Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KS 45/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal against cassation ruling, ruling it did not mandate full retrial under Art. 437 § 2 k.p.k.

Numero d'incarto III KS 45/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the District Court's cassation ruling, which had overturned the lower court's acquittal and remanded the case for a full retrial. The defense argued that the appellate court's decision violated procedural rules by ordering a complete new trial based on a misinterpretation of the grounds for acquittal. The court held that the appellate judgment clearly identified the specific legal basis for the remand, thereby satisfying the statutory requirements for such a procedural step without mandating a full retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.; Art. 539a § 3 k.p.k.: The Supreme Court reviewing an appeal against a cassation ruling is limited to examining whether an absolute appeal ground exists or if a full retrial is necessary, and the cassation judgment must explicitly state which statutory provision under Art. 437 § 2 k.p.k. justified the remand.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal full retrial requirement procedural error acquittal grounds ne peius principle distorsione del rachide cervicale riapertura della pratica riconsiderazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż wydanie, na etapie postępowania odwoławczego, orzeczenia kasatoryjnego naruszyło art. 437 § 2 zd.
Art. 439 § 1 k.p.k.
Przepis ten zawiera przesłanki uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art.
Art. 454 k.p.k.
439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
Art. 539a § 3 k.p.k.
Z powiązania treści tego przepisu z treścią art. 539a § 3 k.p.k., w którym wskazano podstawy skargi, jednoznacznie wynika, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw.
Art. 454 § 1 k.p.k.
Sąd odwoławczy wskazał, że to uchybienie nie może zostać jednak skorygowane w drugiej instancji z uwagi na regułę ne peius z art. 454 § 1 k.p.k. Podkreślić należy, że Sąd odwoławczy do takich wniosków doszedł po dokonaniu własnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
190 § 1 k.k., a to na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. Sąd odwoławczy wskazał, że to uchybienie nie może zostać jednak skorygowane w drugiej instancji z uwagi na regułę ne peius z art.
Art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 2 in principia k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
Zdaniem tego Sądu ocena zeznań pokrzywdzonego co do wzbudzenia u niego uzasadnionej obawy spełnienia groźby dokonana została z naruszeniem art. 7 k.p.k., co w efekcie doprowadziła do błędnych ustaleń i uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu czynu z art.
art. 190 § 1 k.k
M., oskarżonego z art. 190 § 1 k.k.
art. 414 § 1 k.p.k
akt II K […]:1.na zasadzie art. 414 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KS 45/22 POSTANOWIENIE Dnia 6 lipca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 lipca 2022 r. w sprawie J. M., oskarżonego z art. 190 § 1 k.k. i innych, skargi wniesionej przez obrońcę oskarżonego, na wyrok Sądu Okręgowego w K., z dnia 8 kwietnia 2022 r., sygn. akt IV Ka […], uchylający wyrok Sądu Rejonowego w S., z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II K […]i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. postanowił 1. oddalić skargę obrońcy oskarżonego J. M.;

2. obciążyć oskarżonego kosztami postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w S., wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r, sygn. akt II K […]:1.na zasadzie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 in principia k.p.k. oskarżonego J. M. uniewinnił od popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. zarzucanego mu w punkcie 1 aktu oskarżenia, polegającego na tym, że w dniu 13 maja 2020 r. w J. kierował pod adresem J. B. groźbę karalną uszkodzenia ciała poprzez uderzenie kamieniem, czym spowodował u zagrożonego uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona;2.na zasadzie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umarzył postępowanie co do czynu z art. 217 § 1 k.k. zarzucanego oskarżonemu J.M. w punkcie 2 aktu oskarżenia, polegającego na tym, że w dniu 26 kwietnia 2020 roku w J. dokonał naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonego J.

