Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 233/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed transfer request due to lack of real threat to judicial fairness.

Numero d'incarto III KO 233/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a criminal case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The Regional Court argued that transferring the case was necessary for the good of judicial administration, but the Supreme Court found the arguments unconvincing. The Court emphasized that Article 37 applies only in exceptional cases where a real threat to judicial fairness exists, not merely due to organizational issues within the court.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 § 1 k.p.k.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is an exceptional measure reserved for situations where there is a real threat to the good of judicial administration, not applicable to general organizational difficulties.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of jurisdiction good of judicial administration exceptional circumstances organizational problems Article 37 k.p.k. declinatoria di competenza risoluzione del conflitto giurisdizionale grave deficienza del procedimento all'estero

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 § 1 k.p.k.
akt II K 250/25 o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku.
Art. 47a ust. 1 k.u.s.p.
nie może być traktowany jako sposób rozwiązywania bieżących problemów organizacyjnych sądów, których rozwiązanie nie jest zadaniem Sądu Najwyższego lecz kierownictwa sądu, a w szczególności jego prezesa, który dysponuje odpowiednimi instrumentami ustawowymi (art. 47a, art.
Art. 47b ust. 1 k.u.s.p.
Art. 77 § 9 k.u.s.p.
47b, art. 77 § 9 ustawy z 27 lipca 2001 r.
art. 37 § 1 k.p.k
akt II K 250/25 o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 § 1 k.p.k.
art. 37 k.p.k
akt III KO 55/25 wskazano już, że przepis art. 37 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KO 156/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2000r., II KO 156/00, Prok.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KO 233/25 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk po rozpoznaniu w sprawie D. M. oskarżonego z art. 178a § 1 k.k. w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 lutego 2026 r., wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt II K 250/25 o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2025 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie, sygn. akt II K 250/25, zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie innemu sądowi równorzędnemu, w trybie art. 37 § 1 k.p.k., do rozpoznania sprawę oskarżonego D. M. . W uzasadnieniu wystąpienia wskazał, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sprawę rozpoznał inny sąd równorzędny. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek Sądu Rejonowego nie zasługiwał na uwzględnienie. Uzasadnienie wydanego w tym przedmiocie postanowienia nie zawiera przekonujących argumentów mogących świadczyć o tym, że pozostawienie niniejszej sprawy we właściwości sądu powołanego ustawowo do jej rozpoznania, mogłoby stanowić zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości, będącego wyłącznym kryterium przekazania sprawy – na podstawie art. 37 k.p.k.

– innemu sądowi równorzędnemu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazywano na wyjątkowy charakter instytucji uregulowanej we wskazanym przepisie, podkreślając że zbyt szerokie jej stosowanie może spowodować skutki wręcz sprzeczne z ratio legis powołanego unormowania, osłabiając poczucie zaufania nie tylko do konkretnego sądu, lecz również do całego wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2000r., II KO 156/00, Prok. i Pr. 2001, nr 1, poz. 9). Tylko więc w szczególnych wypadkach, gdy zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości jest realne, uznać można, że istnieją istotne racje przemawiające za odstąpieniem od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, również w znaczeniu miejscowym.

Takiej okoliczności nie może stanowić sam fakt, że w sądzie właściwym miejscowo zachodzą nieprawidłowości w zarządzaniu i organizacji tej instytucji. Jak zauważa sam wnioskujący, w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt III KO 55/25 wskazano już, że przepis art. 37 k.p.k. nie może być traktowany jako sposób rozwiązywania bieżących problemów organizacyjnych sądów, których rozwiązanie nie jest zadaniem Sądu Najwyższego lecz kierownictwa sądu, a w szczególności jego prezesa, który dysponuje odpowiednimi instrumentami ustawowymi (art. 47a, art. 47b, art. 77 § 9 ustawy z 27 lipca 2001 r. ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych).Przypomnieć tylko należy, że sądy nie powinny unikać prowadzenia wszelkich spraw pozostających w ich kognicji (rzeczowej i miejscowej), nawet tych złożonych i trudnych, a przeciwwagą dla ewentualnych negatywnych opinii, które przecież zawsze mogą się pojawić, powinna być sprawność procedowania i trafność orzekania - wskazujące na to, że postępowanie przeprowadzone zostało rzetelnie, zaś wydane orzeczenie, znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach, wolne jest od pozaprocesowych wpływów.

Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [J.J.][a.ł] ‎