Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 154/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses prisoner's request for retrial as obviously unfounded due to lack of new evidence.

Numero d'incarto III KO 154/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against a prior order refusing his request for a retrial, deeming it obviously unfounded. The defendant argued for mandatory leniency due to his mental state at the time of the crime, but the court noted this was already known and that leniency is discretionary. Since the request lacked new facts or evidence required by law, the court upheld the refusal to accept the retrial application.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 545 § 3 k.p.k.; Art. 31 § 2 k.k.; Art. 60 § 1 k.k.: A request for retrial is obviously unfounded if it merely challenges existing facts without new evidence, and discretionary leniency provisions do not mandate their application absent new circumstances.

Parole chiave

Generato dall'IA
request for retrial obviously unfounded discretionary leniency new facts and evidence mental state at crime Supreme Court procedure criminal appeal motivi di cassazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 437 § 1 k.p.k.
akt II K (…), jako oczywiście bezzasadnego, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
art. 545 § 3 k.p.k.
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2019 r., III KO 154/18, Sąd Najwyższy – na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 540 § 1 pkt 2 lit. b k.p.k.
Co więcej, również i w takim wypadku uznanie, że w orzeczeniu nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 540 § 1 pkt 2 lit.
art. 542 § 3 k.p.k.
art. 31 § 2 k.k.
z art. 31 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2019 r.
art. 60 § 1 k.k.
art. 148 § 1 k.k
skazanego z art. 148 § 1 k.k.
art. 31 § 2 k.k
z art. 31 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2019 r.
art. 437 § 1 k.p.k
akt II K (…), jako oczywiście bezzasadnego, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 545 § 3 k.p.k
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2019 r., III KO 154/18, Sąd Najwyższy – na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2016 r., III KO 47/16
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2016 r., III KO 47/16, utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2016 r.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2016 r.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2017 r., III KO 34/17
oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2017 r., III KO 34/17).
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 154/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek‎SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie R.M. skazanego z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2019 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2019 r., III KO 154/18, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt II K (…), jako oczywiście bezzasadnego, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2019 r., III KO 154/18, Sąd Najwyższy – na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. – odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania we wskazanej wyżej sprawie, sporządzonego osobiście przez skazanego R.M., jako oczywiście bezzasadnego.Orzeczenie to zaskarżył, z zachowaniem ustawowego terminu, skazany. We wniesionym zażaleniu, nie formułując konkretnych zarzutów, podniósł – że został niesłusznie skazany – a w szczególności w jego sprawie nie zastosowano nadzwyczajnego złagodzenia kary pomimo przyjęcia, że działał w warunkach określonych w art. 31 § 2 k.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie skazanego na uwzględnienie nie zasługuje.Zaskarżone postanowienie jest już trzecim wydanym przez Sąd Najwyższy w oparciu o art. 545 § 3 k.p.k., bowiem również co do wcześniejszych wniosków R.M. o wznowienie postępowania wydawane były orzeczenia o odmowie ich przyjęcia jako oczywiście bezzasadnych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2016 r., III KO 47/16, utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2016 r. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2017 r., III KO 34/17).

W tym stanie rzeczy zbędne jest powtarzanie po raz kolejny zawartych w tych, jak i poddanym obecnej kontroli, postanowieniach rozważań co do przesłanek uzasadniających zastosowanie powołanego wyżej przepisu w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie nie pochodzi od osoby wymienionej w art. 545 § 2 k.p.k. (obrońcy będącego adwokatem lub radcą prawnym).Skazany nie przyjmuje do wiadomości, że przedmiotem postępowania o wznowienie nie jest nigdy ponowna ocena dowodów oraz kontrola poprawności procedowania sądów w postępowaniu objętym wnioskiem.

Tak było i wypadku wniosku, co do którego zapadło zaskarżone postanowienie. Słusznie stwierdzono w nim, że argumentacja skazanego sprowadza się wyłącznie do kwestionowania ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji, w tym przez pryzmat zgromadzonego i ocenionego już w postępowaniu merytorycznym materiału dowodowego. Nie mogły tego poglądu zmienić podnoszone w zażaleniu argumenty. Sprowadzają się one do stwierdzenia, że wobec działania przez R.M. w warunkach art. 31 § 2 k.k. obligatoryjne było zastosowanie wobec niego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary.

Tymczasem instytucja nadzwyczajnego złagodzenia kary ma w tego rodzaju sytuacji charakter fakultatywny (art. 31 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k.). Co więcej, również i w takim wypadku uznanie, że w orzeczeniu nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 540 § 1 pkt 2 lit. b k.p.k.) wymaga, aby wynikało to z nowych faktów lub dowodów, które ujawniły się po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie sądowe objęte wnioskiem o wznowienie. Tymczasem okoliczność działania R. M. tempore criminis w warunkach znacznie ograniczonej poczytalności znana była orzekającym w sprawie o sygn. akt II K (...) Sądom, które tę okoliczność uwzględniły zarówno w opisie czynu przypisanego ówczesnemu oskarżonemu, jak i w jego kwalifikacji prawnej.Wobec tego, że skazany nie wskazał na nowe fakty i dowody, a więc jego wniosek nie spełnia wymogów wynikających z przepisów rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego, ani też nie sygnalizuje wystąpienia okoliczności obligujących sąd wznowieniowy do wznowienia postępowania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.), słuszna była decyzja Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie osobiście sporządzonego przez R.M. bez wzywania go do usunięcia jego braków formalnych.Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.as