Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 107/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed retrial request as new facts did not render the final judgment unreasonable under Polish law.

Numero d'incarto III KO 107/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's request to retry the case regarding the transfer of a Polish sentence to Poland. The defense argued that the court failed to consider Swedish mandatory early release rules and missing documents, claiming the sentence was unreasonable. The court ruled that since the transfer decision was based on Polish law applicable at the time of execution, and the defense's arguments did not reveal new facts making the original judgment unreasonable, the retrial was not warranted.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 9 ust. 3 Konwencji Strasburskiej; Art. 611tm § 2 k.p.k.; Art. 17 ust. 3 Decyzji Ramowej 2008/909/WSiSW; Art. 78 § 1 k.k.; Art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii; A retrial is only permissible if new facts or evidence emerge proving the final judgment is unreasonable, and the execution of a sentence must follow the law of the executing state.

Parole chiave

Generato dall'IA
wznowienie postępowania przekazanie kary zwolnienie warunkowe Kodeks postępowania karnego Decyzja Ramowa 2008/909 wykonanie kary pozbawienia wolności niezgodność orzeczenia

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.
Trudno w tej sytuacji uznać, że fakty związane z kształtem przepisów dotyczących warunkowego przedterminowego zwolnienia obowiązujących w Szwecji miały walor nowości w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. Zauważyć przy tym trzeba, że z treści art.
art. 9 ust. 3 Konwencji strasburskiej
W toku wykonywania kary wymierzonej skazanemu zastosowanie znajdują bowiem zgodnie z art. 9 ust. 3 Konwencji strasburskiej przepisy prawa polskiego, zaś zapis o „najwcześniejszym” terminie warunkowego zwolnienia J.
art. 611tm § 2 k.p.k.
w Kodeksie postępowania karnego Rozdział 66g dotyczący wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności, a zwłaszcza na treść art. 611tm.
art. 17 ust. 3 Decyzji Ramowej 2008/909/WSiSW
Zauważyć trzeba, że stosowanie unormowań dotyczących warunkowego zwolnienia, które obowiązują w państwie wydania orzeczenia jest w zasadzie niedopuszczalne wobec braku implementowania przepisu art. 17 ust.
art. 78 § 1 k.k.
Zaznaczyć na marginesie należy, że zgodnie z art. 78 § 1 polskiego Kodeksu karnego skazanego można zwolnić po odbyciu co najmniej połowy kary.
art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
B.‎skazanego za przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii‎o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 22 sierpnia 2007 r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 20 czerwca 2007 rna podstawie art.
art. 540 § 1 k.p.k
Dowód ten lub fakt wskazywać ma jednocześnie na wystąpienie jednej z sytuacji, o których mowa w punkcie 2 art. 540 § 1 k.p.k.Na wstępie stwierdzić należy, że fakty przedstawione we wniosku o wznowienie nie są nowe.
art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k
Trudno w tej sytuacji uznać, że fakty związane z kształtem przepisów dotyczących warunkowego przedterminowego zwolnienia obowiązujących w Szwecji miały walor nowości w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Rejonowego w Malmö z dnia 14 grudnia 2005 r.
postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 20 czerwca 2007 r.
postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 sierpnia 2007 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 107/11 POSTANOWIENIE Dnia 13 września 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Puszkarski‎SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w dniu 13 września 2012 r., po rozpoznaniu sprawy J. B.‎skazanego za przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii‎o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 22 sierpnia 2007 r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 20 czerwca 2007 rna podstawie art. 544 § 2 i 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł:

1. oddalić wniosek;

2. zwolnić J. B. od kosztów sądowych postępowania o wznowienie. UZASADNIENIEJ. B., obywatel polski , zamieszkały/…/, skazany został przez Sąd Rejonowy w Malmö wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r., za to, że wspólnie z inną ustaloną osobą wwiózł do Szwecji 21,9 kg amfetaminy, to jest za winnego przestępstwa z § 6 ust. 3 szwedzkiej ustawy o odpowiedzialności karnej za przemyt, za które skazano go na karę 10 lat pozbawienia wolności.Po wystąpieniu Szwecji o przejęcie kary do wykonania na terytorium Polski i stwierdzeniu dopuszczalności tego przejęcia, Sąd Okręgowy, postanowieniem z dnia 20 czerwca 2007 r., określił jako podstawę prawną skazania J.

