Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 130/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal request as inadmissible because cassation ruling does not create a final judgment subject to retrial.

Numero d'incarto III KO 130/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's request for a retrial of the cassation proceedings, ruling it procedurally inadmissible. The defense argued that a judge who previously participated in a prior cassation decision in the same case violated conflict-of-interest rules, but the prosecution contended the request was legally untenable. The court held that a cassation ruling dismissing an appeal does not establish a final judgment on the merits, thereby precluding any retrial under the relevant criminal procedure statutes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 540 § 1 k.p.k.; Art. 544 § 2 k.p.k.: A cassation ruling dismissing an appeal does not constitute a final judgment on the merits and therefore cannot serve as the basis for a retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation ruling inadmissibility retrial procedural bar final judgment requirement conflict of interest criminal procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 40 § 1 pkt. 6 k.p.k.
podniósł naruszenie w tym postępowaniu przepisu art. 40 § 1 pkt. 6 k.p.k., stanowiącego uchybienie określone ”w art.
Art. 439 § 1 k.p.k.
6 k.p.k., stanowiącego uchybienie określone ”w art. 439 § 1 k.p.k.”, polegające na tym, że jeden z sędziów zasiadających w składzie Sądu Najwyższego, który postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r.
Art. 430 § 1 k.p.k.
118 § 1 i 2 k.p.k.), wskazującej na złożenie przez stronę wniosku o wznowienie postępowania kasacyjnego, Sąd Najwyższy orzekł o pozostawieniu tego wniosku bez rozpoznania (art. 430 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 540 § 1 k.p.k.
542 § 1 i 3 k.p.k., powołanych w podstawie wniosku – czy też jako określony w art. 540 § 1 k.p.k. wniosek strony, powołującej się w istocie na wadę orzeczenia niestanowiącą uchybienia określonego w art.
Art. 542 § 1 k.p.k.
oraz art. 542 § 1 i 3 k.p.k., powołanych w podstawie wniosku – czy też jako określony w art.
Art. 542 § 3 k.p.k.
oraz art. 542 § 1 i 3 k.p.k., powołanych w podstawie wniosku – czy też jako określony w art.
Art. 543 § 3 k.p.k.
oraz w art. 543 § 3 k.p.k., następuje w odniesieniu do postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem.
Art. 544 § 2 k.p.k.
W takim razie, w świetle art. 544 § 2 k.p.k. oraz przepisów wymienionych powyżej, nie ulega wątpliwości, że postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego oddalającym kasację jest niedopuszczalne.
Art. 545 § 1 k.p.k.
z art. 545 § 1 k.p.k.), jako niedopuszczalnego z mocy ustawy, tj.
Art. 639 k.p.k.
k.p.k., obciążając skazanego kosztami postępowania wznowieniowego stosownie do treści art. 639 k.p.k.
Art. 118 § 1 k.p.k.
Art. 118 § 2 k.p.k.
Art. 544 § 1 k.p.k.
258 § 3 k.k., to nic nie stoi na przeszkodzie, by zasygnalizował to uchybienie w sądzie właściwym do rozważenia tej kwestii według przepisu art. 544 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia SN: z dnia 12 kwietnia 2001 r., III KO 53/99
postanowienia SN: z dnia 12 kwietnia 2001 r., III KO 53/99, OSKW 2001, z.
postanowienia SN: z dnia 27 czerwca 2001 r., III KO 115/00
postanowienia SN: z dnia 5 lipca 2007 r., V KO 15/07
postanowienia SN: z dnia 25 listopada 2010 r., V KO 87/10
III KK 303/15
akt III KK 303/15 p o s t a n a w i a:
III KK 227/13
Supreme Court quashes appeal verdict for violating fair trial rules by not reviewing secret case files.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 130/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski‎SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. wniosku obrońcy J. A. Z. o wznowienie postępowania kasacyjnego zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt III KK 303/15 p o s t a n a w i a:

1. pozostawić wniosek bez rozpoznania;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego.

UZASADNIENIE

We wniosku o wznowienie postępowania kasacyjnego w sprawie III KK 303/15, żądającym „skierowania sprawy na rozprawę kasacyjną”, obrońca skazanego J. A. Z. podniósł naruszenie w tym postępowaniu przepisu art. 40 § 1 pkt. 6 k.p.k., stanowiącego uchybienie określone ”w art. 439 § 1 k.p.k.”, polegające na tym, że jeden z sędziów zasiadających w składzie Sądu Najwyższego, który postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r. oddalił jako oczywiście bezzasadną kasację, wniesioną na korzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 23 marca 2015 r., sygn. akt VIII Ka […], był uprzednio – w tej samej sprawie J.

A. Z. – członkiem składu orzekającego Sądu Najwyższego, który wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt III KK 227/13, uchylił wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt VIII Ka […], i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Z powyższego wnioskodawca wywodzi niezbadanie tak w niniejszym postępowaniu kasacyjnym w sprawie III KK 303/15, jak i w toku prawomocnie zakończonego procesu, kolejnego uchybienia z kategorii bezwzględnych przyczyn odwoławczych, a to określonego w art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k.W pisemnej odpowiedzi na ten wniosek, prokurator Prokuratury Generalnej wniósł o jego pozostawienie bez rozpoznania, jako niedopuszczalnego z mocy ustawy.Analizując przedstawione okoliczności procesowe, Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Całkowita bezzasadność sygnalizowanego przez wnioskodawcę naruszenia w postępowaniu kasacyjnym przepisu art. 40 § 1 pkt. 6 k.p.k.

