Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 119/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed transfer request under Art. 37 K.P.K. due to lack of compelling justice interests.

Numero d'incarto III KO 119/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the District Court's request to transfer a criminal case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. While the District Court argued that joint trial efficiency required the transfer, the Supreme Court found no extraordinary circumstances justifying deviation from standard venue rules. The court emphasized that the specific reasons for transferring a related case involving a judge's relative do not automatically apply to the current defendant, and mere convenience for joint proceedings is insufficient under the restrictive interpretation of Article 37.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; Art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.; The transfer of a criminal case under Article 37 of the Code of Criminal Procedure is an extraordinary measure restricted to situations where the current court's jurisdiction clearly and negatively impacts the good administration of justice, such as ensuring impartiality or preventing unreasonable delays, and cannot be based merely on the desirability of joint proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of criminal case good administration of justice extraordinary circumstances impartiality of court joint proceedings efficiency Code of Criminal Procedure venue rules congiunzione dei procedimenti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 37 k.p.k.
akt II K (...), na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario postanowił: wniosku nie uwzględnić.
art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.
przypomnieć należy, że dla dbałości o autorytet wymiaru sprawiedliwości istotne jest przede wszystkim obiektywne i sprawne przeprowadzenie postępowania (art. 2 § 1 pkt 4, 7 i 410 k.p.k.).
art. 2 § 1 pkt 7 k.p.k.
przypomnieć należy, że dla dbałości o autorytet wymiaru sprawiedliwości istotne jest przede wszystkim obiektywne i sprawne przeprowadzenie postępowania (art. 2 § 1 pkt 4, 7 i 410 k.p.k.).
art. 410 k.p.k.
art. 197 § 3 pkt 1 k.k
B., oskarżonego z art. 197 § 3 pkt 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 20 kwietnia 2020 r.,‎wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, zawartego w postanowieniu Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn.
art. 37 k.p.k
akt II K (...), na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k
przypomnieć należy, że dla dbałości o autorytet wymiaru sprawiedliwości istotne jest przede wszystkim obiektywne i sprawne przeprowadzenie postępowania (art. 2 § 1 pkt 4, 7 i 410 k.p.k.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 14 czerwca 2018 r. III KO 54/18
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 119/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński w sprawie P. B., oskarżonego z art. 197 § 3 pkt 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 20 kwietnia 2020 r.,‎wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, zawartego w postanowieniu Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II K (...), na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario postanowił: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIESąd Okręgowy w W. wystąpił z inicjatywą przekazania sprawy P. B. w trybie art. 37 k.p.k. innemu sądowi równorzędnemu – Sądowi Okręgowemu w P. z uwagi na to, że sprawa dotyczy zbiorowego zgwałcenia, popełnionego przez tego oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z innymi oskarżonymi, co do których akt oskarżenia wpłynął do Sądu Okręgowego w W. w dniu 29 czerwca 2020 r., zaś postanowieniem z dnia 2 września 2020 r., przez wzgląd na dobro wymiaru sprawiedliwości, został przekazany przez Sąd Najwyższy Sądowi Okręgowemu w P., gdyż jeden z oskarżonych jest bratem zatrudnionej w Sądzie właściwym miejscowo asystentki sędziego (postanowienie SN, sygn.

III KO 71/20). Zdaniem Sądu występującego zasadne jest łączne rozpoznanie obu spraw, co uzasadniać ma skierowaną do Sądu Najwyższego inicjatywę przekazania temu samemu Sądowi również i sprawy P. B.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Stanowisko zaprezentowane w postanowieniu Sądu Okręgowego w W. co do potrzeby przekazania sprawy w trybie art. 37 k.p.k. Sądowi Okręgowemu w P. nie zasługiwało na aprobatę. Nie zostały w nim zaprezentowane żadne ekstraordynaryjne okoliczności mogące uzasadniać odstępstwo od ogólnych reguł określania właściwości miejscowej sądu.

Prawdą jest, że sprawa z odrębnie skierowanym do Sądu Okręgowego w W. aktem oskarżenia w odniesieniu do trzech współsprawców zarzucanego oskarżonemu P. B. czynu została przekazana przez Sąd Najwyższy na podstawie powyższego przepisu. U podłoża tej decyzji legły jednak zgoła odmienne i rzeczywiście wpisujące się w istotę dobra wymiaru sprawiedliwości argumenty, które nie znajdują odniesienia do oskarżonego P.B. Samo zatem przekazanie sprawy II K (...) z uwagi na bliskie powiązania jednego z oskarżonych z pracownikiem Sądu właściwego i konieczność wyeliminowania mogących zrodzić się obiektywnie wątpliwości co do bezstronności tego Sądu, nie czyni automatycznie zasadnym zmiany właściwości sądu w sprawie II K (...), jak zdaje się to postrzegać Sąd Okręgowy w W., nota bene nie przedstawiając żadnych argumentów wspierających zasadność swojego wystąpienia.

Sam fakt, że obie sprawy należałoby rozpoznać łącznie jest niedostatecznym tego uzasadnieniem, choćby z uwagi na to, że trudno doszukać się w tej okoliczności przesłanki przekazania sprawy w oparciu o przepis art. 37 k.p.k. czyli dobra wymiaru sprawiedliwości. Zastosowanie tej wyjątkowej instytucji uzasadnione jest tylko w sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że postawienie sprawy w gestii tego sądu, którego właściwość została ustalona na podstawie kryteriów wymienionych w art. 31 § 1 – 3 k.p.k., sprzeciwiałoby się właśnie owemu dobru.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażany jest pogląd, że przesłanka powyższa przejawia się w możliwości niewłaściwego społecznego odbioru działalności orzeczniczej sądu jak również w pewnych aspektach ekonomii procesowej, związanej jednak z koniecznością usunięcia sytuacji, w której istnieje zagrożenie dla rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie (art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.). O spełnieniu któregokolwiek z tych warunków na gruncie przedmiotowej sprawy nie może być mowy. Tryb określony w art. 37 k.p.k. jest nadzwyczajny, co powoduje że przesłankę przekazania sprawy na tej podstawie interpretować należy w sposób restryktywny (zob. np. postanowienie SN z dnia 14 czerwca 2018 r.

III KO 54/18, LEX nr 2508529). Zastrzeżony jest zatem do wyjątkowych sytuacji, o których mowa powyżej, mogących rzutować w sposób jednoznacznie negatywny na dobro wymiaru sprawiedliwości. Takim argumentem nie jest potrzeba łącznego rozpoznania obu spraw. Na marginesie jedynie nadmienić można, że Sąd występujący nie ustalił żadnych bliższych okoliczności z tym związanych, jak choćby stopnia zaawansowania rozpoznania sprawy II K (...). Nie znajdując zatem dostatecznych podstaw do uwzględnienia inicjatywy Sądu Okręgowego w W. przypomnieć należy, że dla dbałości o autorytet wymiaru sprawiedliwości istotne jest przede wszystkim obiektywne i sprawne przeprowadzenie postępowania (art. 2 § 1 pkt 4, 7 i 410 k.p.k.).

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.