Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KS 16/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed defense appeal against conditional dismissal, upholding lower court's assessment of minor social harm.

Numero d'incarto III KS 16/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's decision to uphold a conditional dismissal of criminal charges. The defense argued that the defendant's actions warranted a higher degree of social harm and guilt, citing a mediation agreement and victim testimony. The court rejected this, noting the appellate court correctly applied the principle of *ne peius* and relied on the victim's testimony which validated the prosecution's claims, making the lower court's assessment of minor social harm legally sound.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 66 § 1 k.k.; Art. 454 § 1 k.p.k.; The Supreme Court held that an appellate court's decision to apply conditional dismissal based on a finding of minor social harm is binding, and a cassation appeal cannot request a re-evaluation of the material evidence or the degree of social harm already assessed by the second instance court.

Parole chiave

Generato dall'IA
conditional dismissal social harm assessment ne peius principle cassation appeal minor social harm criminal procedure binding precedent opposizione al matrimonio

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 66 § 1 k.k.
nie są nieznaczne, a przyjęta prognoza przestrzegania porządku prawnego niewłaściwa, a co za tym idzie wykluczają zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, o której mowa w art. 66 § 1 k.k.
Art. 454 § 1 k.p.k.
439 § 1 k.p.k., albo czy sąd odwoławczy uchylił wyrok mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k.
Art. 437 § 2 in fine k.p.k.
do wydania wyroku zmieniającego, względnie, czy jest konieczne przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (art. 437 § 2 in fine k.p.k.).
Art. 410 k.p.k.
art. 207 § 1 k.k
akt III KS 16/18 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Małgorzata Gierszon‎SSN Marek Pietruszyński w sprawie R.W.‎oskarżonego z art. 207 § 1 k.k.
art. 157 § 2 k.k
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k.Sąd Rejonowy w S.
art. 66 § 1 k.k
nie są nieznaczne, a przyjęta prognoza przestrzegania porządku prawnego niewłaściwa, a co za tym idzie wykluczają zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, o której mowa w art. 66 § 1 k.k.
art. 437 § 2 k.p.k
jest wykazanie (po myśli § 3 tego przepisu), że wydanie – na etapie postępowania apelacyjnego – orzeczenia kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k.
art. 437 k.p.k
jest wykazanie (po myśli § 3 tego przepisu), że wydanie – na etapie postępowania apelacyjnego – orzeczenia kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KS 16/18 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Małgorzata Gierszon‎SSN Marek Pietruszyński w sprawie R.W.‎oskarżonego z art. 207 § 1 k.k. i in.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 lipca 2018 r.,‎skargi obrońcy oskarżonego,‎na wyrok sądu odwoławczego – Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II Ka […]/17, uchylający wyrok Sądu Rejonowego w S.‎z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II K […]/17, na podstawie art. 539e § 2 in principio k.p.k. p o s t a n o w i ł:

1. oddalić skargę;

2. obciążyć oskarżonego R.W. kosztami sądowymi postępowania skargowego. UZASADNIENIEProkurator oskarżył R.W. o to, że „w okresie od czerwca 2016 r. do 3 lutego 2017 r. w miejscowości […] K. przy ul. […] woj. […] znęcał się nad żoną M.W. w ten sposób, że wywoływał jej awantury domowe, wydawał polecenia, znieważał ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe i wulgarne, groził pozbawieniem życia, pobiciem i uszkodzeniem ciała, spaleniem domu i zniszczeniem innego wspólnego mienia, szarpał za ubrania, popychał, uderzał w twarz, wykręcał ręce, rzucał w kierunku jej osoby ciężkimi przedmiotami, a w dniu 30 stycznia 2017 r. spowodował u niej obrażenia ciała w postaci sińca w obrębie przedramienia prawego, sińca w obrębie ramienia lewego oraz zadrapania okolicy nadgarstka lewego, które to obrażenia należą do kategorii lekkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres nie przekraczający siedmiu dni” – tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II K […] /17, postępowanie wobec oskarżonego R.W. o wyżej opisany czyn warunkowo umorzył na okres 2 lat tytułem próby.Apelację od tego orzeczenia złożył prokurator Prokuratury Rejonowy w S. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości zarzucił „błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na wyrażeniu błędnego poglądu, że wina i społeczna szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonemu R.W. nie są znaczne i umożliwiają zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko wymienionemu, a także przyjęcia prognozy, że pomimo umorzenia postępowania oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego, w sytuacji gdy prawidłowa analiza całokształtu ustalonych okoliczności sprawy, a w tym okoliczności przedstawionych w piśmie Gminnego Zespołu Interdyscyplinarnego ds.

Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie (…), co do kolejnych zachowań oskarżonego w trakcie trwania postępowania, a wymierzonych w to samo chronione dobro tj. rodzinę i opiekę, prowadzą bezpośrednio do wniosku, iż społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemu i wina R.W. nie są nieznaczne, a przyjęta prognoza przestrzegania porządku prawnego niewłaściwa, a co za tym idzie wykluczają zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, o której mowa w art. 66 § 1 k.k. w stosunku do tegoż oskarżonego”, wnosząc w konkluzji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II Ka […]/17, uwzględniając apelację prokuratora, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Skargę od wyroku Sądu odwoławczego w oparciu o przepis art. 539a § 1 k.p.k. złożył obrońca oskarżonego zarzucając „obrazę przepisów postępowania, tj. art. 437 § 2 k.p.k. poprzez błędne przyjęcie, iż istnieją podstawy do uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 6 lipca 2017 r., II K […]/17 i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, w sytuacji gdy prawidłowa ocena wskazuje na brak takich podstaw”.

