Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 119/24 Generato dall'IA

Supreme Court rejects transfer request citing judicial independence and lack of jurisdictional issues.

Numero d'incarto III KO 119/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Regional Court's request to transfer the case to another court under Article 37 § 1 of the Code of Criminal Procedure. The court noted that the accused officials no longer held leadership positions, eliminating the risk of administrative influence, and emphasized that no other court could adjudicate charges against Supreme Court judges due to jurisdictional oversight. Consequently, the court ruled that transferring the case would not serve the good administration of justice given the nationwide scope of the judicial environment issues.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 § 1 k.p.k.; The principle of good administration of justice does not justify transferring a case to another court when the accused officials no longer hold relevant positions and no other court possesses jurisdiction over the specific charges.

Parole chiave

Generato dall'IA
good administration of justice transfer of proceedings judicial independence territorial jurisdiction Supreme Court judges prosecution dismissal conflict of interest ritiro della querela penale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 § 1 k.p.k.
Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie wystąpił do Sądu Najwyższego na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. z wnioskiem o przekazanie sprawy do innego sądu równorzędnego z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
art. 37 § 1 k.p.k
Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie wystąpił do Sądu Najwyższego na podstawie art. 37 § 1 k.p.k.
art. 231 § 1 k.k
o czyn z art. 231 § 1 k.k.
art. 37 k.p.k
Przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k.
art. 37 § 1 k.k
Obowiązek wykazania, że w konkretnej sprawie zachodzą przesłanki przekazania sprawy w trybie art. 37 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt V KO 130/20
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt V KO 130/20).
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie Macieja Ferka (Ferek) po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 września 2024 r., wniosku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Prokurator Prokuratury Rejonowej Kielce-Zachód, postanowieniem z dnia 29 kwietna 2024 r., sygn. akt 4122-1.Ds102.2023, odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie:I. złośliwego i uporczywego naruszania w okresie od lipca 2019 r. do 8 września 2023 r. w Krakowie praw sędziego Sądu Okręgowego w Krakowie Macieja Ferka przez wykonujących czynności z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych wynikające ze stosunku pracy Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie oraz Dyrektora Sądu Okręgowego w Krakowie, poprzez niewypłacanie wyrównania wynagrodzenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, skierowanie na urlop wypoczynkowy bez wniosku pokrzywdzonego, odmowę udzielenia urlopu, pozbawienie możliwości korzystania z miejsca parkingowego, pozbawienie możliwości korzystania z gabinetu służbowego, brak zakupu specjalistycznego krzesła do pracy, montaż urządzenia wywołującego hałas w pobliżu gabinetu pokrzywdzonego, czym działano na szkodę Macieja Ferka, tj. o przestępstwo z art. 218 § 1a k.k. - wobec braku znamion czynu zabronionego,II. zaistniałego w dniu 26 października 2021 r. w Krakowie przekroczenia uprawnieńprzez funkcjonariuszy publicznych - Prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie i Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie, poprzez sporządzenie pisma znak Wiz.-443-133/21zatytułowanego „Stanowisko Kierownictwa Sądu Apelacyjnego w Krakowie w sprawie przypadków kwestionowania statusu sędziów”, a następnie przesłanie w/w pisma do wszystkich sędziów orzekających w apelacji krakowskiej, czym działano na szkodę interesu prywatnego Macieja Ferka, tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. - wobec braku znamion czynu zabronionego,III. zaistniałego w dniu 16 listopada 2021 r. w Warszawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych - sędziów Sądu Najwyższego, poprzez wydanie uchwały z dnia 16 listopada 2021 r., sygn.

I DO 13/21 o zawieszeniu w czynnościach służbowych sędziego Sądu Okręgowego w Krakowie Macieja Ferka i obniżeniu mu wysokości wynagrodzenia na czas trwania zawieszenia o 50 %, czym działano na szkodę interesu prywatnego Macieja Ferka, tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k.- wobec braku znamion czynu zabronionego. Pokrzywdzony Maciej Ferek złożył do Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie zażalenie ma powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. W dniu 23 lipca 2024 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie wystąpił do Sądu Najwyższego na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. z wnioskiem o przekazanie sprawy do innego sądu równorzędnego z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Zdaniem Sądu występującego z wnioskiem sprawa niniejsza jest pochodną sporu, który miał miejsce wewnątrz Sądu Okręgowego w Krakowie w okresie zarządzania nim przez byłe władze, co implikuje brak możliwości obiektywnego osądzenia jej przez sędziów z okręgu krakowskiego i przemawia za koniecznością przekazania sprawy innemu sądowi ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić tylko wyjątkowo, gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.

Do okoliczności przemawiających za przekazaniem sprawy należą między innymi sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (choćby mylne) o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób w pełni obiektywny przez sąd miejscowo właściwy. Nie należy przy tym rozszerzająco interpretować powyższych przesłanek, szukając pretekstu do przekazania trudnej do osądzenia sprawy, poprzez antycypowanie negatywnej społecznej reakcji na działania sądu lub możliwość wystąpienia przez niektórych sędziów z wnioskami o wyłączenie od jej rozpoznania.

