Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 55/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses prosecution's request to retry case for joint sentencing due to lack of legal grounds.

Numero d'incarto III KO 55/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the prosecution's request to retry the proceedings regarding the issuance of a joint sentence. The lower court had previously dismissed the case because the crimes committed by the defendant did not meet the requirements for a joint sentence under applicable laws. The court ruled that the procedural irregularities alleged by the prosecution did not constitute absolute grounds for retrial under the Code of Criminal Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 572 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.: A court decision to dismiss proceedings for lack of conditions for a joint sentence is final, and alleged procedural defects such as single-judge composition or signature issues do not constitute absolute grounds for retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint sentence procedural defect retrial grounds Code of Criminal Procedure absolute grounds dismissal of proceedings single judge formazione di una pena complessiva

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 572 k.p.k.
I z taką właśnie sytuacją mieliśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie.Merytoryczne rozważania należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z treścią art. 572 k.p.k. jeżeli brak warunków do wydania wyroku łącznego, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
Art. 439 § 1 k.p.k.
wznowienie postępowania z powodu uchybień, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., możliwe jest wyłącznie z urzędu.
Art. 30 § 1 k.p.k.
Przedmiotowe orzeczenie sąd jest uprawniony wydać zarówno na posiedzeniu, jak i na rozprawie.W analizowanym postępowaniu rzeczone postanowienie sąd wydał na posiedzeniu, orzekając w składzie jednoosobowym, co było w pełni zgodne z treścią art. 30 § 1 k.p.k.
Art. 28 § 1 k.p.k.
2), w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego sąd pierwszej instancji orzeka na rozprawie w składzie określonym przepisem art. 28 § 1 k.p.k. lub też art.
Art. 28 § 3 k.p.k.
lub też art. 28 § 3 k.p.k. i to także wtedy, gdy podstawą orzeczenia kary łącznej jest przepis art.
Art. 88 k.k.
i to także wtedy, gdy podstawą orzeczenia kary łącznej jest przepis art. 88 k.k. (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 listopada 2015 r., IV KK 38/15, LEX nr 1925813).Odnosząc się natomiast do twierdzeń, że orzeczenie sądu pierwszej instancji dotknięte jest uchybieniem wskazanym w art.
Art. 113 k.p.k.
Oznacza to, że wyodrębnione znaki pod orzeczeniem są podpisami w rozumieniu art. 113 k.p.k., a zatem nie wywołują skutku określonego w art.
art. 542 § 3 k.p.k
akt II K (…) na podstawie art. 542 § 3 k.p.k.
art. 572 k.p.k
akt XIV K (…) została wykonana w całości w dniu 5 maja 2018 r.Od powyższego postanowienia zażalenie wywiódł obrońca skazanego, który podniósł zarzuty obrazy przepisów:- art. 572 k.p.k.
art. 85 k.k
poprzez uznanie, że w sprawie brak było przesłanek wydania wyroku łącznego pomimo złożenia wniosku o wydanie wyroku łącznego na długo przed wykonaniem kary pozbawienia wolności, a zwłoka w rozpoznaniu tego wniosku powstała w sposób całkowicie od skazanego niezależny,- art. 85 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 55/19 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)‎SSN Dariusz Kala (sprawozdawca)‎SSN Andrzej Stępka w sprawie S. K.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 grudnia 2019 r. kwestii wznowienia z urzędu postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 5 lipca 2018 r. , sygn. II AKz (…) utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 czerwca 2018 r., sygn. akt II K (…) na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł stwierdzić brak podstaw do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt II AKz (…).

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2018 r. , sygn. akt II K (…), wydanym na posiedzeniu, Sąd Okręgowy w S., orzekając w składzie jednoosobowym, umorzył postępowanie „w sprawie skazanego S. K. o wydanie wyroku łącznego w zakresie objęcia tymże wyrokiem łącznym kar orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 grudnia 2015 roku w sprawie o sygn. akt XIV K (…) oraz Sądu Okręgowego w S. z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II K (…). Orzeczenie zawiera również rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu.Z uzasadnienia postanowienia wynika, że powodem jego wydania było stwierdzenie braku podstaw do wydania wobec skazanego nowego wyroku łącznego zarówno w oparciu o regulacje dotyczące kary łącznej w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r., jak i w wersji obowiązującej po tej dacie.

Sąd stwierdził bowiem, że przestępstwa, za które skazano S. K., na mocy wyżej wymienionych wyroków, nie pozostają w realnym zbiegu ani ze sobą wzajemnie, ani też z innymi przestępstwami, za które S. K. został już wcześniej prawomocnie skazany. Nie zachodzi również podstawa do orzeczenia kary łącznej według nowych regulacji, a to z uwagi na fakt, że jedyną karą podlegającą wykonaniu jest kara pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II K (…). Kara wymierzona wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt XIV K (…) została wykonana w całości w dniu 5 maja 2018 r.Od powyższego postanowienia zażalenie wywiódł obrońca skazanego, który podniósł zarzuty obrazy przepisów:- art. 572 k.p.k. poprzez uznanie, że w sprawie brak było przesłanek wydania wyroku łącznego pomimo złożenia wniosku o wydanie wyroku łącznego na długo przed wykonaniem kary pozbawienia wolności, a zwłoka w rozpoznaniu tego wniosku powstała w sposób całkowicie od skazanego niezależny,- art. 85 k.k. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodziły warunki orzeczenia kary łącznej co do kar pozbawienia wolności wynikających z wyroków Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt (…) oraz Sądu Okręgowego w S. z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II K (…).Postanowieniem z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt II AKz (…), Sąd Apelacyjny w (…) zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy i orzekł o kosztach procesu.Wnioskiem z dnia 18 września 2019 r. obrońca z urzędu skazanego S. K., powołując się na art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 i pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 9 § 2 k.p.k. wniosła o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 czerwca 2018 r., sygn. akt II K (…) utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 lipca 2018 r., sygn.

