Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KRS 11/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses judge's appeal against KRS appointment decision citing equal treatment and procedural legality.

Numero d'incarto III KRS 11/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal filed by Judge M.K. against the National Council for the Judiciary's (KRS) decision to recommend Judge E.L.T. for a district court position. The KRS evaluated five candidates based on professional qualifications, visitor opinions, and internal votes, ultimately selecting E.L.T. The court held that judicial review is limited to verifying legal compliance and equal treatment of candidates, not re-evaluating the substantive merit of the choice. Since the KRS acted within its constitutional mandate and treated all applicants equally, no violation of the Constitution or relevant statutes was found.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 179 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 32 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 60 Konstytucji RP; Art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o KRS; Art. 37 ust. 1 ustawy o KRS: Judicial review of the National Council for the Judiciary's appointment procedure is restricted to assessing legal compliance and equal treatment of candidates, excluding substantive re-evaluation of the selection decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
judicial appointment procedure National Council for the Judiciary equal treatment of candidates judicial review limits Constitutional Court jurisdiction district court judge selection procedural legality

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 179 ust. 1 Konstytucji RP
i kompetencji Rady wynikających z art. 179 Konstytucji RP.
Art. 32 ust. 1 Konstytucji RP
Art. 32 ust. 1 Konstytucji RP statuuje zasadę równości wszystkich wobec prawa
Art. 60 Konstytucji RP
32 i art. 60 Konstytucji RP przez niezastosowanie przez
Art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o KRS
Podstawę prawną uchwały wskazano w art. 3 ust.
Art. 37 ust. 1 ustawy o KRS
i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa
Art. 398 § 14 k.p.c.
przed Radą (por. art. 39813 § 2 k.p.c.). Zarzucona w odwołaniu sprzeczność
art. 60 Konstytucji RP
32 i art. 60 Konstytucji RP przez niezastosowanie przez
art. 187 Konstytucji RP
oraz art. 187 Konstytucji RP) – zostały określone w obecnie obowiązującej ustawie
art. 39813 § 2 k.p.c
przed Radą (por. art. 39813 § 2 k.p.c.). Zarzucona w odwołaniu sprzeczność
art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c
druga podstawa skargi kasacyjnej z art. 3983 § 1

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KRS 203/13
Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r., III KRS 203/13, Sąd Najwyższy

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KRS 11/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 kwietnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania M. K.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr […] z dnia 8 października 2013 r.

w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu

na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w P., ogłoszonym w Monitorze Polskim

z 2011 r., Nr 114, poz. 1154,

z udziałem E. L. T.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 kwietnia 2014 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 8 października 2013 r., nr […], Krajowa Rada Sądownictwa

postanowiła: przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem

o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w P.

kandydaturę sędziego Sądu Rejonowego w P. - E. L. T. (pkt 1.); nie przedstawiać

Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziego Sądu Okręgowego w P. kandydatury sędziego Sądu Rejonowego

w P. M. K. (pkt 2.). Podstawę prawną uchwały wskazano w art. 3 ust. 1 pkt 2

i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa

(Dz. U. Nr 126, poz. 714 ze zm.; dalej jako: „ustawa o KRS”).

W uzasadnieniu uchwały Krajowa Rada Sądownictwa przedstawiła, że

na jedno wolne stanowisko sędziego w Sądzie Okręgowym w P. ogłoszone

w Monitorze Polskim z 2011 r., nr 114, poz. 1154, zgłosiło się pięcioro kandydatów,

w tym sędzia Sądu Rejonowego w P. - E. L. T. oraz sędzia Sądu Rejonowego

w P. M. K..

Uchwałą z dnia 8 stycznia 2013 r., nr […], KRS postanowiła przedstawić

Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziego Sądu Okręgowego w P. kandydaturę sędzi E. L. T.. Od powyższej

uchwały Krajowej Rady Sądownictwa wniosła odwołanie do Sądu Najwyższego

sędzia M. K.. Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r., III KRS 203/13, Sąd Najwyższy

uchylił uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa nr […] z dnia 8 stycznia 2013 r.

w części odnoszącej się do M. K. oraz E. L. T. i w tym zakresie przekazał sprawę

Radzie do ponownego rozpoznania. W wyroku III KRS 203/13 Sąd Najwyższy

uznał za zasadne zarzuty skarżącej związane z pominięciem w ocenie jej

kandydatury opinii Kolegium i Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego

w P..

