Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KS 3/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal, ruling lower court's remand premature due to pending related case against co-accused.

Numero d'incarto III KS 3/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the District Court's decision to remand the case for retrial. The defense argued that the lower court failed to consider alternative defensive measures, while the prosecution contended the remand was necessary. The Court ruled the remand was premature because a separate criminal case against the victim's alleged attacker is pending, which is essential for fully assessing the claim of necessity.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 454 k.p.k.; The Supreme Court may only review absolute grounds for appeal or procedural defects, and a remand for retrial is not justified if the case requires new evidence from a pending related proceeding against a co-accused.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal necessity defense premature remand co-accused proceedings evidence sufficiency procedural review Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 437 § 2 k.p.k.
Skarga oskarżonego nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k.
Art. 439 § 1 k.p.k.
uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art.
Art. 454 k.p.k.
439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Powiązanie tego przepisu z treścią art.
Art. 539a § 3 k.p.k.
Art. 539e § 2 k.p.k.
akt II K 251/21 na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. postanowił:
art. 437§2 k.p.k
Skarga oskarżonego nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k.
art. 439§1 k.p.k
uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art.
art. 454 k.p.k
439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k.
art. 158§1 k.k
(przestępstwo zakwalifikowano z art. 158§1 k.k.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KS 3/24 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 lutego 2024 r. w sprawie W. B. oskarżonego o czyn z art. 178a§1 k.k. skargi obrońcy na wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 26 października 2023r., sygn. akt II Ka 303/23, uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 28 lipca 2023r., sygn. akt II K 251/21 na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. postanowił:

1) oddalić skargę, 2) zwolnić W.B. od ponoszenia kosztów postępowania skargowego, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Skarga oskarżonego nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16).

Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacji Prokuratury Rejonowej (pkt 3.1 uzasadnienia wyroku).W ocenie Sądu Odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza słuszności przyjęcia przez Sąd I instancji, że oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu w stanie wyższej konieczności, co stanowi okoliczność wyłączającą możliwość przypisania mu odpowiedzialności za popełniony czyn.Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest sądem III instancji.

Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego. Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, co przemawia za poprawnością jego rozstrzygnięcia.Nie sposób jednak nie dostrzec i tego, że całość argumentacji tego Sądu – dotycząca zwłaszcza możliwości podjęcia innych działań przez oskarżonego, niż ucieczka samochodem, nie jest w pełni przekonująca. W tym zakresie podkreślić trzeba po raz kolejny, że nie można na ofiarę ataku nakładać zbyt daleko idących wymagań w zakresie podjętej przez nią obrony.

Wynika to ze szczególnej sytuacji, w której się znajduje, w szczególności zaś braku czasu na przemyślaną reakcję i dokonanie najlepszego wyboru. Obrona ta ma być, z punktu widzenia zaatakowanego, przede wszystkim skuteczna. Powyższe uwagi dotyczą przede wszystkim stosowania instytucji obrony koniecznej, ale mogą mieć też odniesienie do innych kontratypów, jak w tym wypadku, gdy nietrzeźwy oskarżony zdecydował się na ucieczkę przed napastnikami samochodem. Sąd Odwoławczy nie dostrzegł jednak w swych rozważaniach innej bardzo ważnej okoliczności.

I to właśnie ona, chodź pozostaje poza sferą rozważań tego Sądu, przemawia za słusznością decyzji o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Okolicznością tą jest fakt wpłynięcia do Sądu Rejonowego w Nisku aktu oskarżenia przeciwko M. D. (zarzucono mu działanie wspólnie z M. P. i F. R.), w którym zarzucono mu pobicie w dniu 13 czerwca 2020r. W. B. (przestępstwo zakwalifikowano z art. 158§1 k.k.). Stwierdzić należy wprost, że rozstrzygnięcie sprawy M. D. pozostaje w ścisłym i bezpośrednim związku z oceną zachowania przypisanego W.

B., a w szczególności możliwości przyjęcia, czy działał on w warunkach stanu wyższej konieczności. Rozstrzygnięcie zatem tej sprawy powinno poprzedzić rozstrzyganie w sprawie W. B. Stwierdzić więc wypada, że wyrok z dnia 28 lipca 2023r. zapadł przedwcześnie, a Sąd I instancji wydając wyrok uniewinniający nie dysponował całością niezbędnego do jej rozstrzygnięcia materiału dowodowego. Wobec powyższego zasadnym było uchylenie skarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 28 lipca 2023r. Mając na uwadze zaś okoliczność, że rozpoczęcie procesu w sprawie M.

D. planowane jest dopiero na 22 lutego 2024r. (vide: notatka z dnia 24 stycznia 2024r.) celowe będzie rozważenie zawieszenia postępowania w sprawie W.B. do czasu prawomocnego zakończenia sprawy II K 124/23 prowadzonej przeciwko temu pierwszemu oskarżonemu. W świetle powyższego skarga nie mogła być uznana za zasadną. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.[J.J.][ał] ‎