Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 136/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses transfer request due to lack of objective bias and inadmissible appeal standing.

Numero d'incarto III KO 136/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected a request to transfer a criminal appeal case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The lower court argued that evaluating the judge's conduct might compromise public perception of judicial impartiality, but the Supreme Court found no objective circumstances warranting such a transfer. Furthermore, the Court determined the appellant lacked standing to file the appeal because they were not a victim and their rights were not violated.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; Art. 306 § 1 pkt 3 k.p.k.: A transfer of jurisdiction under Article 37 requires objective circumstances threatening the good administration of justice, and an appeal by a complainant is admissible only if their rights were violated by the alleged offense.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of jurisdiction good administration of justice judicial impartiality admissibility of appeal standing to appeal Code of Criminal Procedure victim status risoluzione del conflitto giurisdizionale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 k.p.k.
akt II Kp 470/23 do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario.
Art. 306 § 1 pkt 3 k.p.k.
w art. 306 § 1 pkt 3 k.p.k., przysługuje zawiadamiającemu o przestępstwie jedynie wtedy, gdy wskutek przestępstwa doszło do naruszenia jego praw.
art. 37 k.p.k
akt II Kp 470/23 do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 31 § 1 k.p.k
art. 306 § 1 pkt 3 k.p.k
w art. 306 § 1 pkt 3 k.p.k., przysługuje zawiadamiającemu o przestępstwie jedynie wtedy, gdy wskutek przestępstwa doszło do naruszenia jego praw.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KO 136/23 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie zażalenia M.S. na postanowienie Prokuratury Rejonowej w Chrzanowie z dnia 7 czerwca 2023 r., w sprawie […] o odmowie wszczęcia śledztwa po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 grudnia 2023 r. wniosku Sądu Rejonowego w Chrzanowie o przekazanie sprawy sygn. akt II Kp 470/23 do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario. p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 listopada 2023 r. Sąd Rejonowy w Chrzanowie wystąpił do Sądu Najwyższego o rozważenie możliwości przekazania w trybie art. 37 k.p.k. sprawy zażalenia pokrzywdzonego M.S. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Chrzanowie z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt […], o odmowie wszczęcia śledztwa, do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.W uzasadnieniu postanowienia sąd ten odwołując się do treści postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2023 r., III KO 92/23, wskazał, że zaskarżone postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Chrzanowie dotyczy ewentualnego przekroczenia uprawnień przez sędziego Sądu Rejonowego w Chrzanowie.

Gdyby więc tut. Sąd miał dokonywać, w kontekście prawnokarnym, oceny zachowania osoby wspomnianego sędziego, mogłoby to wywołać negatywne następstwa odnoszące się do zewnętrznej sfery bezstronności sędziowskiej, tj. postrzegania Sądu Rejonowego w Chrzanowie jako bezstronnego przez opinię publiczną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Nie można podzielić stanowiska sądu występującego z wnioskiem, że dobro wymiaru sprawiedliwości, wymaga przeniesienia sprawy do rozpoznania w sądzie innym, niż sąd właściwy. Przedstawione przez właściwy do rozpoznania zażalenia sąd rozumowanie, zawarte w uzasadnieniu wniosku, nie wskazuje na istnienie jakichkolwiek okoliczności tej sprawy, które mogłyby skutkować przekazaniem sprawy w trybie wskazanym w art. 37 k.p.k.Podkreślić trzeba, że przekazanie sprawy na podstawie art. 37 k.p.k. winno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują okoliczności, które mogą negatywnie oddziaływać, w wypadku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Chodzi tu zarówno o sytuacje, w których okoliczności zaistniałe w sprawie niewątpliwie mogłyby wywołać wątpliwości u postronnego, obiektywnego, obserwatora takiego procesu, co do bezstronnego, obiektywnego rozpoznania sprawy we właściwym sądzie jak i potrzebę skutecznego przeprowadzenia postępowania w sytuacjach, w których wydaje się to mało realne bez odstępstwa od reguły wynikającej z art. 31 § 1 k.p.k., a więc zasady właściwości miejscowej sądu. Przekonanie o braku możliwości do obiektywnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy musi być oparte na racjonalnych i rzeczywistych przesłankach.

Tymczasem występujący z wnioskiem sąd, uzasadniając potrzebę zmiany właściwości sądu nie podniósł jednak żadnych obiektywnych okoliczności mogących choćby w minimalnym stopniu urealniać przypuszczenie, że będzie konieczne dokonywanie ocen w płaszczyźnie ewentualnego popełnienia przestępstwa przez sędziego orzekającego w sądzie właściwym. Kwestia stanowiąca przedmiot rozpoznania sprawy dotyczy przecież wyłącznie oceny zasadności postanowienia prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o przekroczenie uprawnień, zarzucanego sędziemu, miał być służbowo zaangażowany w sprawy cywilne toczące się z udziałem reprezentowanej przez zawiadamiającego […].

Nie dostrzegł sąd, że przed merytorycznym rozpoznaniem wniesionego zażalenia należy zweryfikować, czy M.S. w ogóle posiada uprawnienie do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa. Prawo to, zgodnie z art. w art. 306 § 1 pkt 3 k.p.k., przysługuje zawiadamiającemu o przestępstwie jedynie wtedy, gdy wskutek przestępstwa doszło do naruszenia jego praw. Jak wskazano już wcześniej, postępowania, o których mowa w zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa nie dotyczyły osoby zawiadamiającego, stroną postępowań bowiem była […], a przy tym, co sam przyznał w trakcie przesłuchania (k. 10v), nie czuje się on osobą pokrzywdzoną, jego prawa nie zostały naruszone.

Na zasadność przełamania reguł właściwości w żadnym razie nie wskazuje też analiza nieobszernego przecież materiału aktowego, głównie treść niepodpisanych pism zawiadamiającego o rzekomo popełnionym przestępstwie, jak i jego depozycji, z których wynika nie tylko świadomość co do mogących pojawić się w nich nieścisłości i nieprawdziwości, ale przede wszystkim chęć wycofania w całości wszystkich zawartych w tych pismach informacji (k. 10v akt Ds.). Podkreślić raz jeszcze trzeba, że w pierwszej kolejności sąd powinien rozstrzygnąć o dopuszczalności zażalenia.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.[M.S.] [ał]