Krajowa Rada Sądownictwa – realizując wskazania zawarte w powołanym

wyroku

Sądu

Najwyższego

III

KRS

203/13

–

postępowanie

nominacyjne

na

wolne

stanowisko

ponownie

przeprowadziła

sędziowskie

w

Sądzie

Okręgowym w P., ogłoszone w Monitorze Polskim z 2011 r., nr 114, poz. 1154,

w stosunku do kandydatur sędzi E. L. T. oraz sędzi M. K..

Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa na posiedzeniu w dniu

9 września 2013 r. odbył rozmowę z Prezesem Sądu Okręgowego w P. SSO P. H..

Następnie zespół na posiedzeniu w dniu 7 października 2013 r. przeprowadził

głosowanie nad rozpatrywanymi kandydaturami: obie kandydatki otrzymały taką

samą liczbę głosów: 2 głosy „za”, przy braku głosów „przeciw” i 2 głosach

„wstrzymujących się”. Z uwagi na ten wynik głosowania zespół członków KRS

postanowił nie rekomendować Radzie żadnej z kandydatek na wolne stanowisko

sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P..

Krajowa Rada Sądownictwa podkreśliła, że procedura wyboru kandydata

na urząd sędziego ma charakter konkursowy; Rada ma za zadanie wybrać

najlepszego spośród bardzo dobrych i dobrych kandydatów w granicach

swobodnego uznania i z poszanowaniem przepisów prawa. Krajowa Rada

Sądownictwa

stwierdziła,

że

po

wszechstronnym

rozważeniu

całokształtu

okoliczności sprawy i uwzględnieniu kryteriów wynikających z ustawy o KRS

uznała, że w obecnej procedurze nominacyjnej E. L. T. jest lepszą kandydatką

na wolne stanowisko sędziego w Sądzie Okręgowym w P.. Uzasadniając swoje

stanowisko Rada przedstawiła, że uwzględniła całą dokumentację zgromadzoną

w sprawie; w szczególności wzięła pod uwagę głosowanie zarówno na posiedzeniu

Kolegium, jak i podczas Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego w P.

i pomimo znacznie wyższego poparcia kandydatury M. K., która otrzymała podczas

posiedzenia Kolegium Sądu Okręgowego w P. 6 głosów „za”, przy braku głosów

„przeciw” i braku głosów „wstrzymujących się”, a Zgromadzenie Ogólne Sędziów

Sądu Okręgowego w P. oddało 30 głosów „pozytywnych”, przy 2 głosach

„negatywnych” i 5 głosach „wstrzymujących się”, (rekomendowana kandydatka

uzyskała odpowiednio na Kolegium Sądu Okręgowego w P. 3 głosy „za”,

2 głosy „przeciw” przy 1 głosie „wstrzymującym się”; Zgromadzenie Ogólne

Sędziów Sądu Okręgowego w P. oddało 13 głosów „pozytywnych”, 16 głosów

„negatywnych”, przy 8 głosach „wstrzymujących się”) – zdecydowała przedstawić

Prezydentowi

RP

z

wnioskiem

o

powołanie

na

stanowisko

sędziego

Sądu Okręgowego w P. ponownie kandydaturę E. L. T.. Krajowa Rada

Sądownictwa stwierdziła, że podejmując swoją decyzję kierowała się przede

wszystkim dobrem wymiaru sprawiedliwości. Wolny etat sędziowski w Sądzie

Okręgowym w P. jest przewidziany do wydziału cywilnego tego sądu. W związku

z tym – w ocenie KRS – należało wziąć pod uwagę większe doświadczenie

w dziedzinie

prawa

Rekomendowana

cywilnego,

kandydatka

które

bezsprzecznie

dysponuje

posiada

kilkunastoletnim

E.

L. T..

doświadczeniem

orzeczniczym w wydziale cywilnym. Od czasu asesury (od 1999 r.) orzeka

nieprzerwanie

w

wydziale

cywilnym,

zarówno

w

pierwszej

instancji

(sądy rejonowe), jak i w instancji odwoławczej (sąd okręgowy) w każdej kategorii

spraw (C, Cupr, Co, Ns, Nc, Cps). Kandydatka ta wykazała się rzetelnością

i terminowością podejmowanych czynności. Wnikliwie, dokładnie i sprawnie

rozpoznaje sprawy. Prezentuje bardzo dobry poziom orzecznictwa i ma opanowany

warsztat sędziowski, na który składa się bardzo dobra znajomość i duża

umiejętność stosowania przepisów prawa materialnego i procesowego, a także

odpowiednia metodyka pracy. Umiejętnie panuje nad przebiegiem posiedzeń

i czynności, jest do nich należycie przygotowana.