B. w ten sposób, że kawałkiem deski uderzył go w głowę powodując powierzchowny uraz głowy bez widocznych śladów zewnętrznych i obrażeń mózgowia.Sąd Okręgowy w K., po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez prokuratora oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2022 r., sygn. akt IV Ka […], uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.Obrońca oskarżonego J. M., na podstawie art. 539a § 1 i 2 k.p.k., wniósł skargę na to rozstrzygnięcie, któremu zarzucił:„naruszenie art.437 § 2 zd.2 k.p.k. przez uchylenie zaskarżonego apelacją wyroku w punkcie I Sądu Rejonowego w S., i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, poprzez przyjęcie konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości w oparciu o błędną wykładnię przepisów, że nie zachodzi podstawa do uniewinnienia oskarżonego na zasadzie art. 17 § 1 pkt.2 k.p.k. co do punktu I wyroku Sądu I Instancji oraz że nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania w tym zakresie na zasadzie art. 17 § 1 pkt.9 k.p.k. z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela co do punktu I wyroku 1 Instancji, a przeprowadzenie przewodu sądowego w całości doprowadzi do skazania oskarżonego o czyn z art. 190 §1 k.k.”.Stawiając taki zarzut, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.W złożonych odpowiedziach na skargę, Prokurator Rejonowy w S. oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego wnieśli o oddalenie skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga obrońcy J.

M. nie jest zasadna.Przede wszystkim należy zauważyć, że wprawdzie skarżący wskazuje w skardze, że zaskarża wyrok Sądu odwoławczego w całości oraz wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku, to w istocie obrońca oskarżonego zaskarżył skargą tylko i wyłącznie rozstrzygnięcie dotyczące czynu z art. 190 § 1 k.k., co do którego zapadł wyrok uniewinniający w S.. Wskazuje na to jednoznacznie zarówno treść zarzutu stawianego w skardze jak i jej uzasadnienie. Należy więc przyjąć, że obrońca nie zaskarżył skargą rozstrzygnięcia dotyczącego czynu z art. 217 § 1 k.k., co do którego doszło również do uchylenia wyroku Sądu I instancji z uwagi na uwzględnienie apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż wydanie, na etapie postępowania odwoławczego, orzeczenia kasatoryjnego naruszyło art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. Przepis ten zawiera przesłanki uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Z powiązania treści tego przepisu z treścią art. 539a § 3 k.p.k., w którym wskazano podstawy skargi, jednoznacznie wynika, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego lub też konieczne jest przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018 r., I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017 r., IV KS 6/16, LEX nr 2204960).

Te uregulowania wskazują więc jednoznacznie, że aby Sąd Najwyższy mógł ustosunkować się do podniesionych w skardze zarzutów, uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno być tak sformułowane, aby wynikało z niego jednoznacznie, która z przesłanek określonych w art. 437 § 2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w K. wyraźnie wskazuje, jakimi powodami kierował się ten Sąd wydając zaskarżone skargą orzeczenie.

Zdaniem tego Sądu ocena zeznań pokrzywdzonego co do wzbudzenia u niego uzasadnionej obawy spełnienia groźby dokonana została z naruszeniem art. 7 k.p.k., co w efekcie doprowadziła do błędnych ustaleń i uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu czynu z art. 190 § 1 k.k., a to na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. Sąd odwoławczy wskazał, że to uchybienie nie może zostać jednak skorygowane w drugiej instancji z uwagi na regułę ne peius z art. 454 § 1 k.p.k. Podkreślić należy, że Sąd odwoławczy do takich wniosków doszedł po dokonaniu własnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Wskazać jednak należy, że ta ocena dotyczyła jednak zdarzenia z dnia 1 czerwca 2018 r, co do którego również Sąd Rejonowy wypowiadał się w uzasadnieniu swojego orzeczenia odwołując się do nagrania przedstawionego przez pokrzywdzonego i wcześniejszego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa z dnia 1 czerwca 2018 r., pomimo, że zarzut aktu oskarżenia dotyczył zdarzenia z dnia 13 maja 2020 r. Analiza wyroku Sądu I instancji oraz jego uzasadnienia nie pozwala jednak jednoznacznie stwierdzić, od popełnienia którego z czynów oskarżony został uniewinniony, ani też czy Sąd uznaje tożsamość tych czynów.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd I instancji winien, przy przyjęciu oczywiście, że czyn miał miejsce 1 czerwca 2018 r. oraz zachodzi tożsamość czynu, zbadać czy w sprawie nie zachodzą jednak przesłanki z art. 17 § 1 pkt. 9 k.p.k., na co wskazuje obrońca w skardze.Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie. [as]