Supreme Court dismisses appeal request for retrial due to obvious lack of legal basis and procedural defects.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused the defendant's request for a retrial, ruling it obviously unfounded without requiring formal corrections. The defendant merely requested a new site visit based on vague claims of witness testimony without citing specific statutory grounds for retrial. Consequently, the court applied Article 545 § 3 of the Criminal Procedure Code to reject the application outright.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 545 § 3 k.p.k.; Art. 540 k.p.k.; If a request for retrial is obviously unfounded from its content, the court must reject it without calling for formal corrections.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III KO 51/20 POSTANOWIENIE Dnia 1 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 1 lipca 2020 r, w sprawie P. P. , skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 21 marca 2019 r. sygn. akt II K (…) Sąd Okręgowy w R. skazał P. P. za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 8 lat pozbawienia wolności.
Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonego, ale Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II AKa (…) zaskarżony wyrok utrzymał w mocy W dniu 7 kwietnia 2020 r. skazany P. P . sporządził pismo adresowane do Sądu Okręgowego w R. w którym wnosił o „ponowne wznowienie jego sprawy”, ponieważ „są zbieżne zeznania świadków i pokrzywdzonego M. S.”. Równocześnie wniósł o „przeprowadzenie wizji lokalnej w jego sprawie”. Pismo to nie zawiera innych wniosków , ani jakiegokolwiek uzasadnienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Z treści wniosku skazanego o wznowienie postępowania wynika jego oczywista bezzasadność, w związku z czym należało, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k, odmówić przyjęcia wniosku bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych.
Wznowienie postępowania to nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie. Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247) wprowadzono obowiązek dokonywania kontroli wniosku o wznowienie postępowania z punktu widzenia jego ewentualnej oczywistej bezzasadności.
Zgodnie z tym przepisem, sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być oczywiście bezzasadna z różnych powodów. Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, nr 1, poz. 5).Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Treść wniosku skazanego determinuje wręcz zastosowanie art. 545 § 3 kpk, który nakazuje podjęcie decyzji o odmowie przyjęcia wniosku bowiem z samej jego treści wynika jego oczywista bezzasadność. Skazany w przywołanym piśmie inicjującym niniejsze postępowanie wniósł o przeprowadzenie wizji lokalnej wobec tego , że „są zbieżne zeznania świadków ( nie wskazał jakich ) i pokrzywdzonego M. S.”. Tymczasem (niezależnie od tylko takiej treści tego wniosku, nie pozwalającej nawet na personalną identyfikację sygnalizowanych przez niego „świadków”) nie ulega wątpliwości, iż sama deklaracja skazanego o potrzebie przeprowadzenia wizji lokalnej nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania – prawomocnie wszak zakończonego.
Tą podstawą mogły by być nowe fakty lub dowody (nie zaś te już w pierwotnym postępowaniu przeprowadzone), które ujawniły się po wydaniu kończącego to postępowanie orzeczenia , wskazujące na zaistnienie zaszłości opisanych w art. 540 § 1 pkt 2 lit.. a – b.. Treść przedmiotowego wniosku skazanego świadczy zaś o tym , że na tego rodzaju okoliczności warunkujące samą możliwość rozważenia , czy w danej sprawie zaistniały warunki do wznowienia prawomocnego postępowania , skazany się nie powołuje . Chciałby bowiem jedynie, by Sąd „ponownie wznowił jego sprawę”, a więc ponownie przesłuchał świadków , pokrzywdzonego i przeprowadził wizję lokalną.
Ten ostatni wniosek jest o tyle bardziej w realiach rozpoznawanej sprawy niezrozumiały, skoro skazany wprawdzie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego czynu , twierdząc , że był w barze , ale poszedł do domu , ale zeznania pokrzywdzonego o tym , że to właśnie skazany uderzył go w szyję rozbitym wcześniej szklanym kuflem potwierdzili inni ówcześni bywalcy tego baru , w tym Ł. C. , który skazanego obezwładnił. Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.