W ocenie KRS sędzia M. K. ma zdecydowanie mniejsze doświadczenie

orzecznicze w sprawach cywilnych – co prawda od 2007 r. orzekała w połowie

wymiaru zadań w Wydziale Rodzinnym i Nieletnich Sądu Rejonowego, a przez rok

od lutego 2012 r. (do lutego 2013 r.) w Wydziale Cywilnym Sądu Okręgowego,

jest to jednak zdecydowanie krótszy okres kontaktu ze sprawami cywilnymi,

niż w przypadku rekomendowanej kandydatki. Sędzia M. K. nie ma ponadto

wystarczającego doświadczenia w rozpoznawaniu spraw cywilnych w trybie

nieprocesowym (Ns), którym dysponuje rekomendowana kandydatka, co jest

bardzo przydatne w Wydziale Cywilnym Odwoławczym Sądu Okręgowego.

KRS stwierdziła, że przy podejmowaniu swojej decyzji kierowała się przede

wszystkim ocenami kwalifikacyjnymi oraz doświadczeniem zawodowym obydwu

kandydatek; uwzględniła kwalifikacje, umiejętności, doświadczenie i wiedzę

w zakresie prawa cywilnego, mniejsze znaczenie przypisując wynikom głosowania

na Kolegium i Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów. W ocenie KRS obydwa te ciała

mają kompetencje wyłącznie opiniodawcze. Nie oceniają, a jedynie opiniują

kandydatów. Ostateczna ocena należy do Krajowej Rady Sądownictwa, która

ponosi odpowiedzialność za ostatecznie dokonany wybór kandydata na wolne

stanowisko sędziowskie; Rada ma za zadanie wybrać kandydata najbardziej

przydatnego na wolne do obsadzenia miejsce sędziego; wyboru tego dokonuje

po starannym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy.

Krajowa Rada Sądownictwa wzięła także pod uwagę rozmowy członków

zespołu KRS z sędziami biorącymi udział w niniejszej procedurze konkursowej,

którzy zaprezentowali swoje kandydatury i przedstawili między innymi motywy

ubiegania się o stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w P.. Rada uwzględniła

także rozmowę członków zespołu z Prezesem Sądu Okręgowego w P..

Powyżej przedstawione okoliczności spowodowały, że na posiedzeniu Krajowej

Rady Sądownictwa w dniu 8 października 2013 r. kandydaturze sędzi E. L. T.

udzielono poparcia bezwzględną większością głosów: oddano 14 głosów „za”,

nie oddano głosów „przeciw”, przy 1 głosie „wstrzymującym się”; kandydatura

sędzi M.

K. nie

uzyskała

wymaganej

bezwzględnej

większości

głosów:

oddano 2 głosy „za”, 4 głosy „przeciw”, przy 9 głosach „wstrzymujących się”.

Odwołanie od powyższej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, nr […],

wniosła sędzia M. K. domagając się uchylenia zaskarżonej uchwały i przekazania

sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania.

Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej uchwale sprzeczność z prawem,

w szczególności z:

1) art. 2, art. 32 i art. 60 Konstytucji RP przez niezastosowanie przez

Krajową Radę Sądownictwa przy ocenie kandydatów na stanowisko sędziego Sądu

Okręgowego w P. reguł i kryteriów awansu, które odpowiadałyby zasadom

równego dostępu do służby publicznej, równego traktowania oraz zasadom

demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości

społecznej, w wyniku czego kandydatura odwołującej się nie została przedstawiona

Prezydentowi RP w wnioskiem o powołanie na wolne stanowisko sędziowskie;

2) art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o KRS przez

dokonanie oceny kandydatury odwołującej się:

- z pominięciem bardzo dobrej oceny kwalifikacji dokonanej przez sędziego

wizytatora – SSO A. L. oraz opinii Prezesa Sądu Rejonowego w P. i opinii Ministra

Sprawiedliwości;

- z pominięciem pozytywnych opinii Kolegium Sądu Okręgowego w P.

i Zgromadzenia Ogólnego Sędziów tego Sądu;

- w oparciu o niejasne i niejednakowe dla wszystkich osób uczestniczących

w konkursie kryteria oceny kwalifikacji;