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skargę obrońcy oskarżonego uznać należy za nietrafną.Podstawą skuteczności nadzwyczajnego środka zaskarżenia uregulowanego w art. 539a § 1 k.p.k. jest wykazanie (po myśli § 3 tego przepisu), że wydanie – na etapie postępowania apelacyjnego – orzeczenia kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k. [w rzeczywistości chodzi o art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k. – zob. D. Świecki (w:) D.

Świecki (red.): Kodeks postępowania karnego. Komentarz do zmian 2016, Warszawa 2016, s. 590] lub też, że przy wydaniu tego orzeczenia wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k. W niniejszej sprawie autor skargi wywodzi, że błędny jest pogląd Sądu drugiej instancji oceniającego odmiennie – niż sąd meriti – takie przesłanki zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania jakim, zgodnie z treścią art. 66 § 1 k.k., są stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oraz prognoza kryminologiczna.

Ponadto, zdaniem skarżącego Sąd odwoławczy bezzasadnie przyjął, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości w sytuacji, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości. Tak formułując skargę jej autor pomija, że Sąd Najwyższy w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na wyrok sądu odwoławczego nie może oceniać materiału dowodowego przedstawionego w sprawie. Rozpoznanie sprawy w tym zakresie należy bowiem do sądów powszechnych, zaś interwencja Sądu Najwyższego w ten zakres orzekania stanowiłaby naruszenie ich ustawowych kompetencji.Rozpoznanie skargi musi się zatem ograniczać się do zbadania, czy zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k., albo czy sąd odwoławczy uchylił wyrok mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego, względnie, czy jest konieczne przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (art. 437 § 2 in fine k.p.k.).

Natomiast niedopuszczalne jest, aby Sąd Najwyższy w trybie art. 539a k.p.k. samodzielnie ponownie oceniał, czy zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona czynu zabronionego lub też oceniał stopień społecznej szkodliwości czynu, w następstwie tego doszedł do odmiennych wniosków niż sąd ad quem i z tego powodu uchylił zaskarżony wyrok (zob. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018 r., I KZP 13/17, OSNKW 2018, z. 3, poz. 23; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017 r., IV KS 6/16, LEX nr 2204960).

Analiza treści uzasadnienia skargi przekonuje, że jej autor – wbrew wskazanym wyżej przesłankom uchylenia wyroku kasatoryjnego sądu odwoławczego – postuluje, aby Sąd Najwyższy w niniejszym postępowaniu skargowym ponownie zbadał zasadność oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd odwoławczy i skonfrontował ją z oceną dokonaną przez sąd a quo, a w szczególności by stwierdził, iż zachowanie oskarżonego, które wyczerpywało znamiona czynu zabronionego, nie charakteryzowało się stopniem winy i społeczną szkodliwością czynu w stopniu większym niż nieznaczny.Należy w tym miejscu podkreślić, że rozbudowany wywód Sądu Okręgowego w S., wskazujący na błąd w ustaleniach faktycznych popełniony przez sąd meriti, jest ze wszech miar wyczerpujący i uwzględnia realia sprawy, które przez skarżącego zostały skwapliwie pominięte.

Dotyczy to w głównej mierze rezultatu mediacji pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzoną, w tym okoliczności, które brane były pod uwagę przy ustalaniu prognozy kryminologicznej. Zapomina więc autor skargi, że Sąd drugiej instancji uzupełnił postępowanie dowodowe poprzez przesłuchanie w toku rozprawy apelacyjnej w charakterze świadka M.W., a treść złożonych przez nią zeznań w pełni uprawdopodobniła zasadność zarzutu sformułowanego w apelacji oskarżyciela publicznego. Skoro zaś tak, to oczywiste jest, że w układzie procesowym, jaki wystąpił w toku przedmiotowego postępowania, Sąd odwoławczy nie miał możliwości wydania innego orzeczenia niż to, jakie ostatecznie zapadło, bowiem na przeszkodzie temu stał kategoryczny zakaz wynikający z art. 454 § 1 k.p.k. (reguła ne peius).

Należy przy tym podkreślić, że taka przyczyna uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jest wypadkiem odrębnym od tego, który określony został w art. 437 § 2 in fine k.p.k. – konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości. Zresztą Sąd Okręgowy w S., wbrew twierdzeniu obrońcy, argumentem takim się nie posłużył, odwołując się wyłącznie do wiążącej go zasady określonej w art. 454 § 1 k.p.k. Niewątpliwe jest natomiast to, że w ponownym postępowaniu, przy uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji w całości, niezbędne jest również powtórne przeprowadzenia postępowania dowodowego, bowiem tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy główniej może stanowić podstawę wyroku (art. 410 k.p.k.).

Powyższe uwarunkowania prawne, przy stwierdzonym przez Sąd drugiej instancji uchybieniu po stronie Sądu Rejonowego, trafnie wytkniętym w zwykłym środku odwoławczym wniesionym przez oskarżyciela publicznego na niekorzyść oskarżonego, implikowały konieczność ponownego rozpoznania sprawy w całości przez sąd a quo, a zasadności takiego rozstrzygnięcia skarga obrońcy oskarżonego nie podważyła. Z przytoczonych względów postanowiono jak na wstępie, obciążając oskarżonego kosztami postępowania skargowego. ał