– odnoszącego się wyłącznie do wypadku, gdy sędzia rozstrzygnął o środku odwoławczym, wniesionym od orzeczenia, które zostało wydane z jego udziałem – jest oczywista. Oceny tej w najmniejszym stopniu nie zmienia podnoszony przez wnioskodawcę fakt, że złożony przez niego wniosek dotyczy postępowania kasacyjnego a nie postępowania odwoławczego. Nie ulega przecież najmniejszej wątpliwości, że wyłączeniu od udziału w rozpoznaniu kasacji podlega sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia zaskarżonego w trybie kasacji (art. 40 § 3 k.p.k.), nie zaś sędzia, który w tej samej sprawie uczestniczył w wydaniu orzeczeń rozstrzygających w przedmiocie kolejno wnoszonych kasacji od kolejno zapadających wyroków sądu odwoławczego, wydanych przez całkiem inne składy orzekające.

Autor wniosku zdaje sobie z tego sprawę, bowiem w jego uzasadnieniu powołuje się na judykaty, w których powtórność orzekania przez tego samego sędziego co do środka odwoławczego w sprawie, w której już raz uchylił zaskarżone orzeczenie, była przedmiotem ocen na płaszczyźnie art. 41 § 1 k.p.k., a nie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, niemającej w tej sytuacji racji bytu. W uzasadnieniu autor wniosku wprost zresztą przywołuje okoliczności uzasadniające to właśnie uchybienie, a nie naruszenie określone w art. 439 § 1 pkt. 1 k.p.k.

Powyższe ma znaczenie tylko dla oceny, czy rozważane pismo procesowe należy traktować jako wniosek sygnalizujący Sądowi Najwyższemu konieczność wznowienia postępowania kasacyjnego z urzędu – według przepisów art. 9 § 2 k.p.k. oraz art. 542 § 1 i 3 k.p.k., powołanych w podstawie wniosku – czy też jako określony w art. 540 § 1 k.p.k. wniosek strony, powołującej się w istocie na wadę orzeczenia niestanowiącą uchybienia określonego w art. 439 § 1 k.p.k. (i zresztą w ogóle nienależącą do kategorii podstaw wznowieniowych, przewidzianych w rozdz. 56 k.p.k.).

Niezależnie bowiem od powyższego jest oczywiste, że postępowanie kasacyjne zakończone postanowieniem Sądu Najwyższego oddalającym kasację w ogóle nie podlega procedurze wznowieniowej.Jednolite i ugruntowane od lat stanowisko Sądu Najwyższego w tym zakresie jest jednoznaczne. Odsyłając wnioskodawcę do licznych, szczegółowo uzasadnianych judykatów (zob. m.in. postanowienia SN: z dnia 12 kwietnia 2001 r., III KO 53/99, OSKW 2001, z. 7-8, poz. 67, z dnia 27 czerwca 2001 r., III KO 115/00, OSNKW 2001, z. 9-10, poz. 83, z dnia 5 lipca 2007 r., V KO 15/07, lex 460027, z dnia 25 listopada 2010 r., V KO 87/10, lex 844186), w tym miejscu należy jedynie podkreślić, że wznowienie, określone przepisem art. 540 § 1 k.p.k. oraz w art. 543 § 3 k.p.k., następuje w odniesieniu do postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem.

Do tej kategorii orzeczeń należą tylko orzeczenia Sądu Najwyższego rozstrzygające merytorycznie o przedmiocie procesu, a więc np. orzekające (po uchyleniu zaskarżonego orzeczenia) o umorzeniu postępowania, czy uniewinnieniu (art. 537 § 2 k.p.k.). Nie należy do niej natomiast postanowienie Sądu Najwyższego oddalające kasację, jako że postanowienie to – rozstrzygające jedynie o niezasadności skargi (i niestwierdzeniu uchybień podlegających badaniu z urzędu na podstawie art. 536 k.p.k.) – nie narusza prawomocności orzeczenia, które tą kasacją zostało zaskarżone i które zakończyło postępowanie.

W takim razie, w świetle art. 544 § 2 k.p.k. oraz przepisów wymienionych powyżej, nie ulega wątpliwości, że postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego oddalającym kasację jest niedopuszczalne. W związku z powyższym, traktując rozważane pismo procesowe nie według wskazanej w nim podstawy prawnej czynności procesowej, lecz według rzeczywistej treści oświadczenia co do jej znaczenia (art. 118 § 1 i 2 k.p.k.), wskazującej na złożenie przez stronę wniosku o wznowienie postępowania kasacyjnego, Sąd Najwyższy orzekł o pozostawieniu tego wniosku bez rozpoznania (art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.), jako niedopuszczalnego z mocy ustawy, tj. art. 544 § 2 k.p.k. w zw. z art. 540 § 1 in princ. k.p.k., obciążając skazanego kosztami postępowania wznowieniowego stosownie do treści art. 639 k.p.k.

O ile natomiast autor wniosku dopatruje się przesłanki wznowienia postępowania z urzędu z powodu niedostrzeżenia powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do przypisanego przestępstwa z art. 258 § 3 k.k., to nic nie stoi na przeszkodzie, by zasygnalizował to uchybienie w sądzie właściwym do rozważenia tej kwestii według przepisu art. 544 § 1 k.p.k.