- z przekroczeniem granic swobodnego uznania przez przyjęcie, że ocena

kwalifikacji odwołującej się sporządzona przez sędziego wizytatora – SSO A. L.

była jedynie dobra, gdy tymczasem ocena ta była bardzo dobra i identyczna

z oceną kandydatki rekomendowanej przez Radę, a sędzia wizytator nie stwierdził

„uchybień oraz niepoprawnych sformułowań orzeczeń”, na które powołuje się

w uzasadnieniu uchwały Krajowa Rada Sądownictwa, a także przez bezzasadne

przyjęcie, że etat w Sądzie Okręgowym w P. przewidziany jest do II Wydziału

Cywilnego – Odwoławczego, gdy tymczasem etat ten jest przewidziany

do I Wydziału Cywilnego, w którym sędziowie rozpoznają sprawy w pierwszej

instancji.

W

odpowiedzi

na

odwołanie

Krajowa

Rada

Sądownictwa

wniosła

o oddalenie odwołania w całości.

E. L. T. w odpowiedzi na odwołanie wniosła o jego oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kompetencje Krajowej Rady Sądownictwa – konstytucyjnego organu

stojącego na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 186

oraz art. 187 Konstytucji RP) – zostały określone w obecnie obowiązującej ustawie

z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa. Zgodnie z art. 3 ust. 1

pkt 1 tej ustawy do kompetencji Rady należy między innymi rozpatrywanie i ocena

kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziowskich w sądach

powszechnych. W świetle art. 44 ust. 1 ustawy o KRS kognicja Sądu Najwyższego

do oceny uchwał Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje badanie, czy uchwała

nie pozostaje w sprzeczności z prawem. Sąd Najwyższy nie jest właściwy

dla dokonania wyboru najlepszego kandydata spośród osób starających się

o stanowisko

sędziego.

Taka

kompetencja

jest

domeną

Krajowej

Rady

Sądownictwa, natomiast weryfikacja rozstrzygnięć Rady przez Sąd Najwyższy

polega zasadniczo na kontroli zachowania przewidzianej procedury (por. wyroki

Sądu Najwyższego: z dnia 15 lipca 2009 r., III KRS 7/09 i III KRS 11/09,

niepublikowane,

oraz z dnia 20

października

2009

r., III KRS

13/09,

Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2011 nr 11, poz. 93).

W konsekwencji

określonego

ukształtowania

kognicji

Sądu

Najwyższego

w zakresie kontroli postępowania dotyczącego przedstawienia Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie sędziego, kontrola sądowa

obejmuje w szczególności badanie, czy w danym postępowaniu zachowane zostały

właściwe kryteria oceny zgłaszających się kandydatów oraz czy przeprowadzono

wymagane czynności organów sądowych. Analiza tego, czy uchwała nie pozostaje

w sprzeczności z prawem, dotyczy w szczególności przestrzegania przez Radę

ustawowych warunków powoływania na stanowisko sędziego, określonych

w ustawie – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz reguł proceduralnych

obowiązujących w postępowaniu przed tym organem, określonych zwłaszcza

w rozdziale 3 ustawy o KRS, w szczególności zaś w art. 33, art. 35 oraz w art. 44

powołanej ustawy.

Stosownie do art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa uczestnik postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa może

odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały Rady

z prawem. Rozpoznanie odwołania następuje przy zastosowaniu przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej (art. 44 ust. 3 tej ustawy).

Określenie sprzeczności uchwały Rady z prawem, która może stanowić podstawę

jej weryfikacji przez Sąd Najwyższy powinno – najogólniej rzecz biorąc –

uwzględniać dwa aspekty. Pierwszy dotyczy konstytucyjnie (art. 186 i 187

Konstytucji RP) i ustawowo (por. w szczególności art. 3 ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa) określonej kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa, że

do kompetencji Rady należy między innymi rozpatrywanie i ocena kandydatów

do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych.

