Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 36/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses ex officio retrial request due to lack of procedural standing and non-existent proceedings.

Numero d'incarto III KO 36/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's request for an ex officio retrial, ruling the proceedings were procedurally void. The applicant alleged a missing signature on a lower court decision, but the appellate court had already declared the request inadmissible as it did not conclude a judicial proceeding. The Supreme Court determined that since no formal retrial proceedings were ever initiated, the request was without object and the lower court's refusal was legally ineffective.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.; Art. 540 § 1 k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.: A request for ex officio retrial is inadmissible if the alleged procedural defect concerns a decision that did not conclude a judicial proceeding, rendering the request without object and precluding the initiation of such proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
ex officio retrial procedural standing inadmissible request conclusion of proceedings void proceedings lack of object procedural defect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.
W konsekwencji – w tym zakresie – postępowanie umorzono, uznając tą zaistniałą sytuację za wyczerpującą wskazaną w art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. podstawę umorzenia.Z tych wszystkich względów postanowiono – jak wyżej.
Art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.
w sprawie III SA (…) prowadzonej z wniosku skarżącego – na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k., art.
Art. 305 § 1 k.p.k.
17 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 305 § 1 k.p.k., art.
Art. 325a k.p.k.
305 § 1 k.p.k., art. 325a k.p.k., odmówił wszczęcia śledztwa w tej sprawie.S.P.
Art. 9 § 2 k.p.k.
o wznowienie postępowania w tej sprawie , na podstawie art. 9 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 542 § 3 k.p.k.
z art. 542 § 3 k.p.k. oraz art.
Art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.
oraz art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. „z uwagi na brak podpisu składu orzekającego sądu pod częścią dyspozytywną oryginału orzeczenia z dnia 26 marca 2013 r.” (k.
Art. 542 § 1 k.p.k.
, na podstawie art. 542 § 1 k.p.k., art.
Art. 545 § 1 k.p.k.
542 § 1 k.p.k., art. 545 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 530 § 2 k.p.k.
z art. 530 § 2 k.p.k. i art.
Art. 429 § 1 k.p.k.
i art. 429 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia w/w wniosku S.
Art. 540 § 1 k.p.k.
Art. 118 § 1 k.p.k.
akt IX Kp (…).O znaczeniu czynności procesowej – w myśl przywołanego przepisu art. 118 § 1 k.p.k. – decyduje treść złożonego oświadczenia woli.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IIKZ 37/05
postanowienia Sądu Najwyższego z: dnia 4 sierpnia 2005 r., IIKZ 37/05 , OSPriPr 2007, z.
VKZ 27/08
8; z dnia 21 maja 2008 r., VKZ 27/08 , OSPriPr 2008, z.
IV KO 65/06
17; dnia 28 grudnia 2006 r., IV KO 65/06, R-OSNKW 2006, poz.
VKZ 31/09
Appeal against court's refusal to retry case dismissed; party lacks right to appeal negative ruling on retrial.
III KZ 46/13
Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept renewal request due to lack of lawyer signature.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 36/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jarosław Matras‎SSN Andrzej Ryński w sprawie zażalenia S. P. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt Ds (…) utrzymanego w mocy postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt IX Kp (…),‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 10 czerwca 2014 r.,‎z urzędu - w przedmiocie rozważenia dopuszczalności wznowienia postępowania z urzędu ewentualnie stwierdzenia podstaw do wznowienia postępowania ex officio, postanowił: na podstawie art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. umorzyć postępowanie w przedmiocie rozważenia dopuszczalności wznowienia postępowania z urzędu, ewentualnie stwierdzenia podstaw do wznowienia postępowania ex officio.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt Ds. (…) prokurator Prokuratury Rejonowej w L. , po rozpoznaniu zawiadomienia S.P. w sprawie niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych: Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. i sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. w sprawie III SA (…) prowadzonej z wniosku skarżącego – na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 305 § 1 k.p.k., art. 325a k.p.k., odmówił wszczęcia śledztwa w tej sprawie.S.P. wniósł na to postanowienie zażalenie, ale Sąd Rejonowy w L. postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt IX Kp (…), to postanowienie utrzymał w mocy.Pismem z dnia 24 lutego 2014 r.

S. P. zwrócił się do Sądu Okręgowego w L. o wznowienie postępowania w tej sprawie , na podstawie art. 9 § 2 k.p.k. w zw. z art. 542 § 3 k.p.k. oraz art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. „z uwagi na brak podpisu składu orzekającego sądu pod częścią dyspozytywną oryginału orzeczenia z dnia 26 marca 2013 r.” (k. 7 akt V Ko (…)).Zarządzeniem z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt V Ko (…) upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w L. , na podstawie art. 542 § 1 k.p.k., art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia w/w wniosku S. P. o wznowienie postępowania – jako niedopuszczalnego z mocy prawa.Zażalenie na to zarządzenie wniósł S. P..Sąd Apelacyjny w (…) postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II AKz (…), utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie, podzielając przekonanie o niedopuszczalności z mocy ustawy wniosku o wznowienie postępowania, jako odnoszącego się nie do orzeczenia, które nie kończyło „postępowanie sądowe (jak tego wymaga przepis art. 540 § 1 k.p.k.), ale jedynie „postępowanie przygotowawcze”, bowiem miało tylko „charakter czynności sądowych w postępowaniu przygotowawczym „ (k. 19v w/w akt).Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. adresowanym do Sądu Najwyższego S. P. domagał się wznowienia z urzędu postępowania w sprawie II AKz […] – na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. - „z uwagi na brak podpisu składu orzekającego sądu pod częścią dyspozytywną oryginału orzeczenia z dnia 26 marca 2014 r.” (k. 3 akt SN).Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2014 r.

