Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 66/17 Generato dall'IA

Private prosecution transfer rejected; local prosecutor's involvement does not compromise court impartiality under Art. 37 K.P.K.

Numero d'incarto III KO 66/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Regional Court's request to transfer a private prosecution case to another court under Article 37 of the Criminal Procedure Code. The lower court argued that the local prosecutor's alleged role in inciting the defendant created a reasonable doubt about the local court's impartiality. The Supreme Court ruled that mere professional contact between judges and prosecutors does not justify transferring a case, as such relationships are inherent to their official duties and do not inherently threaten judicial objectivity.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; Art. 41 k.p.k.; The transfer of a case under Article 37 of the Criminal Procedure Code requires objective circumstances demonstrating a clear threat to the good of justice, and the mere fact that a local prosecutor is involved in the case does not constitute such circumstances.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of proceedings impartiality of court private prosecution prosecutor involvement good of justice reasonable doubt judicial objectivity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 k.p.k.
do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k.
Art. 41 k.p.k.
37 k.p.k., a jedynie ewentualnie w aspekcie art. 41 k.p.k. i to indywidualne wobec danego sędziego i określonego prokuratora (por.
art. 37 k.p.k
do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k.
art. 41 k.p.k
37 k.p.k., a jedynie ewentualnie w aspekcie art. 41 k.p.k.
art. 41 § 1 k.p.k
W sytuacji natomiast, gdyby relacje te miały charakter prywatny, wówczas istnieje możliwość skorzystania z instytucji wyłączenia sędziego, określonej w art. 41 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt IV KO 119/10
postanowienie SN z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt IV KO 119/10).
postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt V KO 78/12
postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt V KO 78/12; postanowienie SN z dnia 22 listopada 2012 r., sygn.
postanowienie SN z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt V KO 65/12
akt V KO 78/12; postanowienie SN z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt V KO 65/12; postanowienie SN z dnia 24 maja 2013 r., sygn.
postanowienie SN z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II KO 29/13
akt V KO 65/12; postanowienie SN z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II KO 29/13).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 66/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie z oskarżenia prywatnego B.H.B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 12 września 2017 r., wniosku Sąd Okręgowego w T. z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt IX Kz (…) o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w T. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy z oskarżenia prywatnego B.B. do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k.

W uzasadnieniu podniesiono, że osobą, która posługuje się nickiem „(…)” i miała pomawiać B.B. jest prokurator Prokuratury Rejonowej w T. – M.M.. Zdaniem Sądu Okręgowego, powyższa okoliczność przemawia za odstąpieniem od zasady właściwości miejscowej, jako że oskarżonym jest prokurator z prokuratury rejonowej z terenu objętego właściwością rozpoznającego sprawę sądu. Zdaniem sądu wnioskującego tego rodzaju okoliczność może stwarzać, w odczuciu zewnętrznym, obawę o bezstronność sądu właściwego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek Sądu Okręgowego w T. nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, iż pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Przekazanie sprawy w omawianym trybie może nastąpić tylko wtedy, gdy w sposób realny występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania sprawy w danym sądzie.

Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie.Rzeczywiście w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że dobro wymiaru sprawiedliwości, które uzasadnia przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k., obejmuje także potrzebę eliminowania wytworzenia się w opinii publicznej i u stron, choćby i mylnego, ale realnego, przekonania o braku obiektywizmu sądu w rozpoznawaniu danej sprawy. Trudno jednak uznać, że sam fakt, iż zawiadomienie o przestępstwie dotyczy miejscowego prokuratorów oznacza, że miejscowy sąd jest z założenia nieobiektywny.

Prowadziłoby to bowiem do wyłączenia spod właściwości sądu miejscowo właściwego każdej sprawy dotyczącej w jakimkolwiek stopniu miejscowych prokuratorów, którzy przecież przed tym sądem występują jedynie urzędowo w roli strony lub wnioskodawcy, a tym samym tworzyło swoisty rodzaj, nieznanej przepisom Kodeksu postępowania karnego właściwości miejscowej, czego aprobować nie można. Podnoszenie zaś kwestii możliwości znajomości zawodowych i towarzyskich sędziów z prokuratorami nie może być w ogóle rozważane na gruncie art. 37 k.p.k., a jedynie ewentualnie w aspekcie art. 41 k.p.k. i to indywidualne wobec danego sędziego i określonego prokuratora (por. postanowienie SN z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt IV KO 119/10).

Kontakty między sędziami a prokuratorami wynikają z istoty sprawowanych urzędów i o ile mają charakter służbowy nie mogą uzasadniać wystąpienia wątpliwości co do bezstronności sądu, godzących w autorytet wymiaru sprawiedliwości. W sytuacji natomiast, gdyby relacje te miały charakter prywatny, wówczas istnieje możliwość skorzystania z instytucji wyłączenia sędziego, określonej w art. 41 § 1 k.p.k. W realiach faktycznych i procesowych sprawy, wobec braku konkretnych, szczególnych okoliczności, które w odbiorze społecznym mogłyby podawać w wątpliwość bezstronność sądu, gwarancja ta jest wystarczająca dla zapewnienia bezstronności sądu.

Należy podkreślić, że o tych wątpliwościach nie może decydować jedynie samo odczucie strony procesowej, ale zobiektywizowana ocena relewantnych dla dobra wymiaru sprawiedliwości okoliczności postępowania. W podobny sposób Sąd Najwyższy wypowiadał się już wielokrotnie (zob. postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt V KO 78/12; postanowienie SN z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt V KO 65/12; postanowienie SN z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II KO 29/13). Mając powyższe na uwadze, rozstrzygnięto jak w części dyspozytywnej postanowienia.