Supreme Court dismissed appeal against KRS rejection of judge candidate based on superior vote and stability criteria.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the National Council of the Judiciary's refusal to nominate him as a judge. The Council rejected the candidate because a rival received more positive votes at the judges' assembly and the applicant failed to demonstrate sufficient judicial stability. The court held that the Supreme Court lacks authority to review the substantive merits of the Council's decision, limiting its role to verifying procedural legality.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 13 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa; The Supreme Court may only examine the legality of the procedure adopted by the National Council of the Judiciary and cannot conduct a substantive review of the decision's merits.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KRS 11/09
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 lipca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)
SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca)
SSN Andrzej Wróbel
Protokolant Edyta Jastrzębska
w sprawie z odwołania T. S.
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr […] z dnia 11 grudnia 2008 r., w
sprawie nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego,
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 15 lipca 2009 r.,
oddala odwołanie
Uzasadnienie
Skarżący T. S. zgłosił kandydaturę na wolne stanowisko sędziowskie w
Sądzie Okręgowym […], obwieszczone w Monitorze Polskim /.../. Oprócz
skarżącego zgłosił się jeszcze jeden kandydat.
W trakcie głosowania na posiedzeniu Kolegium Sądu Okręgowego […], które
odbyło się w dniu 25 września 2008 r. skarżący uzyskał 2 głosy „za”, 3 głosy
„przeciw” przy jednym głosie wstrzymującym. Na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów
SO w głosowaniu oddano za kandydaturą skarżącego 19 głosów – 10 „za”, 6
„przeciw” i 2 wstrzymujące (przy 1 głosie nieważnym).
Analizując wniosek uchwałą nr 529/08 z dnia 11 grudnia 2008 r. Krajowa
Rada Sądownictwa odmówiła przedstawienia kandydatury skarżącego do nominacji
na stanowisko sędziego sądu okręgowego. Rada wskazała, że kontrkandydat
skarżącego w głosowaniu na Zgromadzeniu Sędziów SO uzyskał większą liczbę
głosów pozytywnych. Ponadto wzięła pod uwagę opinię sędziego wizytatora, w
świetle której wiedza i doświadczenie kandydata oraz jego przymioty osobiste w
sposób niedostateczny uzasadniają powołanie go na stanowisko sędziego sądu
okręgowego. W porównaniu z kontrkandydatem skarżący zdaniem KRS, a wynika
to z oceny wizytatora, legitymuje się niezadowalającymi wynikami stabilności
orzecznictwa. W związku z tym odmówiła wystąpienia do KRS z wnioskiem o
powołanie do pełnienia urzędu sędziego sądu okręgowego.
Od uchwały skarżący wniósł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenia art. 2
ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U.
nr 100 poz. 1082 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprzedstawienie
kandydatury skarżącego oraz naruszenie § 19 i § 20 Rozporządzenia Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego
trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą (Dz. U.
Nr 219 poz. 1623) przez przyjęcie mylnej oceny stanowiska wizytatora.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Odwołanie nie znajduje uzasadnienia.
Na wstępie należy zauważyć, że zakres kognicji Sądu Najwyższego w
zakresie oceny uchwał Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje – zgodnie z art. 13
ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. nr 100
poz. 1082 ze zm.) – wyłącznie badanie, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności
z prawem. Nie ma natomiast Sąd Najwyższy kompetencji do merytorycznej oceny
sprawy rozstrzygniętej w uchwale. Badaniu podlega zatem co do zasady procedura
podejmowania rozstrzygnięcia a nie przesłanki, które zdecydowały o jego treści. Za
takim pojmowaniem roli Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie przemawia
stanowisko, wyrażone przez Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia
27 maja 2008 r. w sprawie SK 57/06. W punkcie 5 uzasadnienia Trybunał
wskazuje, że prawo do kontroli postępowania w przedmiocie obsadzenia
stanowiska sędziowskiego polega na ocenie zgodności z prawem zastosowanej
procedury oceny kandydata.
Sąd Najwyższy nie dopatruje się wadliwości w procedurze oceny skarżącego
dokonanej przez Krajową Radę Sądownictwa i podjęcia przez nią decyzji o
odmowie przedstawienia kandydatury skarżącego na stanowisko sędziego sądu
okręgowego. Krajowa Rada Sądownictwa wskazała, jakimi kryteriami kierowała się
w swym wyborze. Ponieważ oprócz skarżącego kandydował na stanowisko tylko
jeden inny sędzia, Rada dokonała porównania obu osób z uwzględnieniem
miarodajnych kryteriów. Jednym z kluczowych elementów okazało się poparcie,
jakim obaj kandydaci cieszyli się na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów SO. Istotny
okazał się także wskaźnik stabilności orzecznictwa.
Okoliczności,
jakie
spowodowały,
że
kryteria
te
przybrały
postać
niekorzystną dla skarżącego nie poddają się ocenie Sądu Najwyższego. Podobnie
nie należy do oceny Sądu Najwyższego, dlaczego właśnie te kryteria miały udział w
negatywnej decyzji Rady. Z punktu widzenia zgodności z prawem procedury
decyzyjnej istotne jest to, że miały charakter wymierny i przemawiały na niekorzyść
skarżącego.
Jedynie posiłkowo Rada posłużyła się elementami oceny dokonanej przez
sędziego wizytatora. Nie jest przy tym uzasadniony przedstawiony przez
skarżącego zarzut, że ocena ta zawierała inne treści niż to przywołano w
uzasadnieniu uchwały Rady. Rada nie przyjmowała, że ocena sędziego wizytatora
była negatywna dla skarżącego, natomiast uznała, że w świetle tej oceny przymioty
osobiste skarżącego w sposób dostateczny nie uzasadniają powołania go do
pełnienia funkcji sędziego sądu okręgowego. Kryterium to miało charakter
pomocniczy, a niezależnie od tego także przemawiało przeciwko kandydaturze
skarżącego.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.