Supreme Court dismisses request for ex officio retrial due to improper judge delegation not meeting statutory requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the defense's request to initiate a retrial ex officio based on alleged improper delegation of a judge. The defense argued that a judge delegated to perform duties while serving as vice-president violated the Act on the Organization of Common Courts, yet the Court found no such defect. The Court determined that the specific delegation in question did not render the act of delegation legally ineffective under established case law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 77 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych: A defect under Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. exists only if a judge lacks any delegation or the delegation fails statutory requirements, not merely due to the timing of the delegation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KO 95/22 ZARZĄDZENIE Dnia 23 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski Sędzia SN Ryszard Witkowski – po zapoznaniu się z pismem obrońcy R. S. skazanego z art. 148 § 1 d.k.k., sygnalizującym konieczność wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt II AKa 135/20, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2020r. sygn. akt III K 2/19, na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. nie stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie wskazanego wyżej postępowania z urzędu.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 28 lipca 2022 r. obrońca skazanego R. S. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie z urzędu postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16 marca 2021 r., sygn. II Aka 135/20. Obrońca wskazał na zaistnienie w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), a to niewłaściwej obsady składu Sądu Okręgowego w Kielcach, mającej wynikać z wadliwej delegacji do tego sądu SSR R. D., czego konsekwencją winno być uchylenie wyroków sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi okręgowemu.Powyższą przyczynę odwoławczą wnioskodawca powiązał z faktem orzekania w tym postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Kielcach sędziego R.D., który był delegowany do popełnienia obowiązków sędziego w Sądzie Okręgowym w Kielcach na czas pełnienia funkcji wiceprezesa Sądu Okręgowego w Kielcach.
W ocenie obrońcy, taki rodzaj delegacji nie jest przewidziany w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, bowiem dyspozycja art. 77 § 1 pkt 1 tej ustawy, daje Ministrowi Sprawiedliwości uprawnienia do delegowania sędziego (za jego zgodą) na czas określony, nie dłuższy niż 2 lata, albo na czas nieokreślony. Obrońca w swoim wystąpieniu powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 listopada 2021 r. (C-748/19-do C-754) oraz linię orzeczniczą sądów w przedmiocie wadliwości takiej delegacji sędziów, zapoczątkowaną precedensowym wyrokiem Sądu Najwyższego z 25 maja 2021 r., sygn.
IV KK 70/21. Wskazane pismo obrońcy skazanego z 28 lipca 2022 r. jest jedynie sygnalizacją możliwości zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej stanowiącej podstawę do wznowienia prawomocnie już zakończonego postępowania z urzędu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2021 r., sygn. V KZ 39/21). W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie wskazuje się bowiem, iż wznowienie postępowania na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w związku z ujawnieniem się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. może nastąpić tylko z urzędu, nie zaś na wniosek strony (zob. np. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 7 maja 2005 r. sygn.
I KZP 5/05). Z tego względu pismo z 28 lipca 2022 r. obrońcy skazanego zatytułowane „wniosek o wznowienie postępowania sądowego…” sygnalizujące istnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej w wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z 30 stycznia 2020 r. sygn. III K 2/19, nie może być rozpoznane merytorycznie. Pismo sygnalizacyjne złożone w trybie art. 9 § 2 k.p.k. nie implikuje po stronie sądu, do którego skierowano ów wniosek, ani prawa, ani obowiązku jego rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2022 r., sygn.
IV KZ 55/21). Jednocześnie brak jest możliwości postąpienia z pismem sygnalizacyjnym tak, jakby stanowiło ono wniosek o wznowienie postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2021 r., sygn. V KZ 39/21). Okoliczności w nim podniesione mogą jedynie zostać zweryfikowane z urzędu. Weryfikacja ta przyniosła wynik negatywny, co oznacza, że Sąd Najwyższy nie dostrzegł podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 16 marca 2021 r. sygn. II AKa 135/20. Odnosząc się do treści powyższego pisma sygnalizacyjnego, zauważyć należy, że kwestia wznowienia postępowania z urzędu z uwagi na udział w wydaniu wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z 30 stycznia 2020 r., sygn.
III K 2/19, sędziego R.D. była już badana przez Sąd Najwyższy w postępowaniu wznowieniowym w sprawie sygn. IV KO 109/21, które zakończyło się wydaniem w dniu 16 grudnia 2021 r. postanowienia stwierdzającego brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Data rozstrzygnięcia wskazuje, iż podniesione przez adw. M. C. okoliczności oraz towarzysząca im argumentacja były brane pod uwagę przez Sąd Najwyższy. Pomimo tego ta sama okoliczność podniesiona została w rzeczonym piśmie sygnalizującym, które nie zawiera żadnych nowych argumentów natury faktycznej czy normatywnej.
Zdaniem Sądu Najwyższego wyrażonym w przywołanym postanowieniu z 16 grudnia 2021 r. uchybienie, o jakim mowa art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. powstaje wtedy, gdy sędzia nie ma w ogóle delegacji do orzekania w danym sądzie albo gdy jego delegacja nie spełnia ustawowych wymogów warunkujących ważność i skuteczność aktu delegowania. Prawnej nieskuteczności aktu delegowania sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie rodzić nie będzie wadliwe oznaczenie czasu delegacji, albowiem nie dotyczy ono elementów decydujących o skutecznym i ważnym delegowaniu sędziego.
Stanowisko przedstawione w przywołanym orzeczeniu pozostaje aktualne, co prowadzi do jednoznacznej konkluzji, iż w sprawie nie doszło do wystąpienia bezwzględnej przyczyny uchylenia orzeczenia z uwagi na nienależytą obsadę sądu (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), jak też innych podstaw do wznowienia postępowania ex officio. Niezależnie od argumentacji autora sygnalizacji, zauważyć należy, iż zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, potrzeba wzruszenia postępowania karnego zachodzi tylko wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia TSUE dotyczy głównego nurtu procesu, a zakres i charakter stwierdzonych w jego toku uchybień w istocie podważa słuszność merytorycznego rozstrzygnięcia (por. m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z 23 kwietnia 2009 r., sygn.
II KO 63/08; wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2012 r., sygn. II KO 78/11). W realiach tej sprawy taka okoliczność nie zachodzi.W tym stanie rzeczy rozstrzygnięto jak na wstępie.[asał]