał oskarżonego za winnego tego, że:1. w okresie od 11 maja 2021 roku do 19 września 2021 roku w K. działając w podobny sposób i przy wykorzystaniu takiej samej sposobności zamieścił na portalach „[…]" i „[…]" szereg wpisów odnoszących się do publikacji M.

G. stwierdzając że cyt.: „ociekają nienawiścią wobec osób trans", stanowią cyt.: „apologetykę gwałtów", „wysryw", „pierdolenie", oraz że ich autorka, tj. M. G. jest cyt.: „transfobem", „transfobiczną wykładowczynią", „moralnym dnem", a jej artykuły cyt.: „ociekają nienawiścią", a ona sama zajmuje się donoszeniem na transpłciowych studentów, czym naraził pokrzywdzoną na utratę zaufania niezbędnego dla prowadzonej przez nią pracy naukowej w tym pracy w charakterze wykładowcy akademickiego, co stanowi ciąg występków z art. 212 § 2 k.k. i z to na mocy art. 212 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 91 §1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując oskarżonego do wykonywania w tym okresie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;2.na mocy art. 72 §1 pkt 2 k.k. zobowiązał oskarżonego do przeproszenia pokrzywdzonej M.

G. - na piśmie w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia.Wyrok zawierał również rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu.Po rozpoznaniu apelacji wywiedzionych od powyższego orzeczenia przez obrońcę i pełnomocnika oskarżycielki prywatnej Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 2068/22, „na zasadzie art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie do ponownego rozpoznania”Od powyższego wyroku kasatoryjnego skargę wywiódł obrońca oskarżonego, który zaskarżył go w całości, zarzucając mu naruszenie art. 437 § 2 zd.

I w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. polegające na uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy w przedmiotowej sprawa zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i umorzenia postępowania: 1.„w realiach sprawy zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza, o której mowa w treści art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., do której doszło w konsekwencji wadliwego przyjęcia, iż oskarżycielka prywatna jest osobą bezpośrednio pokrzywdzoną wpisami oskarżonego, odnoszącymi się do jej publikacji i artykułów, stwierdzającymi, iż jej publikacje cyt.:

„ociekają nienawiścią wobec osób trans”, stanowią cyt.: „apologetykę gwałtów”, „wysryw”, „pierdolenie”, (...), jej artykuły zaś cyt.: „ociekają nienawiścią”, podczas gdy wskazane wypowiedzi skierowane były nie wobec Oskarżycielki prywatnej, lecz wobec Jej publikacji i artykułów, co zaś w konsekwencji wskazuje, iż nie posiada ona przymiotu bezpośredniości pokrzywdzenia w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k. i art. 59 k.p.k., co skutkuje zaistnieniem po jej stronie braku skargi uprawnionego [bezpośredniego] oskarżyciela;2. w realiach sprawy wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza, o której mowa w treści art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., do której doszło w konsekwencji uchylenia wyroku Sądu I instancji przez Sąd Odwoławczy i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z równoczesnym pominięciem w pierwszej kolejności uchylenia wyroku Sądu I instancji z urzędu i umorzenia postępowania w sprawie czynów' określonych na s. 1 prywatnego aktu oskarżenia (k. l, dalej „PAO”), tj. używania w odniesieniu do M.

G. obelżywych określeń „TERF”, „moralne dno”, „moralne dno (M. G.) puka od spodu”, w odniesieniu do publikacji naukowych i popularnonaukowych jej autorstwa określeń „wysryw”, „pierdolenie”, a także „teksty ociekające nienawiścią do osób trans” i „apolegetyka gwałtów”, określonych jako występki z art. 216 § 1 i 2 k.k., jako iż sporządzający, podpisujący i popierający oskarżycielkę prywatną adwokat A. G. nie był umocowany do działania w jej imieniu w sprawie o przestępstwo z art. 216 § 1 i 2 k.k., co skutkowało zaistnieniem w realiach sprawy braku skargi uprawnionego oskarżyciela.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga okazała się bezzasadna.Na wstępie należy wskazać, że przestępstwo zniesławienia z art. 212 § 1 k.k. popełnia ten, kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie (podkreślenie SN) lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Pod pojęciem „postępowania” należy rozumieć „zachowanie określonego podmiotu” (zob.

J. Raglewski [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. art. 212-277d, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2017, s. 35). Bez wątpienia zatem pisanie artykułów, czy innych opracowań jest postępowaniem. Zniesławienie może więc przybrać postać pomówienia o napisanie artykułów (innych opracowań) o określonej treści. I taki stan rzeczy zaistniał w przedmiotowej sprawie, co wynika zarówno z treści zarzutu aktu oskarżenia, jak i argumentacji przywołanej na jego poparcie w uzasadnieniu tego pisma procesowego.

W uzasadnieniu skargi zasadniczej wskazywano wszak, że zachowanie oskarżonego miało polegać m.in. na używaniu w poście na Facebooku następujących określeń: „autorka ociekających nienawiścią wobec osób trans artykułów”, „wypowiada transfobiczne wysrywy”. Ponadto w zarzucie aktu oskarżenia jako zniesławiające i znieważające wymieniono również epitety, którymi oskarżony miał określać pokrzywdzoną bez eksponowania związku z jej publikacjami (m.in. „moralne dno”, „transfob”, „transfobiczna wykładowczyni”).

W tej sytuacji twierdzenie autora skargi, iż M. G. nie można uznać za pokrzywdzoną (w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k. w zw. 59 k.p.k.) czynem zarzuconym aktem oskarżenia, należy uznać za zdecydowanie nietrafne.Odnosząc się natomiast do zarzutu podniesionego w punkcie 2 skargi wyeksponować trzeba, że pełnomocnictwo udzielone przez M. G. adwokatowi A. G., które zostało dołączone do aktu oskarżenia, brzmiało: „Ja niżej podpisana, M. G., niniejszym udzielam pełnomocnictwa (…) do działania w moim imieniu we wszystkich sprawach i postępowaniach związanych z naruszeniem moich dóbr osobistych lub zniesławieniem”.

Odczytywanie treści ww. pełnomocnictwa zgodnie z regułą interpretacyjną z art. 118 § 1 k.p.k., która odnosi się do czynności procesowych tak stron, jak i ich fachowych przedstawicieli, a nawet organów procesowych, nie pozostawia wątpliwości, że w ww. pełnomocnictwo obejmowało upoważnienie ww. adwokata do skierowania do sądu aktu oskarżenia w sprawie o czyn wyczerpujący, zdaniem oskarżyciela, zarówno znamiona z art. 212 § 1 2 k.k., jak i art. 216 § 1 i 2 k.k. Cześć człowieka, będąca przedmiotem ochrony tak przepisów art. 212 § 1 i 2 k.k. (cześć zewnętrzna, (przedmiotowa)), jak i przepisów art. 216 § 1 i 2 k.k. (cześć wewnętrzna (podmiotowa), czyli godność)) jest wszak dobrem osobistym (art. 23 k.c.), które wbrew temu co twierdzi skarżący, podlega również karnoprawnej ochronie.

I na tej zatem płaszczyźnie zarzut oparty na tezie, że w badanym postępowaniu doszło do bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela, musi być uznany za chybiony. Powyższy wywód prowadzi do konkluzji, że brak było podstaw do wzruszenia zaskarżonego wyroku w postępowaniu skargowym, co w konsekwencji musiało skutkować oddaleniem skargi (art. 539e § 2 k.p.k.) i obciążeniem oskarżonego kosztami sądowymi zainicjowanego nią postępowania. [PGW][ms]‎