Supreme Court dismisses request to retry execution proceedings for a stay of sentence order due to lack of finality.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the prisoner's request to retry the execution proceedings regarding a stay of sentence order. The applicant argued that a judge was improperly delegated to another court, creating a procedural defect under Article 439 of the Criminal Procedure Code. The court ruled that such orders are not final and do not fall within the scope of retrial procedures, thus blocking the review of the alleged defect.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 542 § 3 k.p.k.; Art. 24 k.k.w.: Retrial proceedings under the Criminal Procedure Code apply only to execution proceedings concluding with a final judgment not subject to correction under the Execution of Sentences Act; orders for staying sentence execution lack finality and are excluded from retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KO 64/22 ZARZĄDZENIE Dnia 11 stycznia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński po zapoznaniu się z pismem D. L., sygnalizującym konieczność wznowienia z urzędu postępowania karnego wykonawczego, zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 25 marca 2019 r., sygn. akt II AKzw 702/18, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt II Ko 231/18, w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec D. L. wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II K 121/13, stwierdzić brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.).
UZASADNIENIE
D. L. w dniu 23 maja 2022 r. (data wpływu) wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o „uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 25 marca 2019 r. pod sygn. akt AKzw 702/18 i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu zażaleniowym”. Swój wniosek umotywował wystąpieniem w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. – tj. wadliwej obsady sądu, z uwagi na delegowanie sędziego, który wydał kwestionowane rozstrzygnięcie, do wykonywania obowiązków orzeczniczych w innym sądzie na czas pełnienia funkcji prezesa sądu, co stanowi rodzaj delegacji nieznanej w polskim systemie prawnym i nie wywołuje skutków prawnych.
Wniosek skazanego został zarejestrowany jako sygnalizacja potrzeby wznowienia postępowania z urzędu i przydzielony do referatu SSN Igora Zgolińskiego (k. 2, 7 akt SN).Z uwagi na wniosek D. L. o wyłączenie SSN Igora Zgolińskiego od rozpoznawania przedmiotowego wniosku, w którym powołał się na wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci wadliwej obsady sądu z powodu powołania tego sędziego na urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 21 października 2022 r., wyłączył go od rozpoznania sprawy III KO 64/22 (k. 49-56 akt SN).Przechodząc do oceny wniesionego przez D.
L. wniosku, podkreślenia przede wszystkim wymaga, że kwestia ta była już wcześniej przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który postanowieniem z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt IV KO 80/21, pozostawił tożsamy wniosek obrońcy bez rozpoznania, uznając go za niedopuszczalny. Następnie, w związku z kolejnym wnioskiem skazanego o wznowienie postępowania z tożsamą argumentacją, zarządzeniem z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt III KO 9/22, sędzia SN Eugeniusz Wildowicz stwierdził brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu postępowania wykonawczego o sygn.
II AKzw 702/18. Sąd Najwyższy w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w obu ww. judykatach, że procedurze wznowienia postępowania określonej w przepisach kodeksu postępowania karnego podlegają tylko te postępowania, dotyczące stosowania instytucji prawa karnego wykonawczego, które kończą się wydaniem orzeczenia charakteryzującego się trwałością, a więc niepodlegające korekcie w trybie art. 24 k.k.w. Ponieważ postanowienie w przedmiocie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności nie powoduje trwałej zmiany sposobu i trybu wykonywania kary, a w szczególności nie zamyka drogi do dalszych starań o odroczenie wykonania kary, postępowanie zakończone wydaniem takiego orzeczenia nie należy do kategorii podlegających wznowieniu.
Na marginesie przypomnienia wymaga, że D. L. już kilkakrotnie ubiegał się o odroczenie kary pozbawienia wolności, której dotyczy przedmiotowy wniosek. Nie negując merytorycznej zasadności przedstawionej przez skazanego argumentacji, z uwagi na wskazaną formalną przeszkodę niemożliwe jest podjęcie badania kwestii zaistnienia w sprawie sygnalizowanej przez autora pisma bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Biorąc powyższe pod uwagę zarządzono, jak na wstępie.