Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 44/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses transfer request based on lawyer's profession and ex-wife's prosecutor role.

Numero d'incarto III KO 44/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the criminal case to another court due to the defendant's profession and his ex-wife's role as a prosecutor. The court held that merely being a lawyer or having a family connection to a prosecutor does not automatically create an objective lack of impartiality. Consequently, the court emphasized that judges must not avoid ruling simply because a defendant is known or connected to influential figures.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; art. 37 k.p.k.: A transfer of proceedings is only justified when the specific circumstances objectively prevent a fair trial, not merely because the accused is a lawyer or related to a prosecutor.

Parole chiave

Generato dall'IA
impartiality of the court transfer of proceedings lawyer as defendant prosecutor relative objective lack of impartiality fair trial rights public perception of justice

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
Przede wszystkim należy zauważyć, że jednym z warunków rzetelnego procesu jest prawo oskarżonego do rozpoznania sprawy przez „właściwy” sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).
art. 37 k.p.k.
akt III K 365/16, o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., wniosku nie uwzględnia
art. 37 k.p.k
akt III K 365/16, o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., wniosku nie uwzględnia
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
Przede wszystkim należy zauważyć, że jednym z warunków rzetelnego procesu jest prawo oskarżonego do rozpoznania sprawy przez „właściwy” sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia SN: z dnia 31 sierpnia 2010 r., V KO 76/10
postanowienia SN: z dnia 31 sierpnia 2010 r., V KO 76/10, LEX nr 844175, czy z dnia 7 lutego 2013 r., III KO 123/12, LEX nr 1277765), co zresztą – jak podnosi się w tym orzecznictwie - dotyczy także osób innych zawodów, z którymi sądy spotykają się w prowadzonych postępowaniach (zob.
postanowienia SN: z dnia 7 lutego 2013 r., III KO 123/12
postanowienie SN z dnia 13 sierpnia 2013 r., V KO 62/13
postanowienie SN z dnia 13 sierpnia 2013 r., V KO 62/13, LEX nr 1350338).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 44/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie B. P. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2016 r., wniosku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, zawartego w postanowieniu tego Sądu z dnia 13 czerwca 2016 r., sygn. akt III K 365/16, o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., wniosku nie uwzględnia

UZASADNIENIE

W przedłożonym Sądowi Najwyższemu wniosku Sąd Rejonowy wskazał, że postępowanie, w sprawie zawisłej przed tym Sądem, dotyczy m.in. B. P., który jest adwokatem od lat prowadzącym kancelarię w B. Jest on – jak podniesiono – osobą często występującą przed tutejszym Sądem, znany osobiście i towarzysko sędziom, a jego była żona jest nadal prokuratorem Prokuratury Rejonowej w B. Stąd też w ocenie Sądu, okoliczności te mogą być postrzegane w odbiorze społecznym, jako działanie budzące wątpliwość co do bezstronności i rzetelności procesu, dlatego też zasadnym byłoby przekazanie przez Sąd Najwyższy tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k.

Rozpoznając ten wniosek, Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek ten nie jest zasadny. Przede wszystkim należy zauważyć, że jednym z warunków rzetelnego procesu jest prawo oskarżonego do rozpoznania sprawy przez „właściwy” sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Oczywiście wymaga się przy tym, aby był to sąd niezależny, bezstronny i niezawisły. Przeniesienie sprawy w trybie przewidzianym w art. 37 k.p.k. może zatem mieć miejsce jedynie wówczas, gdy in concreto ów właściwy sąd nie stwarza warunków do obiektywnego rozpoznania danej sprawy.

W sprawie niniejszej wskazany we wniosku oskarżony jest jednym z dziewiętnastu osób, którym postawiono w tej sprawie zarzuty popełnienia przestępstw m.in. przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów. Jest on rzeczywiście adwokatem (notabene zawieszonym w wykonywaniu czynności). Jak jednak wskazuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, fakt, że oskarżony reprezentuje taki właśnie zawód i występował przed danym sądem, nie stanowi jeszcze wystarczającej przesłanki do zastosowania art. 37 k.p.k. Nie oznacza to bowiem, że w takiej sytuacji postronny obserwator może zawsze powziąć automatycznie wątpliwość co do bezstronności orzekających sędziów (zob. np. postanowienia SN: z dnia 31 sierpnia 2010 r., V KO 76/10, LEX nr 844175, czy z dnia 7 lutego 2013 r., III KO 123/12, LEX nr 1277765), co zresztą – jak podnosi się w tym orzecznictwie - dotyczy także osób innych zawodów, z którymi sądy spotykają się w prowadzonych postępowaniach (zob. np. postanowienie SN z dnia 13 sierpnia 2013 r., V KO 62/13, LEX nr 1350338).

Trudno także uznać za argument fakt, że była żona owego oskarżonego pozostaje nadal prokuratorem miejscowej Prokuratury Rejonowej, jako że i ta okoliczność nie oznacza bynajmniej sama w sobie, że Sąd nie jest zdolny do zachowania obiektywizmu w osądzeniu oskarżonych objętych niniejszą sprawą.W orzekaniu istotne jest bowiem, aby sądy nie popadały w zwątpienie co do swoich kompetencji w zakresie przeprowadzania rzetelnego procesu i nie uchylały się od orzekania tylko dlatego, że jednym z oskarżonych jest osoba znana w środowisku albo że jest ona, czy była, powiązana z inną znaną na danym terenie osobą.

I to właśnie uwzględnianie powyższego przez sąd sprzyja kształtowaniu pozytywnego wizerunku wymiaru sprawiedliwości, a sięganie po instytucję przekazania sprawy innemu sądowi winno następować wyłącznie wtedy, kiedy realia sprawy wskazują bez wątpienia, że zaistniała sytuacja stwarza jednak brak warunków do obiektywnego rozpoznania określonej sprawy. W sprawie niniejszej przypadek taki nie zachodzi.Mając to wszystko na uwadze, orzeczono, jak na wstępie.