B. według prawa polskiego - art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i uznał, że wykonaniu podlegać będzie kara 10 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył okresy kary już wykonanej. Po rozpoznaniu zażalenia skazanego, Sąd Apelacyjny, postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2007 r., utrzymał w mocy postanowienie Sądu Okręgowego.Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tym postanowieniem złożyła obrońca skazanego. Obrońca, wskazując przepis art. 540 § 1 pkt 2 ppkt b k.p.k. (we wniosku błędnie powołano się na art. 540 § 1 pkt 1 ppkt b) podniosła, że sąd określając, według prawa polskiego, karę jaka podlega wykonaniu „nie uwzględnił okoliczności zobowiązujących do jej nadzwyczajnego złagodzenia oraz nie dostosował wymierzonej kary do okoliczności danej sprawy, a w szczególności do ustawodawstwa szwedzkiego, przewidującego obligatoryjne warunkowe przedterminowe zwolnienie po odbyciu przez skazanego 2/3 kary" oraz, że „państwo skazania nie przekazało państwu wykonania wszystkich wymagalnych dokumentów , tj. tekstu przepisów szwedzkiego kodeksu karnego, mówiących o przesłankach i warunkach warunkowego przedterminowego zwolnienia".

Obrońca skazanego wniosła o uchylenie obu wskazanych we wniosku postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.Prokurator Prokuratury Generalnej wniosła o oddalenie wniosku.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Przepis art. 540 § 1 pkt 2 lit. b, na który de facto powołano się we wniosku obrońcy, przewiduje wznowienie postępowania, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi, wskazujące na to, że prawomocne orzeczenie z powodu nowych faktów i dowodów jest niesłuszne.

Podstawa wznowienia postępowania propter nova opierać się może tylko na takich faktach lub dowodach, z którymi sąd nie zapoznał się w toku prawomocnie zakończonego postępowania, inaczej mówiąc, nie znał ich przy orzekaniu. Dowód ten lub fakt wskazywać ma jednocześnie na wystąpienie jednej z sytuacji, o których mowa w punkcie 2 art. 540 § 1 k.p.k.Na wstępie stwierdzić należy, że fakty przedstawione we wniosku o wznowienie nie są nowe. Kwestię warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary w myśl przepisów obowiązujących w Szwecji poruszono bowiem nie tylko w wyroku sądu w Malmö, ale w sposób zbieżny z argumentacją zawartą w uzasadnieniu wniosku o wznowienie przedstawił je sam skazany w zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego o stwierdzenie dopuszczalności przejęcia kary do wykonania (k.55 akt), które to zażalenie znalazło się w aktach sprawy przed wydaniem postanowień, których uchylenia domaga się obecnie obrońca skazanego.

Kwestia ta później stała się przedmiotem szczegółowej analizy dokonanej przez Sąd Okręgowy w postanowieniu z dnia 27 września 2011 r. Trudno w tej sytuacji uznać, że fakty związane z kształtem przepisów dotyczących warunkowego przedterminowego zwolnienia obowiązujących w Szwecji miały walor nowości w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. Zauważyć przy tym trzeba, że z treści art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. wynika, że poza ujawnieniem nowych faktów lub dowodów nie znanych przedtem sądowi, powinny one nadto wskazywać na jedną z sytuacji opisanych w podpunktach a, b lub c tego przepisu.

Tymczasem bez względu na wcześniejsze wywody, trudno uznać, aby w opisanej we wniosku sytuacji procesowej można było przyjąć, że sąd nie uwzględnił okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary, na co powołano się we wniosku. W świetle okoliczności sprawy można by ewentualnie dopatrywać się tylko podstawy do warunkowego przedterminowego zwolnienia, a nie nadzwyczajnego złagodzenia kary. Także zatem z tego punktu widzenia brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku.Stwierdzić jednocześnie należy, że zgodnie z art. 9 ust. 3 i art. 10 Konwencji strasburskiej z dnia 21 marca 1983 r. o przekazywaniu osób skazanych na karę pozbawienia wolności państwo wykonania związane jest rodzajem i wymiarem orzeczonej kary, przy czym wykonanie to odbywa się zgodnie z prawem państwa wykonania.

