Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 95/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal request as baseless, noting victim's valid complaint does not prove innocence.

Numero d'incarto III KO 95/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the defendant's request for retrial under Article 545 § 3 of the Criminal Procedure Code, deeming it obviously unfounded. The defendant argued that the victim's initial complaint was ineffective, yet the court confirmed the victim personally reported the crime and retained the right to prosecute after turning eighteen. Consequently, the court ruled that the defendant's attempt to invoke a mandatory prosecution condition was merely a pretext to challenge factual findings of guilt.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.; Art. 545 § 3 k.p.k.: A request for retrial based on a mandatory prosecution condition is inadmissible if the condition was met by the victim's personal action, as such a request serves only to challenge factual findings rather than correct procedural errors.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request mandatory prosecution victim's complaint obviously unfounded factual findings Criminal Procedure Code pretext argument

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
Art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. Skazany uznał, że złożenie wniosku o ściganie sprawcy przestępstwa z art.
Art. 542 § 3 k.p.k.
439 § 1 k.p.k., możliwe jest wyłącznie z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.), informacja skazanego mogłaby zostać potraktowana jako sygnalizacja o potrzebie podjęcia czynności z urzędu (art.
Art. 9 § 2 k.p.k.
542 § 3 k.p.k.), informacja skazanego mogłaby zostać potraktowana jako sygnalizacja o potrzebie podjęcia czynności z urzędu (art. 9 § 2 k.p.k.).
Art. 540 § 1 k.p.k.
Na poparcie swojej tezy nie przedstawił jednak żadnego argumentu powiązanego z art. 540 § 1 k.p.k., który uprawdopodobniłby choćby w najmniejszym stopniu zasadność żądania wznowienia postępowania.Mając na względzie, że okoliczności wskazane przez A.
Art. 545 § 3 k.p.k.
na posiedzeniu bez udziału stron (art. 545 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 21 października 1993r., sygn.
Art. 168 § 3 k.k. z 1969 r.
Tylko dla porządku, odnosząc się do rzekomego uchybienia o charakterze bezwzględnym, trzeba powiedzieć, że ustawowy wymóg z art. 168 § 3 k.k. z 1969 r., tj.
art. 545 § 3 k.p.k
na posiedzeniu bez udziału stron (art. 545 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 21 października 1993r., sygn.
art. 168 § 2 k.k
skazujący go za popełnienie przestępstwa z art. 168 § 2 k.k.
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 95/20 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie A. P. na posiedzeniu bez udziału stron (art. 545 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 21 października 1993r., sygn. akt II Akr (…), p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynął osobiście sporządzony przez A. P. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z 21 października 1993 r. Mocą tego orzeczenia, w wyniku rozpatrzenia rewizji wniesionych przez obrońcę i Prokuratora Wojewódzkiego, utrzymano w stosunku do A. P. wyrok Sądu Okręgowego w L. z 5 lutego 1993 r. skazujący go za popełnienie przestępstwa z art. 168 § 2 k.k. z 1969 r. na karę 5 lat pozbawienia wolności i 5 lat pozbawienia praw publicznych. W sprawie nie wywiedziono kasacji.

Sąd Najwyższy w dniu 25 lutego 2020 r. oddalił wniosek obrońcy o wznowienie postępowania, natomiast 9 września 2020 r. odmówił przyjęcia takiego wniosku wobec nieuzupełnienia braku formalnego w postaci sporządzenia i podpisania wniosku przez podmiot fachowy w zakreślonym terminie.Aktualnie wnioskodawca upatrywał konieczności wznowienia postępowania z uwagi na zaistnienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. Skazany uznał, że złożenie wniosku o ściganie sprawcy przestępstwa z art. 168 § 2 k.k. z 1969 r. przez siedemnastoletnią pokrzywdzoną uczyniło tę czynność bezskuteczną.Zacząć trzeba od tego, że skoro wznowienie procesu z powodu uchybień, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., możliwe jest wyłącznie z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.), informacja skazanego mogłaby zostać potraktowana jako sygnalizacja o potrzebie podjęcia czynności z urzędu (art. 9 § 2 k.p.k.).

Sama deklaracja w tej kwestii nie wiązała jednak Sądu Najwyższego. Analiza zgłoszonego postulatu wskazywała jasno, iż wnioskodawca instrumentalnie powołał bezwzględną przyczynę odwoławczą, w rzeczywistości zmierzając do zmiany ustaleń faktycznych i uznania go niewinnym. Tylko dla porządku, odnosząc się do rzekomego uchybienia o charakterze bezwzględnym, trzeba powiedzieć, że ustawowy wymóg z art. 168 § 3 k.k. z 1969 r., tj. złożenia wniosku przez osobę pokrzywdzoną, której dobro prawne zostało naruszone przestępstwem, został niewątpliwie spełniony (k. 606).

I. M. złożyła odpowiednie zawiadomienie 7 lipca 1991 r. Fakt, że pokrzywdzona skorzystała z tego uprawnienia osobiście, a nie przez przedstawiciela ustawowego nie uczyniło zgłoszenia bezskutecznym, skoro po ukończeniu 18 lat, co nastąpiło w dniu 12 sierpnia 1992 r., nadal wyrażała wolę ścigania sprawców zgwałcenia. To stwierdzenie definitywnie zamykało dyskusję odnośnie prawnej oceny czynności inicjującej postępowanie przeciwko A. P. O oczywistej bezzasadności wniosku świadczyło to, że skazany w gruncie rzeczy zmierzał do zakwestionowania ustaleń faktycznych w sprawie, twierdząc, że nie dopuścił się przypisanego mu przestępstwa.

Na poparcie swojej tezy nie przedstawił jednak żadnego argumentu powiązanego z art. 540 § 1 k.p.k., który uprawdopodobniłby choćby w najmniejszym stopniu zasadność żądania wznowienia postępowania.Mając na względzie, że okoliczności wskazane przez A. P. nie mogły nawet hipotetycznie stanowić podstawy do wszczęcia postępowania na podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., Sąd Najwyższy, bez wzywania strony do uzupełnienia braków formalnych, odmówił przyjęcia wniosku w trybie art. 545 § 3 k.p.k.