Przewodniczący Wydziału III Izby Karnej Sądu Najwyższego pismo to skierował na posiedzenie w przedmiocie „rozważenia dopuszczalności wznowienia postępowania z urzędu, ewentualnie stwierdzenia podstaw do wznowienia postępowania ex officio” (k. 6 akt SN).W tych okolicznościach Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Nie ulega wątpliwości, że pismo S. P. (podobnie jak to które skierował do Sądu Najwyższego, a które doprowadziło do niniejszego postępowania) z dnia 24 lutego 2014 r. wysłane do Sądu Okręgowego w L. (inicjujące postępowanie, którego wznowienia obecnie on się domaga) nie było wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt IX Kp (…).

Jednoznacznie dowodzą tego dwie okoliczności.Po pierwsze, jego treść i wskazanie przez jego autora jako podstawy prawnej, wyrażonych w tym piśmie żądań, przepisu art. 9 § 2 k.p.k. w zw. z art. 542 § 3 k.p.k. Przepisy te pozwalają stronie na złożenie (jedynie) wniosku sygnalizującego sądowi zaistnienie wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k. uchybień, stanowiących podstawę do wznowienia z urzędu postępowania. Stąd też takie poinformowanie sądu o dostrzeżonych przez stronę, w danym postępowaniu, podstawach do jego wznowienia ex officio, z pewnością nie stanowi wniosku o wznowienie postępowania (podlegającego stosownym rygorom i stosownej procedurze rozpoznania), ale tylko sygnalizuje sądowi potrzebę rozważenia możliwości wznowienia – z tych zgłaszanych podstaw – postępowania z urzędu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 2013 r., III KZ 46/13, Lex nr 1350557).Po drugie, wznowienie postępowania na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. (a więc tej, którą wskazał S. P. w przywołanym powyżej piśmie) w związku z ujawnieniem się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. może w ogóle nastąpić tylko z urzędu, nie zaś na wniosek strony (por. uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 24 maja 2005 r., z. 6, poz. 48).Ustalenie, że pismo S. P. z dnia 24 lutego 2014 r. nie stanowiło wniosku o wznowienie postępowania, a jedynie złożoną w trybie art. 9 § 2 k.p.k. sygnalizację o zaistnieniu w sprawie podstaw do wznowienia z urzędu postępowania, skutkuje dalszymi konsekwencjami , istotnymi dla oceny poprawności trybu prowadzonego – w związku z tym pismem – postępowania.Bezsporne jest to, że zarządzeniem z dnia 6 marca 2014 r. upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w L. wspomniane pismo S. P. zostało błędnie uznane za wniosek o wznowienie postępowania.

Świadczy o tym:Po pierwsze, sama treść zawartego w tym zarządzeniu rozstrzygnięcia („odmówić przyjęcia wniosku S. P. o wznowienie postępowania”),Po drugie, powołana w tym zarządzeniu podstawa prawna, Po trzecie, procesowa postać tej decyzji. Wydanie jej w takiej formule świadczy o potraktowaniu przedmiotowego pisma nie jako sygnalizującego zaistnienie podstaw do wznowienia postępowania ex officio (bo wówczas nie byłoby potrzeby: „odmawiać przyjęcia wniosku”- skoro taki nie był w ogóle złożony), ale jako wniosku o wznowienie postępowania (którego odmówiono przyjęcia jako „niedopuszczalnego z mocy prawa”).W świetle powyższych stwierdzeń nie ulega więc wątpliwości, że ta decyzja podjęta przez upoważnionego sędziego w dniu 6 marca 2014 r. miała wadliwą formułę rozstrzygnięcia.W istocie – stosując reguły interpretacyjne z art.. 118 § 1 k.p.k.

– należało uznać, iż rzeczywista treść wyrażonego w tym zarządzeniu oświadczenia, wyraża się w stwierdzeniu o braku podstaw do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt IX Kp (…).O znaczeniu czynności procesowej – w myśl przywołanego przepisu art. 118 § 1 k.p.k. – decyduje treść złożonego oświadczenia woli. Stąd tez niewłaściwe jej oznaczenie – także w wypadku środka zaskarżenia - zamiast właściwego w konkretnych okolicznościach danej sprawy, nie ma decydującego znaczenia.