Jest to kompetencja należąca wyłącznie do Krajowej Rady Sądownictwa, której

Rada nie traci ze względu na przewidziany tryb odwoławczy od jej uchwał, a z kolei

rozpatrując odwołanie Sąd Najwyższy nie przejmuje kompetencji i związanej z nią

odpowiedzialności za przedstawienie Prezydentowi RP wniosków o powołanie

sędziów. Drugi aspekt, zresztą ściśle uzależniony od pierwszego, wiąże się

z zasadami postępowania przed Sądem Najwyższym, według reguł postępowania

kasacyjnego. W postępowaniu tym nie prowadzi się postępowania dowodowego,

gdyż wyjaśnienie istotnych okoliczności już zostało zakończone w postępowaniu

przed Radą (por. art. 39813 § 2 k.p.c.). Zarzucona w odwołaniu sprzeczność

z prawem odnosi się – jak wynika to wprost z art. 44 ust. 1 ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa – do uchwały Rady. Ponieważ chodzi o sprzeczność

z prawem uchwały Rady, to jeżeli zarzucona sprzeczność odnosiłaby się

do przepisów postępowania (por. druga podstawa skargi kasacyjnej z art. 3983 § 1

pkt 2 k.p.c.) to powinna wskazać tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny

wpływ na

zawarte w uchwale

Rady rozstrzygnięcie.

Jeżeli zaś chodzi

o sprzeczność z prawem materialnym, polegającą – jak to wynika z art. 3983 § 1

pkt

k.p.c.

–

na

błędnej

wykładni

lub

niewłaściwym

zastosowaniu,

to odwołanie powinno wskazywać przepis (przepisy), który rozstrzygnięcie uchwały

Rady narusza.

Rozpatrzenie według powyższych założeń wszystkich zarzutów odwołania

M. K. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 8 października 2013 r.,

Nr […], nie ujawniło sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały Rady.

Art. 33 ust. 1 ustawy o KRS zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby

przed podjęciem uchwały w indywidualnych sprawach należących do jej

kompetencji, wszechstronnie rozważyła sprawę, na podstawie udostępnionej

dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych osób, jeśli

zostały złożone. Z treści tego przepisu, przy uwzględnieniu zasad ogólnie

przyjętych w działaniu organów państwa w demokratycznym państwie prawnym

(art. 2 Konstytucji RP) wynika zatem obowiązek wszechstronnego rozpatrzenia

i oceny

przez

Radę

kandydatów

do

pełnienia

urzędu

na

stanowiskach

sędziowskich, a jego naruszenie może polegać na pominięciu istotnych

dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających z owej dokumentacji

lub wyjaśnień,

albo

dokonaniu

ustaleń sprzecznych

z tymże

materiałem.

Przepis art. 35 ust. 2 ustawy o KRS stanowi natomiast, że przy ustalaniu kolejności

kandydatów na liście zespół kieruje się przede wszystkim oceną kwalifikacji

kandydatów, a ponadto uwzględnia: 1) doświadczenie zawodowe, opinie

przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne dokumenty dołączone do karty

zgłoszenia; 2) opinie kolegium właściwego sądu oraz ocenę właściwego

zgromadzenia ogólnego sędziów. Warto w tym miejscu zauważyć, że ów katalog

(adresowany w pierwszej kolejności do zespołu Rady przy sporządzaniu listy

rekomendowanych kandydatów, a w dalszej również do Rady podejmującej

uchwałę) nie ma wyczerpującego charakteru i - poza wyeksponowaniem oceny

kwalifikacji kandydatów - w żadnym razie nie hierarchizuje kolejnych przymiotów,

którymi powinna odznaczać się osoba ubiegająca się o to stanowisko.

Ustawodawca nie zastosował też w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS „gradacji

kryteriów”. Wszystkim kryteriom – poza oceną kwalifikacji kandydatów – przypisał

bowiem takie samo znaczenie. Co do samych kwalifikacji kandydatów należy

z kolei podkreślić, że wymieniony przepis nie precyzuje tego pojęcia. Z pewnością

jednak nie można utożsamiać owych kwalifikacji tylko z wymaganiami stawianymi

kandydatom w przepisach ustawy o ustroju sądów powszechnych, gdyż te

wyznaczają jedynie minimum standardów dla osoby ubiegającej się o stanowisko

sędziego. Chodzi więc raczej o uwzględnienie w ocenie kandydatów – poza owym

ustawowym minimum – dodatkowych elementów składających się na teoretyczne

i praktyczne umiejętności potrzebne do wykonywania tego zawodu, jak np. wyniki

ukończenia studiów i egzaminu sędziowskiego, uzyskane stopnie naukowe,

ukończone studia podyplomowe i szkolenia, reprezentowana w toku wykonywania

dotychczasowej pracy i analizowana przez sędziów wizytatorów oraz przełożonych

wiedza prawnicza, sposób organizowania pracy i wywiązywania się z obowiązków.

W wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10 – LEX nr 678015,

Sąd Najwyższy wyraził stanowisko, zgodnie z którym żadne z kryteriów przyjętych

przez KRS przy ocenie kandydatów do pełnienia urzędu sędziego nie ma

charakteru decydującego, ani też nie jest koniecznie wymagane uszeregowanie

kandydatów w oparciu o każde z nich. Decyduje ocena całościowa wynikająca

z łącznego zastosowania tych kryteriów.

Zaskarżona

przez

odwołującą

się

uchwała

KRS,

w

ocenie

Sądu

Najwyższego, respektuje tak rozumiane regulacje zawarte w obu omówionych

przepisach, to jest w art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 2 ustawy o KRS.

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr […]

wynika, że Krajowa Rada Sądownictwa, rozpatrując i oceniając kandydatury

zgłoszone na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P.,

dysponowała

kompletną

dokumentacją

dotyczącą

osób

biorących

udział

w konkursie. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika tryb procedowania przez

Radę oraz to, że Krajowa Rada Sądownictwa, rozpatrując kandydatury na wolne

stanowisko sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P. wzięła pod uwagę wszystkie

okoliczności dotyczące poszczególnych uczestników postępowania, rzutujące

na ocenę ich predyspozycji do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego tego

Sądu, a zwłaszcza te, o których mowa w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS,

tj. kwalifikacje,

doświadczenie

zawodowe

kandydatów,

opinie

wizytatorów

i przełożonych, rekomendacje oraz wyniki głosowań organów sądu i samorządu

sędziowskiego. Kryteria, którymi kierowała się Rada, podejmując decyzję

o przedstawieniu Prezydentowi RP konkretnej osoby z wnioskiem o powołanie

do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, są określone w uzasadnieniu

zaskarżonej uchwały i wynikają ze szczegółowego umotywowania przyczyn

dokonanego

wyboru.

Są

nimi

między

innymi:

oceny

kwalifikacyjne

oraz doświadczenie zawodowe obydwu kandydatek; kwalifikacje, umiejętności,

doświadczenie i wiedza w zakresie prawa cywilnego.

Krajowa Rada Sądownictwa – po wszechstronnym rozważeniu całokształtu

okoliczności sprawy – uznała, że w przedmiotowej procedurze konkursowej

najlepszą kandydatką spośród dwóch kandydatek ubiegających się o wolne

stanowisko sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P. jest E. L. T.. W postępowaniu

konkursowym zakończonym wydaniem zaskarżonej uchwały nr […], KRS oceniając

kandydatury – rekomendowanej kandydatki oraz kandydaturę odwołującej się –

uznała, że kryterium, które przeważyło na korzyść rekomendowanej kandydatki

było większe doświadczenie w dziedzinie prawa cywilnego. Rada podkreśliła

przy tym, że w swoim wyborze uwzględniła to, że wolny etat sędziowski w Sądzie

Okręgowym

w P. jest przewidziany do wydziału cywilnego tego sądu.

Rekomendowana

kandydatka

dysponuje

kilkunastoletnim

doświadczeniem

orzeczniczym w wydziale cywilnym – od 1999 r. orzeka w wydziale cywilnym

zarówno w pierwszej instancji, jak i w instancji odwoławczej. Odwołująca się –

jak to wskazała Rada w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały – ma zdecydowanie

mniejsze doświadczenie orzecznicze w sprawach cywilnych – wprawdzie

od 2007 r. orzekała w połowie wymiaru zadań w Wydziale Rodzinnym i Nieletnich

Sądu Rejonowego, a przez okres jednego roku (od lutego 2012 r. do lutego

2013 r.) w Wydziale Cywilnym Sądu Okręgowego, jest to jednak zdecydowanie

krótszy okres kontaktu ze sprawami cywilnymi, niż w przypadku rekomendowanej

kandydatki.

Nie miała miejsca – jak to twierdzi odwołanie – sytuacja, w której KRS

pominęła w oceniła kandydatury odwołującej się pozytywne opinie Kolegium Sądu

Okręgowego

P. i

Zgromadzenia

Wypada przypomnieć,

że

okoliczność

odwołującej

w

się

opinii

środowiska

Ogólnego

pominięcia

sędziowskiego

Sędziów

tego

w

kandydatury

ocenie

była

podstawą

sądu.

uznania

sprzeczności z prawem uchwały KRS z dnia 8 stycznia 2013 r., nr […],

i jej uchylenia przed Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r.,

III KRS 203/13. Krajowa Rada Sądownictwa – ponownie rozpoznając sprawę

po jej uchyleniu przez Sąd Najwyższy wyrokiem III KRS 203/13 – uwzględniła

w ocenie kandydatury odwołującej się poparcie środowiska sędziowskiego.