Obowiązek wykazania, że w konkretnej sprawie zachodzą przesłanki przekazania sprawy w trybie art. 37 § 1 k.k. spoczywa na sądzie występującym z tą inicjatywą. Argumentacja przedstawiona przez Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie okazała się w tym względzie niewystarczająca.Sprawa z zażalenia Macieja Ferka, zawisła przez Sądem występującym z wnioskiem, należy do niewątpliwie niewygodnych – będąc pokłosiem sporu wewnątrz krakowskiego środowiska sędziowskiego, co wzbudza zainteresowanie społeczne oraz duże emocje.

Na uwadze mieć jednak należy, o czym wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie, że przesłanka „dobra wymiaru sprawiedliwości", stanowiąca kryterium zastosowania art. 37 k.p.k. wymaga, aby sąd powołując się na nią, nie stwarzał w ten sposób wrażenia, że unika prowadzenia sprawy i szuka pretekstu do przekazania jej innemu sądowi.Ocena wniosku, z którym wystąpił Sąd Rejonowy, mogłaby być inna, gdyby osoby, których dotyczą zarzuty I i II, w dalszym ciągu zajmowały stanowiska kierownicze w Sądzie Okręgowym w Krakowie. Tak jednak nie jest, co eliminuje niebezpieczeństwo wpływu byłych władz administracyjnych lub Prezesów Sądu Okręgowego w Krakowie na przebieg postępowania przed Sądem Rejonowym miejscowo właściwym do rozpoznania sprawy.

Gdyby przyjąć punkt widzenia zaprezentowany w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 lipca 2024 r., należałoby ponadto uznać, że wobec skierowania w trzecim zarzucie zarzutów przeciwko sędziom Sądu Najwyższego, którzy wydali uchwałę z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt I DO 13/21, nie istnieje w Polsce żaden sąd, który mógłby w tej sprawie orzekać, biorąc pod uwagę nadzór jurysdykcyjny Sądu Najwyższego nad wszystkim sądami w Polsce. Ta sytuacja pokazuje, że nie w każdej sytuacji konieczność dokonania oceny postępowania sędziów wyższego rzędu w kontekście stawianych im zarzutów przez sędziów sądu niższego rzędu, właściwego miejscowo, musi a nawet może przemawiać za przekazaniem sprawy innemu sądowi ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości.

Okoliczność rozdźwięku w środowisku sędziowskim, powstałego po przeprowadzonych w 2017 r. zmianach w Krajowej Radzie Sądownictwa i w związku z działaniami ówczesnej władzy wykonawczej, wiążącymi część sędziów z konkretną opcją polityczną, wpływa na komfort orzekania przez sędziów w sprawach w różny sposób powiązanych z zaistniałym konfliktem. Nie jest to jednak powód do unikania przez sędziów orzekania w takich postępowaniach, nawet jeśli miałoby to wywołać krytykę. Społeczny odbiór napiętej sytuacji w polskim sądownictwie skłania ku refleksji, że, bez względu na treść konkretnych rozstrzygnięć, lokalizację czy skład sądu, nie sposób wyeliminować ewentualnych sugestii o braku swobody i obiektywizmu orzekania.

Zmiana właściwości sądu w trybie art. 37 § 1 k.p.k. nie przyniosłaby zatem w niniejszej sprawie oczekiwanego rezultatu, biorąc pod uwagę ogólnokrajową skalę problemu i podział całego środowiska. Ta trudna sytuacja, o której mowa wyżej, stanowi duże wyzwanie dla polskiego wymiaru sprawiedliwości i w sposób szczególny powinna skłaniać sędziów do orzekania z pełnym poszanowaniem obowiązującego prawa, bez względu na jakiekolwiek zewnętrzne naciski. Za takim rozumieniem przesłanki „dobra wymiaru sprawiedliwości” przemawia potrzeba ochrony autorytetu i powagi wymiaru sprawiedliwości.

Sądy nie powinny ulegać opinii publicznej ani zwątpieniu co do własnych kompetencji w zakresie prowadzenia rzetelnego procesu. „Racjonalna nieustępliwość w tym względzie sprzyja kształtowaniu się pozytywnego wizerunku organów trzeciej władzy, minimalizując tym samym wątpliwości co do obiektywizmu i niezawisłości w rozpoznawaniu przyszłych spraw, ograniczając tendencję do nadużywania stosowania właściwości delegacyjnej w związku z inicjatywami sądów na tle wątpliwości co do respektowania gwarancji sprawiedliwego” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt V KO 130/20).

Nie dostrzegając podstaw do odstąpienia w niniejszej sprawie od zasady właściwości miejscowej, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [PGW] ‎