Ta zasada określona w art. 118 § 1 k.p.k. dotyczy także oznaczenia czynności procesowej dokonanej przez organy postępowania.W konsekwencji powyższych ustaleń, nie ulega wątpliwości, że dalsze postępowanie dotyczące tego zarządzenia z dnia 6 marca 2014 r. było wadliwe. Bezzasadnie bowiem uznano (zważywszy na tegoż rzeczywistą formę procesową), że S. P. przysługuje prawo jego zaskarżenia, jak też - równie wadliwie – wniesione przez niego zażalenie rozpoznano. Sąd Najwyższy niejednokrotnie już bowiem zauważał, że w wypadku gdy sąd – po zasygnalizowaniu mu przez stronę zaistnienia jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania z urzędu, w trybie uregulowanym w art. 9 § 2 k.p.k.

– takiego uchybienia nie stwierdzi, to nie ma wówczas nawet obowiązku wydania w tej kwestii jakiejkolwiek decyzji procesowej (postanowienia, zarządzenia) i może jedynie poprzestać na poinformowaniu o tym strony. W żadnym wypadku, także i wtedy, gdy sąd – w formie procesowego rozstrzygnięcia – da wyraz swojemu przekonaniu co do niestwierdzenia podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 542 § 3 k.p.k., stronie nie przysługuje w tej kwestii środek odwoławczy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: dnia 4 sierpnia 2005 r., IIKZ 37/05 , OSPriPr 2007, z. 2 , poz. 8; z dnia 21 maja 2008 r., VKZ 27/08 , OSPriPr 2008, z. 10 ,poz. 17; dnia 28 grudnia 2006 r., IV KO 65/06, R-OSNKW 2006, poz. 2589, dnia 5 czerwca 2009 r.

VKZ 31/09, OSNKW 2009, z. 10, poz. 90).Poprawne odczytanie – zgodnie z regułą wskazaną w art. 118 § 1 k.p.k. - treści oświadczeń wyrażonych w zarządzeniu z dnia 6 marca 2014 r. i uwzględnienie jego rzeczywistego znaczenia procesowego, powinno było prowadzić do wniosku o tym, iż S.P. nie przysługiwało (w drodze środka odwoławczego) prawo do kontroli wyrażonego w tym zarządzeniu negatywnego stanowiska względem podjętej przez niego inicjatywy. Wydane wbrew temu przez Sąd Apelacyjny postanowienie z dnia 26 marca 2014 r. utrzymujące w mocy zaskarżone przez S. P. zarządzenie, nie może skutkować dalszymi wiążącymi konsekwencjami procesowymi.

Nie może być zatem – wobec faktycznego braku umocowania procesowego – nawet traktowane jako orzeczenie kończące postępowanie wszczęte z urzędu w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia 26 marca 2013 r., które zostało zainicjowane pismem S. P. z dnia 24 lutego 2014 r. To bowiem faktycznie zakończyło wydane przez upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w L. zarządzenie z dnia 6 marca 2014 r., skoro z chwilą wydania było już ono prawomocne i niezaskarżalne.Opisane uwarunkowania procesowe sprawiają, iż pismo S. P. z dnia 14 kwietnia 2014 r., skierowane do Sądu Najwyższego stało się bezprzedmiotowe.

Sygnalizowane w nim (rzekome) uchybienie z art. 439 § 1 pkt. 6 k.p.k. dotyczy wszak postanowienia , które faktycznie „nie kończyło postępowania”, to bowiem z urzędu nie był prowadzone. Już tylko z tego powodu nie może ono stanowić podstawy do rozstrzygania w zakresie przedmiotu niniejszego postępowania. Byłoby to nieuprawnione, z tego względu, iż w świetle przedstawionych powyżej okoliczności brak jest warunków do uznania , że postępowanie o wznowieniu z urzędu postępowania, którego to wznowienia z urzędu domaga się obecnie S. P., zostało w ogóle wszczęte.

Nie można bowiem za taką czynność uznać samego wniesienia przez niego pisma w którym informował - w trybie art. 9 § 2 k.p.k. w zw. z art. 542 § 2 k.p.k. – o zaistnieniu uchybienia z art. 439 k.p.k. Zarówno ze względu na charakter regulacji stanowiącej podstawę tych działań (nie podważającej wszak zasady, iż, w tym trybie, sąd działa wyłącznie z urzędu, a strona ma tylko prawo sygnalizacji), jak też wspomniany już brak po stronie sądu obowiązku ustosunkowania się do tej sygnalizacji w formie procesowej. W tych warunkach, mając przy tym na względzie rzeczywiste znaczenie oświadczenia wyrażonego w zarządzeniu upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w L. z dnia 6 marca 2014 r. i wobec tego, że nie można wszcząć postępowania, które w ogóle nie zostało wszczęte , uznać należało brak podstaw do rozstrzygania odnośnie przedmiotu niniejszego postępowania.

W konsekwencji – w tym zakresie – postępowanie umorzono, uznając tą zaistniałą sytuację za wyczerpującą wskazaną w art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. podstawę umorzenia.Z tych wszystkich względów postanowiono – jak wyżej.