W szczególności wzięła pod uwagę głosowanie zarówno na posiedzeniu Kolegium,

jak i podczas Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego w P. i pomimo

znacznie wyższego poparcia kandydatury M. K., która otrzymała podczas

posiedzenia Kolegium Sądu Okręgowego w P. 6 głosów „za”, przy braku głosów

„przeciw” i braku głosów „wstrzymujących się”, a Zgromadzenie Ogólne Sędziów

Sądu Okręgowego w P. oddało 30 głosów „pozytywnych”, przy 2 głosach

„negatywnych” i 5 głosach „wstrzymujących się”, (rekomendowana kandydatka

uzyskała odpowiednio na Kolegium Sądu Okręgowego w P. 3 głosy „za”,

2 głosy „przeciw” przy 1 głosie „wstrzymującym się”; Zgromadzenie Ogólne

Sędziów Sądu Okręgowego w P. oddało 13 głosów „pozytywnych”, 16 głosów

„negatywnych”, przy 8 głosach „wstrzymujących się”) zdecydowała przedstawić

Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego Sądu

Okręgowego w P. ponownie kandydaturę E. L. T.. KRS stwierdziła, że

przy podejmowaniu swojej decyzji kierowała się przede wszystkim ocenami

kwalifikacyjnymi

oraz

doświadczeniem

zawodowym

obydwu

kandydatek;

uwzględniła kwalifikacje, umiejętności, doświadczenie i wiedzę w zakresie prawa

cywilnego, mniejsze znaczenie przypisując wynikom głosowania na Kolegium

i Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów. W ocenie KRS obydwa te ciała mają

kompetencje wyłącznie opiniodawcze. Nie oceniają, a jedynie opiniują kandydatów.

Ostateczna ocena należy do Krajowej Rady Sądownictwa.

W zaskarżonej uchwale nr […], KRS wzięła pod uwagę w swojej ocenie

poparcie

środowiska

sędziowskiego

w

odniesieniu

do

odwołującej

się,

jak i do rekomendowanej

kandydatki;

umotywowała

przy

tym,

w

ramach

wszechstronnej oceny kandydatur, dlaczego wybrała kandydatkę, która uzyskała

mniejsze poparcie środowiska sędziowskiego, wskazując przy tym, że kryterium,

które zadecydowało o wskazaniu rekomendowanej kandydatki na stanowisko

sędziowskie w wydziale cywilnym Sądu Okręgowego w P. było większe

doświadczenie w zakresie prawa cywilnego.

Krajowa Rada Sądownictwa uwzględniła w swojej ocenie odwołującej się

ocenę jej kwalifikacji sporządzoną przez sędziego wizytatora. Ma rację odwołująca

się, że w opinii o niej sporządzonej przez SSO A. L. nie znajduje się sformułowanie

o tym, że „Występujące wyjątkowo uchybienia oraz niepoprawne sformułowania

orzeczeń mogą budzić zastrzeżenia, lecz nie są rażące”. Okoliczność ta

nie zmienia jednak trafności zaskarżonej uchwały w kontekście oceny kryterium

doświadczenia orzeczniczego w zakresie prawa cywilnego obydwu kandydatek

i ostatecznej oceny – po rozważeniu całej dokumentacji zgromadzonej w sprawie -,

że większe doświadczenie w dziedzinie prawa cywilnego ma rekomendowana

kandydatka.

Nie ma racji odwołująca się, że KRS w zaskarżonej uchwale przyjęła, że

wolny etat sędziowski w Sądzie Okręgowym w P. jest przewidziany do II Wydziału

Cywilnego – Odwoławczego tego sądu. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały

wynika bowiem, że Rada oceniała – w przedmiotowej procedurze konkursowej –

„przydatność”

kandydatek

na

stanowisko

sędziego

w

wydziale

cywilnym

Sądu Okręgowego.

Zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena kandydatur,

wbrew

odmiennemu

stanowisku

odwołującej

się,

jest

więc

wynikiem

wszechstronnego rozważenia przez Krajową Radę Sądownictwa wszystkich

aspektów

sprawy

i

nie

można

przypisać

jej

sprzeczności

z

prawem,

w tym zwłaszcza z art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o KRS.

Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wyjaśnienia dotyczące dokonanego

przez Radę wyboru innego kandydata świadczyły o tym, że o wyborze E. L. T.

na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P. decydowała

całościowa i wszechstronnie przeprowadzona ocena wynikająca z łącznego

zastosowania właściwych kryteriów tej oceny. Z tych samych przyczyn nie może

być uzasadniony również zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Nie jest zasadny

także zarzut naruszenia art. 60 Konstytucji RP. Przedmiotem ochrony wynikającej

z art. 60 Konstytucji RP jest przede wszystkim formalny aspekt dostępu do służby,

a więc związany z przestrzeganiem jednolitych kryteriów i procedur postępowania,

a nie sama ocena kwalifikacji, czy też wiarygodności danej osoby z punktu

widzenia kryteriów stosowanych w ramach tego postępowania. Z tego względu

sądowa kontrola dokonywana przez pryzmat wymienionego przepisu nie stwarza

podstaw do wkraczania w zakres kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa,

ponieważ

mogłoby

to

oznaczać

naruszenie

konstytucyjnych

uprawnień

i kompetencji Rady wynikających z art. 179 Konstytucji RP. Ochrona sądowa

udzielana kandydatowi na określone stanowisko sędziowskie, dokonywana

przy uwzględnieniu art. 60 Konstytucji RP, powinna zatem obejmować kontrolę

postępowania przed Radą pod względem jego zgodności z prawem, a więc musi

być ograniczona do oceny zgodności z prawem zastosowanej in casu procedury

oceny kandydatury bądź kandydatur i w efekcie przedstawienia Prezydentowi RP

wniosku o powołanie lub odmowy objęcia danego kandydata takim wnioskiem.

Art. 32 ust. 1 Konstytucji RP statuuje zasadę równości wszystkich wobec prawa

i równości traktowania

wszystkich

przez władze

publiczne oraz

zakazuje

dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek

przyczyny. Z tego względu kontrola sądowa postępowania przed Radą w zakresie

jej zgodności z tym przepisem powinna sprowadzać się do oceny, czy wszyscy

kandydaci uczestniczący w procedurze konkursowej byli traktowani jednakowo

oraz czy żaden z nich nie był w jakikolwiek sposób dyskryminowany.

Poddanie kontroli

sądowej

wyników

postępowania

przed

KRS

w

takiej

indywidualnej sprawie nie może natomiast oznaczać, że sąd uczestniczyłby

w decydowaniu

o

obsadzie

określonego

stanowiska

sędziowskiego.

Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wyjaśnienia Rady nie zawierały

niczego, co można by uznać za dyskryminację odwołującej się, świadczącą

o naruszeniu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Sąd Najwyższy nie kwestionuje, że odwołująca się jest wartościowym

kandydatem na stanowisko sędziego sądu okręgowego i spełniała warunki

do objęcia tego stanowiska, jednak nie może to podważać trafności oceny

dokonanej przez Radę, której zadaniem był wybór najlepszej kandydatury spośród

2 zgłoszonych kandydatur na wolne stanowisko sędziego w Sądzie Okręgowym

w P..

Krajowa Rada Sądownictwa, rozpatrując kandydatury na wolne stanowisko

sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P., wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności

dotyczące poszczególnych uczestników postępowania, rzutujące na ocenę ich

predyspozycji do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego tego Sądu, a zwłaszcza

te, o których mowa w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, tj. kwalifikacje i doświadczenie

zawodowe

kandydatów,

opinie

wizytatorów

i

przełożonych,

rekomendacje

oraz wyniki głosowań organów sądu i samorządu sędziowskiego. Kryteria, którymi

kierowała się Rada, podejmując decyzję o przedstawieniu Prezydentowi RP

konkretnej osoby z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziego, są określone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i wynikają

ze szczegółowego umotywowania przyczyn dokonanego wyboru.

Zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena kandydatur

jest wynikiem wszechstronnego rozważenia przez Krajową Radę Sądownictwa

wszystkich aspektów sprawy i nie można przypisać jej cech dowolności.

Wyklucza to dalszą ingerencję Sądu Najwyższego w dokonany przez Radę wybór

kandydata na wolne stanowiska sędziowskie.

Z powyższych przyczyn, wobec braku wykazania w odwołaniu naruszenia

przez Krajową Radę Sądownictwa prawa, Sąd Najwyższy orzekł stosownie

do przepisu art. 39814 k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa.

aw