Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 119/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against rejection of retrial request due to obvious lack of legal grounds.

Numero d'incarto III KO 119/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld its previous decision rejecting the defendant's request for a retrial, citing the obvious lack of legal basis in the application. Although the defendant raised numerous procedural errors and sentencing issues, none constituted statutory grounds for reopening the case under the Code of Criminal Procedure. The court ruled that vague complaints about judge impartiality or minor procedural delays do not justify a retrial, which is reserved for specific statutory circumstances.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 545 § 3 k.p.k.; Art. 540-540b k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k.: A retrial request is inadmissible if its obvious lack of legal grounds is apparent from the text, particularly when it cites grounds not provided by law.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request obvious lack of grounds Code of Criminal Procedure procedural errors statutory grounds judicial impartiality sentencing review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 545 § 3 k.p.k.
Stosownie do treści art. 545 § 3 k.p.k.
art. 540-540b k.p.k.
art. 542 § 3 k.p.k.
art. 13 k.k.w.
art. 148 § 1 k.k
skazanego z art. 148 § 1 k.k.
art. 437 § 1 k.p.k
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 545 § 3 k.p.k
Stosownie do treści art. 545 § 3 k.p.k.
art. 13 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 119/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)‎SSN Piotr Mirek w sprawie Z. B. skazanego z art. 148 § 1 k.k. z 1969 r. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 maja 2017 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2017 r. o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIEZ. B. został za dwa czyny z art. 148 § 1 k.k. z 1969 r. prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Apelacyjnego [...] z 11 czerwca 1997 r., II AKa …/97, na kary jednostkowe dożywotniego pozbawienia wolności i pozbawienia praw publicznych, które połączono w karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności i pozbawienia praw publicznych na 10 lat. Kasację od tego wyroku Sąd Najwyższy oddalił wyrokiem z dnia 15 czerwca 1999 r., III KKN 286/98, jako oczywiście bezzasadną.Skazany dążył do podważenia zapadłego rozstrzygnięcia w drodze wznowienia postępowania.

I tak, złożony przez obrońcę wniosek o wznowienie został oddalony przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 18 marca 2016 r., III KO 101/15. Następnie skutkiem sygnalizacji podstawy do wznowienia postępowania z urzędu Sąd Najwyższy stwierdził brak podstaw do tego postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r., III KO 70/16. Kolejny wniosek o wznowienie, zawarty w dwóch pismach skazanego z 27 i 28 grudnia 2016 r., został pozostawiony bez rozpoznania wobec jego oczywistej bezzasadności, postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r., III KO 119/16.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy zauważył, że wniosek nie zawiera choćby uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania, a skupia się na negowaniu treści prawomocnego wyroku.Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem przez skazanego. W zażaleniu skazany podniósł szereg uchybień dotyczących dotychczasowego postepowania w jego sprawie, w szczególności nieprawidłowości postępowania kasacyjnego prowadzonego pod sygn. III KKN 286/98, wątpliwości skazanego co do losów orzeczonej kary grzywny, błędów proceduralnych Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, zasadności wymierzenia kary śmierci przez Sąd Okręgowy.

Skarżący wniósł o rozpoznanie wniosku o wznowienie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do treści art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania niepochodzącego od obrońcy lub pełnomocnika bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Ta oczywista bezzasadność wniosku występuje w szczególności wtedy, gdy we wniosku wskazano na podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie (postanowienie SN z 25 września 2015 r., II KO 49/15, SIP Lex).Sąd Najwyższy w składzie wydającym zaskarżone postanowienie trafnie przyjął, że tak właśnie było w przedmiotowej sprawie.

Choć w zażaleniu skazanego wskazano bardzo liczne nieprawidłowości, które – zdaniem skarżącego – miały miejsce na wszystkich etapach postępowania, począwszy od rozpoznania sprawy w I instancji, poprzez postępowanie odwoławcze, kasacyjne, aż po uprzednio prowadzone postepowania dotyczące wniosków o wznowienie postępowania, to niestety oparta na nich argumentacja nie mogła doprowadzić do uwzględnienia zażalenia. Wynika to z tego, że ani w treści wniosku, ani w zażaleniu skazanego, nie wskazano żadnych okoliczności, które mogłyby być choćby hipotetycznie rozważane jako podstawy wznowienia postępowania.Należy zwrócić uwagę skarżącego, że podstawą wniosku o wznowienie postepowania nie mogą być dowolne uchybienia proceduralne, a jedynie okoliczności ściśle określone w przepisach art. 540-540b k.p.k. oraz 542 § 3 k.p.k.

Tymczasem skazany, choć wymienił w zażaleniu liczne powody, dla których uznaje postępowanie w jego sprawie za nieprawidłowe, nie zdołał wskazać w nim żadnej okoliczności, która mogłaby być uznana za podstawę wznowienia w myśl tych przepisów. W szczególności, podstawą wznowienia postępowania nie mogą być wątpliwości skazanego co do bezstronności sędziów, jeśli w sprawie nie wystąpiły przyczyny ich wyłączenia. Za przyczynę wznowienia nie można też uznać innych uchybień zarzucanych przez skazanego, jak wydanie zarządzenia o przyjęciu apelacji przez osobę nieuprawnioną czy długotrwałe sporządzenie uzasadnienia wyroku, które to uchybienia w ogóle pozostają bez wpływu na trafność zapadłego rozstrzygnięcia.

Zgodzić też należy się ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, że w zakresie wymierzonej skazanemu kary grzywny trudno dopatrzeć się istotnych wątpliwości co do zasadności jej wykonania – jeśli jednak skazany takowe posiada, stosownym środkiem ich rozstrzygnięcia nie jest wznowienie postępowania, lecz wniosek w trybie art. 13 k.k.w. skierowany do organu wykonującego karę.Z powyższych względów, wobec oczywistego braku podstaw do wznowienia postępowania, Sąd Najwyższy uznał zaskarżone postanowienie za poprawne i utrzymał je w mocy. kc