Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 109/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses transfer request as mere advocacy pressure lacks objective impartiality grounds.

Numero d'incarto III KO 109/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the District Court's request to transfer the case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The District Court argued the defendant, an active lawyer, could not be tried impartially in his home district, but the Supreme Court found this reasoning merely reflected the co-plaintiff's pressure rather than objective facts. The Court emphasized that transfer requires concrete evidence of specific relationships threatening impartiality, not just subjective concerns or professional overlap.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; The request to transfer a case under Article 37 of the Code of Criminal Procedure is inadmissible if the grounds cited are merely subjective perceptions or the pressure of a party, lacking concrete evidence of specific relationships threatening judicial impartiality.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of proceedings impartiality of court Article 37 k.p.k. advocate defendant public pressure motivi di competenza giustizia di prossimità difetto di legittimazione del ministero pubblico

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 37 k.p.k.
akt II K 18/24, Sąd Okręgowy w Przemyślu wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie, w oparciu o przepis art. 37 k.p.k., innemu sądowi równorzędnemu sprawy K.
art. 286 § 1 k.k
oskarżonego z art. 286 § 1 k.k.
art. 294 § 1 k.k
z art. 294 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 lipca 2024 r.
art. 37 k.p.k
akt II K 18/24, Sąd Okręgowy w Przemyślu wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie, w oparciu o przepis art. 37 k.p.k., innemu sądowi równorzędnemu sprawy K.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KO 26/04
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2004 r., IV KO 26/04).
III KO 72/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2011 r., III KO 72/11).Nie znajdując w wystąpieniu Sądu Okręgowego w Przemyślu przekonującej argumentacji świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy oskarżonego K.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III KO 109/24 POSTANOWIENIE Dnia 24 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie K. K. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 lipca 2024 r. wniosku Sądu Okręgowego w Przemyślu zawartego w postanowieniu z dnia 3 lipca 2024 r., sygn. akt II K 18/24, o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 § 1 a contrario k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2024 r., sygn. akt II K 18/24, Sąd Okręgowy w Przemyślu wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie, w oparciu o przepis art. 37 k.p.k., innemu sądowi równorzędnemu sprawy K. K. oskarżonego subsydiarnym aktem oskarżenia przez oskarżyciela posiłkowego M. K. o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Uzasadniając inicjatywę sąd meriti wskazał, że oskarżony jest czynnym adwokatem, który ponadto wykonuje obowiązki syndyka m.in. przed Sądem Okręgowym w Przemyślu, jak i przed Sądem Okręgowym w Rzeszowie, co zdecydowanie przemawia za wystąpieniem z wnioskiem o przekazanie sprawy.

Odwołał się przy tym do stanowiska oskarżyciel subsydiarnego, który sam nie posiada uprawnień do zainicjowania procedury przewidzianej w art. 37 k.p.k., natomiast z uwagi na wskazane wyżej zaszłości związane z osobą oskarżonego, uważa, że rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy miejscowo nie nastąpi w sposób niezawisły i obiektywny.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. na uwzględnienie nie zasługuje.Wprawdzie Sąd Okręgowy w Przemyślu zauważa wyjątkowy charakter instytucji jaką jest tzw. właściwość z delegacji, ma to wszelako wyłącznie charakter deklaratoryjny, bowiem nie wspiera tego rzeczowa argumentacja uzasadniająca zastosowanie przez Sąd Najwyższy możliwości jaką przewiduje art. 37 k.p.k.

Świadczy o tym treść postanowienia zawierającego inicjatywę przekazania sprawy, która nie pozostawia wątpliwości, że w rzeczywistości Sąd ten nie dostrzega po swojej stronie podstaw do wystąpienia z wnioskiem opartym o przepis art. 37 k.p.k., lecz w całości akceptuje tego rodzaju sugestię oskarżyciela subsydiarnego, poddając się w rzeczywistości jego presji. Taki zabieg, w kontekście jedynej przesłanki przekazania w tym trybie sprawy jakim jest „dobro wymiaru sprawiedliwości”, musi zostać uznany za nieskuteczny.Sam fakt, że oskarżony jest czynnym adwokatem i wykonuje zawód w okręgu Sądu Okręgowego w Przemyślu oraz okręgu sąsiedniego sądu nie jest wystarczający do przyjęcia, że z tego tylko powodu brak jest należytych warunków do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo.

Jak wskazuje się trafnie w orzecznictwie konieczne jest bowiem jeszcze wykazanie, że in concreto z uwagi na istniejące relacje i intensywność kontaktów na gruncie zawodowym lub towarzyskim z sędziami sądu właściwego zachodzi uzasadniona obawa co do ich bezstronności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2004 r., IV KO 26/04). Takiej argumentacji w uzasadnieniu postanowienia sądu meriti zabrakło.Podstawy do przekazania sprawy nie mogą również stanowić subiektywne odczucia stron dotyczące oceny bezstronności sądu, a do tego w gruncie rzeczy sprowadza się stanowisko sądu właściwego miejscowo, oparte o deklarację oskarżyciela subsydiarnego M.

K. (k. 241 A).Podsumowując raz jeszcze przypomnieć należy, co nie raz było wskazywane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że autorytet i powaga wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sądy nie ulegały presji opinii publicznej oraz stron postępowania, ani nie popadały w zwątpienie co do własnych kompetencji w zakresie przeprowadzenia rzetelnego procesu. Racjonalna nieustępliwość w tym względzie sprzyja kształtowaniu się pozytywnego wizerunku organów trzeciej władzy, minimalizując tym samym wątpliwości co do obiektywizmu i niezawisłości w rozpoznawaniu przyszłych spraw, ograniczając tendencję do nadużywania stosowania właściwości delegacyjnej w związku z inicjatywami sądów na tle wątpliwości co do respektowania gwarancji sprawiedliwego procesu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2011 r., III KO 72/11).Nie znajdując w wystąpieniu Sądu Okręgowego w Przemyślu przekonującej argumentacji świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy oskarżonego K.

K. we właściwości tego Sądu stwarzałoby zagrożenie dla bezstronnego i obiektywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie procesu, postanowiono jak na wstępie.[J.J.][ał] ‎