Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 40/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request due to unclear signatures not constituting a legal defect under Polish Criminal Procedure Code.

Numero d'incarto III KO 40/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the defendant's request for a retrial initiated on its own motion. The defendant argued that the first-instance judgment lacked valid signatures because they were illegible, claiming this violated the requirement for clear identification under Article 113 of the Criminal Procedure Code. The court rejected this argument, ruling that while signatures must be handwritten and identifiable, they do not need to be perfectly legible or spell out the full name, provided they possess individual characteristics allowing identification.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 113 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.: A signature on a judgment must be handwritten and identifiable to establish the judge's will, but it does not need to be fully legible or spell out the full name if it possesses individual characteristics allowing identification.

Parole chiave

Generato dall'IA
Criminal Procedure Code retrial on own motion illegible signatures judgment validity handwritten signature requirement identification of signatory defect in judgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 113 k.p.k.
Zdaniem skazanego podpisanie orzeczenia, w rozumieniu art. 113 k.p.k., oznacza wpisanie przez każdego z orzekających własnego imienia i nazwiska w sposób czytelny.
Art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.
Podniósł, że doszło do uchybienia z art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k., które w jego przekonaniu miało polegać na złożeniu przez członków składu Sądu Okręgowego, orzekających w jego sprawie w pierwszej instancji, nieczytelnych podpisów w wyroku skazującym.
Art. 542 § 3 k.p.k.
439 § 1 pkt 6 k.p.k., której zaistnienie nakazywałoby wznowić z urzędu, na podstawie art. 542§3 k.p.k., postępowanie zakończone wobec Z.K.
art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k
Podniósł, że doszło do uchybienia z art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k., które w jego przekonaniu miało polegać na złożeniu przez członków składu Sądu Okręgowego, orzekających w jego sprawie w pierwszej instancji, nieczytelnych podpisów w wyroku skazującym.
art. 113 k.p.k
Zdaniem skazanego podpisanie orzeczenia, w rozumieniu art. 113 k.p.k., oznacza wpisanie przez każdego z orzekających własnego imienia i nazwiska w sposób czytelny.
art. 542§3 k.p.k
439 § 1 pkt 6 k.p.k., której zaistnienie nakazywałoby wznowić z urzędu, na podstawie art. 542§3 k.p.k., postępowanie zakończone wobec Z.K.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 22 września 2011 r., IV KK 222/11
postanowienie SN z dnia 22 września 2011 r., IV KK 222/11, Lex 1663724, wyrok SN z dnia 6 listopada 2012r., V KK 220/12, Lex nr 1228651).Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem skazanego, że skoro pod wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w G.
wyrok SN z dnia 6 listopada 2012 r., V KK 220/12
IV KK 222/11
postanowienie SN z dnia 22 września 2011 r., IV KK 222/11, Lex 1663724, wyrok SN z dnia 6 listopada 2012r., V KK 220/12, Lex nr 1228651).Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem skazanego, że skoro pod wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w G.
V KK 220/12
Supreme Court quashes life sentence for murder due to appellate court's failure to control first-instance DNA evidence handling.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 40/17 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Henryk Gradzik (sprawozdawca)‎SSN Michał Laskowski w sprawie Z.K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 10 sierpnia 2017 r., bez udziału stron, wniosku skazanego Z.K. o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 września 1998 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego z dnia 13 marca 1998 r., sygn. akt IV K (…). p o s t a n o w i ł: stwierdzić brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.

UZASADNIENIESkazany Z.K. w skierowanym do Sądu Najwyższego wniosku z dnia 13 kwietnia 2017 r., domagał się wznowienia z urzędu postępowania zakończonego w jego sprawie prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 września 1998 r., sygn. akt II AKa (…), częściowo zmieniającym wyrok Sądu Wojewódzkiego z dnia 13 marca 1998 r., sygn. akt IV K (…). Podniósł, że doszło do uchybienia z art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k., które w jego przekonaniu miało polegać na złożeniu przez członków składu Sądu Okręgowego, orzekających w jego sprawie w pierwszej instancji, nieczytelnych podpisów w wyroku skazującym.

Zdaniem skazanego podpisanie orzeczenia, w rozumieniu art. 113 k.p.k., oznacza wpisanie przez każdego z orzekających własnego imienia i nazwiska w sposób czytelny. Ponieważ warunek ten nie został zachowany w wyroku Sądu Okręgowego, przeto przyjąć należy, że wyrok nie został podpisany, nawet jeśli ilość podpisów nieczytelnych odpowiada ilości osób zasiadających w składzie orzekającym. Już z tego powodu, ze względu na wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, wyrok ten powinien podlegać uchyleniu na podstawie art. 439§1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 542§3 k.p.k.

Prokurator Prokuratury Krajowej, w złożonej odpowiedzi na ten wniosek, wniósł o jego oddalenie.Sąd Najwyższy zważył: Po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wskazany przez skazanego wyrok nie jest obarczony bezwzględną przyczyną odwoławczą wymienioną w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k., której zaistnienie nakazywałoby wznowić z urzędu, na podstawie art. 542§3 k.p.k., postępowanie zakończone wobec Z.K. tymże prawomocnym wyrokiem.Zamieszczona w art. 113 k.p.k. norma oznacza to, że członkowie składu orzekającego swoim podpisem potwierdzają, iż treść orzeczenia odpowiada wynikowi narady i wynikowi głosowania nad orzeczeniem, oraz że zapadło ono za wiedzą i wolą podpisujących.

Oczywistym jest więc, że podpis każdego członka składu orzekającego musi zostać złożony własnoręcznie. Zauważyć jednak należy, iż przepis ten nie konkretyzuje w jakiej formie podpis członka składu orzekającego powinien być złożony. W ugruntowanym już orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że podpis nie musi być w pełni czytelny, tj. wskazywać w taki właśnie sposób imię i nazwisko osoby podpisującej się. Powinien jednak zapewnić identyfikację podpisującego, stwarzać możliwość porównania oraz ustalenia, czy został złożony w formie przezeń zawsze używanej.

Podpis powinien więc wykazywać cechy indywidualne i powtarzalne. Znak pisarski (także w postaci nieczytelnego podpisu czy parafy), stanowi podpis wówczas, gdy umożliwia ustalenie tożsamości osoby od której pochodzi, w szczególności na podstawie wskazanych wyżej kryteriów, wyróżniających i identyfikujących podpis z tą właśnie osobą (tak np. postanowienie SN z dnia 22 września 2011 r., IV KK 222/11, Lex 1663724, wyrok SN z dnia 6 listopada 2012r., V KK 220/12, Lex nr 1228651).Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem skazanego, że skoro pod wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w G. z dnia 13 marca 1998r., sygn. akt IV K (…), złożone zostały przez skład orzekający w większości nieczytelne podpisy, to tym samym wyrok nie został podpisany.

Wyodrębnione znaki pod omawianym orzeczeniem - wbrew argumentacji skazanego - są podpisami w rozumieniu art. 113 k.p.k. Nie doszło zatem do zaistnienia uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.W konkluzji trzeba stwierdzić, że Z.K. nie wykazał, iż zachodzi wskazywana przez niego przesłanka nakazująca wznowienie z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem skazującym. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.