Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KS 19/25 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal verdict partially due to a drafting error in the financial penalty section only.

Numero d'incarto III KS 19/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's appeal verdict and remanded the case for partial reconsideration. The lower court had overturned the first-instance judgment entirely because the financial penalty amount was inconsistently written in both numerical and textual form. The Supreme Court ruled that the defect affected only the specific section regarding the monetary fine, not the entire verdict. Consequently, the court ordered the appeal court to revoke only the flawed financial penalty section and retry that specific point while reviewing the remaining valid parts of the judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.: When a verdict contains a defect preventing execution, the appeal court must revoke only the specific part affected by the error rather than the entire judgment, unless the defect renders the whole verdict unexecutable.

Parole chiave

Generato dall'IA
partial revocation of verdict drafting error in judgment inconsistent financial penalty art 439 k.p.k. ground remand for partial retrial execution of verdict ne bis in idem principle reato grave di stupefacenti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 437 § 2 k.p.k.
437 § 1 i 2 k.p.k.Ponownie rozpoznając sprawę Sąd odwoławczy uczyni zadość treści art. 437 § 2 k.p.k., a przesłankę bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art.
Art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.
454 § 1 k.p.k.W przedmiotowej sprawie powodem uchylenia przez Sąd odwoławczy wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania było stwierdzenie wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., tj.
Art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.
439 § 1 pkt 7 k.p.k.” (pkt 5.3.1.1.1 uzasadnienia).Nie ulega wątpliwości, że rozbieżność w cyfrowym i słownym zapisie wysokości świadczenia pieniężnego nie tylko narusza wynikający z art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.
Art. 433 § 1 k.p.k.
W pozostałym zaś zakresie Sąd odwoławczy powinien dokonać kontroli instancyjnej zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k., a następnie wydać odpowiednie orzeczenie działając na podstawie art.
Art. 454 § 1 k.p.k.
art. 42 § 3 k.k
Ponadto Sąd I instancji na podstawie art. 42 § 3 k.k.
art. 7 k.p.k
orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (pkt III).Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, w której zarzucono szczegółowo opisane naruszenie art. 7 k.p.k.
art. 5 § 2 k.p.k
i art. 5 § 2 k.p.k., a ponadto rażącą niewspółmierność kary i środka karnego, Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2025 r., sygn.
art. 437 § 2 k.p.k
437 § 1 i 2 k.p.k.Ponownie rozpoznając sprawę Sąd odwoławczy uczyni zadość treści art. 437 § 2 k.p.k., a przesłankę bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art.
art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k
454 § 1 k.p.k.W przedmiotowej sprawie powodem uchylenia przez Sąd odwoławczy wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania było stwierdzenie wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., tj.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Wyrok SN z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt III KK 186/17
wyrok SN z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt III KK 186/17).
Wyrok SN z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt IV KK 390/05
również wyrok SN z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt IV KK 390/05).
III KK 186/17
Supreme Court quashes criminal verdict due to contradictory sentencing hours making execution impossible.
IV KK 390/05
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KS 19/25 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący)‎SSN Marek Pietruszyński‎SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)Protokolant Ewa Śliwa po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 maja 2025 r., w sprawie R. G. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 178a § 4 k.k., skargi wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w Szczecinie, od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 352/24, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Stargardzie z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt II K 120/23, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Marek Pietruszyński Małgorzata Gierszon Barbara Skoczkowska

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Stargardzie wyrokiem z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt II K 120/23, uznał oskarżonego R. G. za winnego tego, że:„w dniu 29 grudnia 2022 r. około godziny 13:50 w miejscowości C., gm. I., kierował samochodem osobowym marki R. o nr. rej. […]., znajdując się pod wpływem środka psychotropowego w postaci amfetaminy w stężeniu 66,17 ng/ml, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w C., sygn. akt II K […]/20, za który Sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju w ruchu lądowym na okres 3 lat, obowiązujący od dnia 28 stycznia 2021 roku do dnia 28 stycznia 2024 roku”,tj. przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 178a § 4 k.k., za które wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I).