II AKz (…), uchylenie obu tych postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w S..W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że orzekające w wyżej wymienionym postępowaniu sądy nie zwróciły uwagi na wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 19 lutego 2018 r., sygn. akt II K (…), na mocy którego wymierzono skazanemu karę roku i dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności, która na dzień wydania przez Sąd Rejonowy w S. postanowienia w sprawie II K (…), podobnie jak i kara orzeczona wyrokiem Sądu Okręgowego w S. w sprawie II K (…), podlegała wykonaniu, a zatem istniały warunki orzeczenia kary łącznej.

Powyższe obligowało sąd do wydania wyroku łącznego, który mógł zapaść wyłącznie po przeprowadzeniu rozprawy. Na tej konstatacji skarżąca oparła wniosek, że w przedmiotowej sprawie zaistniało uchybienie o randze bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), a to z uwagi na fakt, iż sąd powinien rozpoznać tę sprawę na rozprawie, w składzie określonym w przepisie art. 28 § 2 k.p.k., gdyż czyn przypisany wyrokiem w sprawie II K (…) stanowił zbrodnię z art. 197 § 1 pkt 3 k.p.k.

Ponadto skarżąca wskazała, że w związku z faktem, iż postanowienie z dnia 4 czerwca 2018 r. zostało opatrzone znakiem graficznym, który nie spełnia kryteriów podpisu, należy stwierdzić, że orzeczenie sądu pierwszej instancji dotknięte jest uchybieniem wskazanym w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 542 § 3 k.p.k. wznowienie postępowania z powodu uchybień, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., możliwe jest wyłącznie z urzędu. Z powyższych względów strona - nie mając kompetencji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na tej podstawie – może jedynie, w oparciu o treść art. 9 § 2 k.p.k., zasygnalizować organowi procesowemu potrzebę podjęcia czynności z urzędu.

I z taką właśnie sytuacją mieliśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie.Merytoryczne rozważania należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z treścią art. 572 k.p.k. jeżeli brak warunków do wydania wyroku łącznego, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Przedmiotowe orzeczenie sąd jest uprawniony wydać zarówno na posiedzeniu, jak i na rozprawie.W analizowanym postępowaniu rzeczone postanowienie sąd wydał na posiedzeniu, orzekając w składzie jednoosobowym, co było w pełni zgodne z treścią art. 30 § 1 k.p.k.

W związku z tym, że sąd meriti nie miał w optyce swoich rozważań wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 19 lutego 2018 r., sygn. akt II K (…) i z tej racji nie rozważał kwestii jego połączenia, jest oczywiste, że fakt istnienia owego judykatu, nie mógł wyznaczać forum orzekania tego sądu i to niezależnie od tego, co było przyczyną niedostrzeżenia wspomnianej decyzji procesowej. Już z tej perspektywy zatem twierdzenie o zaistnieniu w przedmiotowej sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. musi zostać uznane za chybione.

Co jednak najistotniejsze, nawet gdyby organ a quo orzekał na rozprawie, nie byłoby podstaw do twierdzenia, że orzekając jednoosobowo dopuścił się uchybienia, o którym mowa w ostatnio powołanej regulacji. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, opartym na pogłębionej argumentacji prawnej, do której w tym miejscu wypada jedynie odesłać (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2007 r., V KK 4/07, OSNKW 2007, z. 4, poz. 36; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2014 r., I KZP 22/14, OSNKW 2015, z. 1, poz. 2), w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego sąd pierwszej instancji orzeka na rozprawie w składzie określonym przepisem art. 28 § 1 k.p.k. lub też art. 28 § 3 k.p.k. i to także wtedy, gdy podstawą orzeczenia kary łącznej jest przepis art. 88 k.k. (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 listopada 2015 r., IV KK 38/15, LEX nr 1925813).Odnosząc się natomiast do twierdzeń, że orzeczenie sądu pierwszej instancji dotknięte jest uchybieniem wskazanym w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k., należy odwołać się do umotywowanego poglądu, który Sąd Najwyższy w tym składzie w pełni podziela, że „procedura karna nie przewiduje formy «parafowania» orzeczenia, a zarazem nie określa, że podpis sędziego pod wyrokiem musi być czytelny, albo pozwalający stwierdzić, że został złożony przez określonego sędziego.

Oznacza to, że wyodrębnione znaki pod orzeczeniem są podpisami w rozumieniu art. 113 k.p.k., a zatem nie wywołują skutku określonego w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.” (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., V KK 220/12, LEX nr 1228651). Powyższe wywody prowadzą do konkluzji, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały sugerowane przez obrońcę bezwzględne przyczyny odwoławcze. Okoliczność ta w powiązaniu z faktem, że Sąd Najwyższy badając sprawę nie dostrzegł także innych podstaw, które nakazywałyby wznowienie postępowania z urzędu, musiała skutkować wydaniem rozstrzygnięcia o wskazanej wyżej treści.

Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.