Zauważyć przy tym trzeba, że z wyroku Sądu Rejonowego w Malmö wynika, że J. B. skazany został na karę 10 lat pozbawienia wolności. W wyroku nie wspomniano o warunkowym zwolnieniu, natomiast w decyzji o okresie odbywania kary wydanej przez Zarząd Służby Więziennej w Kumli określono datę najwcześniejszego zwolnienia warunkowego na dzień 15 lutego 2012 r. Jest to dzień odbycia części 2/3 kary 10 lat pozbawienia wolności. Zaznaczyć na marginesie należy, że zgodnie z art. 78 § 1 polskiego Kodeksu karnego skazanego można zwolnić po odbyciu co najmniej połowy kary.

Trudno w tej sytuacji orzec, które z tych rozwiązań - polskie czy szwedzkie jest bardziej korzystne dla skazanego. Jak wynika z treści szwedzkiego wniosku o przekazanie J. B. do Polski, strona szwedzka domagała się „dokładnych informacji o tym, jak szybko J. B. może oczekiwać zwolnienia po przeniesieniu go do Polski". Dopiero po ich uzyskaniu podjęto w Szwecji decyzję o przekazaniu skazanego. Przyjąć w tej sytuacji należy, że także właściwy organ państwa wydania orzeczenia porównywał przepisy dotyczące warunkowego zwolnienia obowiązujące w Polsce i Szwecji w kontekście sytuacji skazanego.Wynik tych rozważań nie ma przy tym obecnie znaczenia w przedmiotowej sprawie.

W toku wykonywania kary wymierzonej skazanemu zastosowanie znajdują bowiem zgodnie z art. 9 ust. 3 Konwencji strasburskiej przepisy prawa polskiego, zaś zapis o „najwcześniejszym” terminie warunkowego zwolnienia J. B. nie stanowił części orzeczenia o karze zawartego w wyroku skazującym.Ustosunkowując się do wywodów wniosku odnoszących się do Decyzji Ramowej Rady związanej m. in. z warunkowym zwolnieniem zwrócić należy uwagę na znajdujący się od 1 stycznia 2012 r. w Kodeksie postępowania karnego Rozdział 66g dotyczący wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności, a zwłaszcza na treść art. 611tm.

Zauważyć trzeba, że stosowanie unormowań dotyczących warunkowego zwolnienia, które obowiązują w państwie wydania orzeczenia jest w zasadzie niedopuszczalne wobec braku implementowania przepisu art. 17 ust. 3 Decyzji Ramowej 2008/909/WSiSW, co wynikało ze świadomej decyzji polskiego ustawodawcy (druk sejmowy nr 4583/VI z dnia 17 sierpnia 2011 r.; zob. także J. Grajewski, L.K. Paprzycki, S. Steinborn, Komentarz aktualizowany do art. 425-673 Kodeksu postępowania karnego, Warszawa 2012, art. 611tm, teza 8). Zgodnie z art. 611 tm § 2 k.p.k. sąd lub inny organ wydania orzeczenia może jedynie domagać się informacji o treści prawa polskiego mającego zastosowanie do warunkowego zwolnienia i ewentualnie, po zapoznaniu się z nimi, może cofnąć swoje wystąpienie do czasu rozpoczęcia wykonywania kary.Biorąc pod uwagę powyższe nie można uznać, aby w sprawie spełnione zostały przesłanki konieczne dla wznowienia postępowania określone w art. 540 § 1 pkt 2 ppkt 1 k.p.k.

W tej sytuacji wniosek oddalono. Biorąc pod uwagę sytuację finansową skazanego i okres, w którym jest on pozbawiony wolności, zwolniono go od kosztów postępowania o wznowienie.