Ponadto Sąd I instancji na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (pkt II), a na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (pkt III).Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, w której zarzucono szczegółowo opisane naruszenie art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k., a ponadto rażącą niewspółmierność kary i środka karnego, Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Ka 352/24, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Stargardzie.Skargę na wyrok Sądu odwoławczego wniósł Prokurator Okręgowy w Szczecinie, zaskarżając go w całości, zarzucając:„obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 437 § 2 k.p.k., poprzez błędne przyjęcie, że zachodzi potrzeba uchylenia wyroku w całości, mimo że wadą, o jakiej mowa w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., dotknięta była wyłącznie cześć wyroku dotycząca orzeczonego przez Sąd I instancji świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, w związku z czym wystarczające było uchylenie zaskarżonego wyroku jedynie w tej części”.Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na skargę obrońca oskarżonego wniósł o oddalenie skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga zasługiwała na uwzględnienie ze względu na jej zasadność.Zgodnie z art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania przysługuje wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.pk.

Oznacza to, że zasadność skargi może wynikać z zaistnienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, braku konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości lub naruszenia przez sąd odwoławczy reguły ne peius, o której mowa w art. 454 § 1 k.p.k.W przedmiotowej sprawie powodem uchylenia przez Sąd odwoławczy wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania było stwierdzenie wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., tj. sprzeczności w treści orzeczenia, uniemożliwiającej jego wykonanie.

Sąd odwoławczy dostrzegł, że: „Sąd I instancji dokonał nieprawidłowego zredagowania zaskarżonego orzeczenia, a to poprzez rozbieżne określenie w części dyspozytywnej wyroku wysokości świadczenia pieniężnego w zapisie cyfrowym oraz słownym. Taki stan prowadzi do powstania wewnętrznej sprzeczności wyroku, która to stoi na przeszkodzie jego wykonaniu, który to błąd z kolei implikował stwierdzenie zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.” (pkt 5.3.1.1.1 uzasadnienia).Nie ulega wątpliwości, że rozbieżność w cyfrowym i słownym zapisie wysokości świadczenia pieniężnego nie tylko narusza wynikający z art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. obowiązek redagowania orzeczenia w sposób jednoznaczny i zrozumiały, ale przede wszystkim odzwierciedla wewnętrzną sprzeczność wyroku uniemożliwiającą jego wykonanie (por. np. wyrok SN z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt III KK 186/17).

W sprawie rzeczywiście Sąd I instancji orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne „w kwocie 10.000 (pięciu tysięcy złotych)”, a zatem wewnętrznie sprzecznie. Rzecz jednak w tym, że wspomnianą wadliwością dotknięty był nie cały wyrok, a jedynie punkt III tego wyroku. Bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. może dotyczyć każdego pojedynczego rozstrzygnięcia zawartego w wyroku. Uchylenie orzeczenia z powodu tego uchybienia powinno nastąpić zatem tylko w tej części przedmiotowej, której to uchybienie dotyczy (zob.

D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, Warszawa 2025, teza 12 do art. 439; zob. również wyrok SN z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt IV KK 390/05). W rezultacie bezwzględna przyczyna odwoławcza w sprawie zaistniała jedynie w przypadku punktu III wyroku, a pozostała część (pkt I i II wyroku) pozostawała niewadliwa. Innymi słowy, tylko część wyroku dotycząca orzeczenia obowiązku świadczenia pieniężnego, była niemożliwa do wykonania. Mając powyższe na uwadze, a także okoliczność, że w obecnym stanie prawnym wydanie wyroku kasatoryjnego przez Sąd odwoławczy stanowi wyjątek, Sąd odwoławczy powinien uchylić wyrok w części dotyczącej orzeczenia o świadczeniu pieniężnym i w tym zakresie sprawę oskarżonego przekazać Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W pozostałym zaś zakresie Sąd odwoławczy powinien dokonać kontroli instancyjnej zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k., a następnie wydać odpowiednie orzeczenie działając na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k.Ponownie rozpoznając sprawę Sąd odwoławczy uczyni zadość treści art. 437 § 2 k.p.k., a przesłankę bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. wyłoży wąsko, tj. w odniesieniu do tej części przedmiotowej, której to uchybienie dotyczy.Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie. [J.J.][a.ł] Marek Pietruszyński Małgorzata Gierszon Barbara Skoczkowska