Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 19/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses transfer request due to lack of real threat to judicial impartiality.

Numero d'incarto III KO 19/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the District Court's request to transfer the case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. Although the victim was a judge with personal connections to the court, the defendant voluntarily waived the right to a public trial and requested a specific sentence, undermining the claim of bias. The court held that the threat to judicial impartiality must be real, not hypothetical, and the victim's status as a witness does not justify breaking the principle of territorial jurisdiction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is permitted only when there is a real threat to the good of judicial impartiality, not based on hypothetical doubts arising from the personal relationship between a judge and a victim.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of jurisdiction judicial impartiality threat to fairness victim as judge territorial jurisdiction hypothetical bias Code of Criminal Procedure pubblicità della procedura

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 37 k.p.k.
w oparciu o przepis art. 37 k.p.k. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy T.
art. 335 § 2 k.p.k.
art. 54 § 1 k.p.k.
o wcześniejszym złożeniu oświadczenia, o którym mowa w art. 54 § 1 k.p.k. (art.
art. 343 § 5 zd. 2 k.p.k.
(art. 343 § 5 zd. 2 k.p.k.).
art. 286 § 1 k.k.
P.oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. i innych, po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 21 marca 2019 r.
art. 13 § 1 k.k.
i art. 13 § 1 k.k. w zw.
art. 294 § 1 k.k.
z art. 294 § 1 k.k. i art.
art. 12 k.k.
i art. 12 k.k. Uzasadniając inicjatywę sąd wnioskujący o przekazanie wskazał, że jedną z osób pokrzywdzonych w tej sprawie jest M.
art. 286 § 1 k.k
P.oskarżonego z art. 286 § 1 k.k.
art. 37 k.p.k
w oparciu o przepis art. 37 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2004 r., V KO 16/04, R-OSNKW 2004, poz. 686, CD
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2004 r., V KO 16/04, R-OSNKW 2004, poz. 686, CD).Wszystko to nie pozostawia wątpliwości, że Sąd Okręgowy w B.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 19/19 POSTANOWIENIE Dnia 21 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie T. M. P.oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. i innych, po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 21 marca 2019 r. wniosku Sądu Okręgowego w B. zawartego w postanowieniu z dnia 5 lutego 2019 r., sygn. akt III K […], o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 a contrario k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 5 lutego 2019 r., sygn. akt III K […], Sąd Okręgowy w B. w oparciu o przepis art. 37 k.p.k. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy T.

M. P. oskarżonego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 12 k.k. Uzasadniając inicjatywę sąd wnioskujący o przekazanie wskazał, że jedną z osób pokrzywdzonych w tej sprawie jest M. K., będący sędzią Sądu Okręgowego w B.. Pełni on także funkcję przewodniczącego III Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w B., do którego wpłynął przedmiotowy akt oskarżenia, a jednocześnie jest osobą inicjująca postępowanie karne w tej sprawie składając jako pierwszy zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.

Powyższe uwarunkowania, w szczególności osobista znajomość tego pokrzywdzonego ze wszystkimi sędziami Sądu Okręgowego w B. oraz sędziami Sądu Rejonowego w B. (pełnił w przeszłości funkcję Prezesa tego Sądu) może – zdaniem Sądu – w odbiorze oskarżonego oraz w opinii publicznej budzić wątpliwość co bezstronnego rozpoznania niniejszej sprawy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek na uwzględnienie nie zasługuje.Nie powielając wielokrotnie wyrażanego w orzeczeniach Sądu Najwyższego poglądu o wyjątkowym charakterze regulacji art. 37 k.p.k. stwierdzić należy, że motywacja jaką zaprezentował Sąd Okręgowy w B. nie przekonuje aby rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy miejscowo stanowiło zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości, będącego jedyną przesłanką pozwalającą na zastosowanie instytucji tzw. właściwości z delegacji.Nie negując faktów związanych z pełnioną obecnie i w przeszłości przez M.

K. funkcją oraz okoliczności zgłoszenia zawiadomienia o popełnieniu na jego szkodę przestępstwa, nie można abstrahować od innych uwarunkowań sprawy zawisłej przed sądem inicjującym postępowanie w oparciu o art. 37 k.p.k.Jak wynika z treści zarzutu zawartego w akcie oskarżenia sędzia M. K. jest jednym z 253 pokrzywdzonych zarzucanym T. P. czynem. Co więcej, oskarżony ten pomimo składania rozbieżnych wyjaśnień ostatecznie w toku przesłuchania w dniu 14 grudnia 2018 r. wystąpił z wnioskiem o skazanie go bez przeprowadzenia rozprawy, a prokurator wniosek ten, również co do wymiary kary pozbawienia wolności oraz grzywny, a także środków kompensacyjnych zaakceptował o czyn świadczy dołączony do aktu oskarżenia wniosek w trybie art. 335 § 2 k.p.k.Niezależnie więc od dalszego przebiegu postępowania, na obecnym jego etapie zachodzi konieczność rozpoznania tego wniosku na posiedzeniu, co poddaje w wątpliwość zawarte w wystąpieniu Sądu Okręgowego twierdzenie o możliwości zrodzenia się u oskarżonego podejrzenia o stronniczość tego Sądu skoro o wymierzenie określonych kar i innych środków sam wnioskuje.

Trudno też w powyższych uwarunkowaniach uznać, że podobne odczucia – co do braku obiektywizmu sądu – mogą się pojawić w odbiorze społecznym. Jest to założenie czysto hipotetyczne, a przecież zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości uzasadniające przekazanie sprawy musi mieć charakter realny.Co więcej, na chwilę obecną – wobec konieczności wdrożenia procedury związanej z wnioskiem prokuratora – M. K. nie ma jeszcze statusu strony (jest, podobnie jak 252 inne osoby, wyłącznie pokrzywdzonym), którego zawiadamiając o posiedzeniu należy pouczyć m.in. o wcześniejszym złożeniu oświadczenia, o którym mowa w art. 54 § 1 k.p.k. (art. 343 § 5 zd. 2 k.p.k.).

Przekonania o braku zagrożenia dla postrzeganej obiektywnie bezstronności sądu, nie może zmienić także możliwa w przyszłości (w zależności od wyniku mających być przeprowadzonymi czynności procesowych) konieczność przesłuchania sędziego, będącego pokrzywdzonym, w charakterze świadka. Ocena wiarygodności zeznań świadka jest bowiem oczywistym i naturalnym obowiązkiem sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości, a sam fakt, że świadek jest bezpośrednim przełożonym sędziego przewodniczącego składowi orzekającemu, nie stanowi podstawy do przełamania zasady właściwości miejscowej sądu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2004 r., V KO 16/04, R-OSNKW 2004, poz. 686, CD).Wszystko to nie pozostawia wątpliwości, że Sąd Okręgowy w B. zarówno w sensie subiektywnym, o czym jest – jak wynika z jego wywodu – sam przekonany, jak i obiektywnym, gwarantuje obiektywne i bezstronne rozpoznania niniejszej sprawy bez obawy zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości.Z tych względów postanowiono jak na wstępie.