Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 24/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request as obviously unfounded due to lack of statutory grounds.

Numero d'incarto III KO 24/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the defendant's request for a retrial, ruling it obviously unfounded without appointing a defense attorney. The defendant argued that the trial court violated his right to a fair trial by failing to randomize the panel and by proceeding with a seven-month delay without his objection. The court determined that none of the cited procedural irregularities constitute valid grounds for retrial under the Code of Criminal Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 545 § 3 k.p.k.; Art. 540-540b k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k.: A retrial request is obviously unfounded if it relies on circumstances not listed as statutory grounds, warranting immediate dismissal without appointing counsel.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request obviously unfounded Code of Criminal Procedure statutory grounds fair trial rights defense attorney procedural defect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 545 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie art. 545 § 3 k.p.k. w dniu 7 czerwca 2017 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 28 marca 2012 r., sygn.
art. 540-540b k.p.k.
Z tej racji środek ten jest dopuszczalny tylko w wyjątkowych, ściśle określonych prawem przypadkach (art. 540-540b k.p.k., art.
art. 542 § 3 k.p.k.
540-540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.).
art. 351 § 2 k.p.k.
Skład Sądu został wyznaczony zgodnie z zasadą z art. 351 § 2 k.p.k., wobec braku wniosku w przedmiocie losowania.
art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
Z kolei, jeśli chodzi o prawo do obrony, to nie doszło do sytuacji, o której stanowi art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. (co zresztą stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania z urzędu), a mianowicie braku obrońcy w razie obrony obligatoryjnej.
art. 545 § 3 k.p.k
po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 148 § 1 k.k
za dokonanie zbrodni z art. 148 § 1 k.k.
art. 542 § 3 k.p.k
540-540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.).
art. 351 § 2 k.p.k
Skład Sądu został wyznaczony zgodnie z zasadą z art. 351 § 2 k.p.k., wobec braku wniosku w przedmiocie losowania.
art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k
Z kolei, jeśli chodzi o prawo do obrony, to nie doszło do sytuacji, o której stanowi art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15
postanowienie SN z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15; postanowienie SN z dnia 6 października 2015 r., V KO 56/15).
postanowienie SN z dnia 6 października 2015 r., V KO 56/15
postanowienie SN z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15; postanowienie SN z dnia 6 października 2015 r., V KO 56/15).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 24/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie skazanego A. M. W. po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie art. 545 § 3 k.p.k. w dniu 7 czerwca 2017 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II A Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II K (…) , na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Skazany A. M. W. pismem z dnia 12 marca 2017 r., po raz kolejny (już piąty), wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II A Ka (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia z dnia 30 czerwca 2011 r., II K (…), którymi to orzeczeniami m.in. za dokonanie zbrodni z art. 148 § 1 k.k. został skazany na karę 15 lat pozbawienia wolności. We wniosku skazany tym razem podniósł naruszenie art. 6 Konwencji o Ochronie Prawa Człowieka i Podstawowych Wolności, prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu poprzez brak złożenia przez jego obrońcę w toku rozpoznania sprawy przez Sąd Okręgowy w T. wniosków: o losowanie składu sądu oraz o to, aby rozprawa toczyła się od początku ze względu na przerwę trwającą ponad 7 miesięcy.

Nadmienił przy tym, że brak złożenia przez niego sprzeciwu co do dalszego prowadzenia postępowania wynikał z braku znajomości prawa oraz z przyjmowania leków psychotropowych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Treść przedmiotowego wniosku skazanego oceniana w kontekście przepisów procesowych regulujących instytucję wznowienia postepowania determinuje przekonanie o konieczności odmowy przyjęcia tego wniosku bez podejmowania dodatkowych czynności w postaci wcześniejszego rozpoznania złożonego równocześnie przez skazanego wniosku o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu w niniejszym postepowaniu wznowieniowym.Uzasadniając to przekonanie przede wszystkim należy podkreślić, że wznowienie postępowania jest środkiem nadzwyczajnym, przysługującym od orzeczeń prawomocnych, czyli takich, które najczęściej były już przedmiotem kontroli instancyjnej.

Z tej racji środek ten jest dopuszczalny tylko w wyjątkowych, ściśle określonych prawem przypadkach (art. 540-540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.). To między innymi uznać należy za powód, dla którego ustawa w art. 545 § 3 k.p.k. obliguje sąd do odmowy przyjęcia wniosku niepochodzącego od obrońcy lub pełnomocnika bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności wynika jego oczywista bezzasadność. W orzecznictwie słusznie zauważa się, że zastosowanie art. 545 § 3 k.p.k. nie następuje po merytorycznym rozpoznaniu wniosku, ale jedynie po jego zbadaniu o charakterze quasi-formalnym, wstępnym, pod kątem hipotetycznej możliwości wznowienia (zob. postanowienie SN z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15; postanowienie SN z dnia 6 października 2015 r., V KO 56/15).

Trafnie też przyjmuje się, że oczywista bezzasadność wniosku, która jest podstawą zastosowania art. 545 § 3 k.p.k., wynikać może m.in. z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie. Tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Choć skazany podał we wniosku szereg okoliczności, które jego zdaniem skutkują wadliwością wydanych względem niego wyroków, to żadna z nich nie należy do podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 540-540b i art. 542 § 3 k.p.k. Taką podstawą nie mogą być okoliczności podniesione przez skazanego.

Skład Sądu został wyznaczony zgodnie z zasadą z art. 351 § 2 k.p.k., wobec braku wniosku w przedmiocie losowania. Z kolei, jeśli chodzi o prawo do obrony, to nie doszło do sytuacji, o której stanowi art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. (co zresztą stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania z urzędu), a mianowicie braku obrońcy w razie obrony obligatoryjnej. Nadmienić należy, że w protokole rozprawy z dnia 16 maja 2011 r. odnotowano, że strony nie sprzeciwiają się prowadzeniu rozprawy w dalszym ciągu (k. 2517 v., tom XIII). Brak złożenia przez obrońcę takiego sprzeciwu, jak również brak złożenia wniosku o losowanie składu orzekającego, nie stanowią okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania, w świetle przywołanych wyżej ustawy procesowej przepisów regulujących – jedynie dopuszczalne – podstawy wznowienia.

W takim stanie rzeczy wniosek skazanego jawi się jako oczywiście bezzasadny, co czyni koniecznym decyzję o odmowie jego przyjęcia bez uprzedniego wyznaczania obrońcy z urzędu celem badania podstaw wznowienia. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.