Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KO 104/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal to keep case in original court due to lack of objective impartiality concerns.

Numero d'incarto III KO 104/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the victim's appeal to transfer the case to another court, ruling that the original court remained competent. Although the victim argued that the presence of a court clerk and judge from the same court compromised impartiality, the court found no factual basis for such bias. The decision emphasized that constitutional principles of local jurisdiction require real, not hypothetical, grounds for transfer.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; art. 37 k.p.k.: Transfer of a case to another court of equal rank is permitted only in exceptional circumstances where there are real grounds to believe the original court cannot act impartially, not based on mere theoretical concerns.

Parole chiave

Generato dall'IA
impartiality of court transfer of proceedings local jurisdiction constitutional principle procedural fairness

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
właściwy, także w znaczeniu właściwości miejscowej, sąd (art. 45 ust.
art. 37 k.p.k.
Przepis art. 37 k.p.k., stanowiący wyjątek od reguły, nie podlega wykładni
art. 231§ 1 k.k
o przestępstwa z art. 231§ 1 k.k.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
właściwy, także w znaczeniu właściwości miejscowej, sąd (art. 45 ust.
art. 37 k.p.k
Przepis art. 37 k.p.k., stanowiący wyjątek od reguły, nie podlega wykładni

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KO 104/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia SN Józef Szewczyk (sprawozdawca)

Sędziowie SN Michał Laskowski

Barbara Skoczkowska

w sprawie rozpoznania zażalenia pokrzywdzonego R. D.

na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej

z dnia 10 marca 2011 r. o odmowie wszczęcia śledztwa,

po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego

zawartego w postanowieniu z dnia 10 listopada 2011 r., o przekazanie sprawy

do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu

p o s t a n o w i ł:

nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. Prokurator Prokuratury

Rejonowej odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie:

- zaistniałego w dniu 4 grudnia 2008 r. w G. przekroczenia uprawnień

przez funkcjonariusza publicznego – pracownika Sądu Rejonowego w

/.../,

- zaistniałego w nieustalonym dniu, pomiędzy 29.10.2010 r. a 7.01.2011 r.

przekroczenia

uprawnień

przez

funkcjonariusza

publicznego

–

pracownika Sądu Rejonowego,

tj. o przestępstwa z art. 231§ 1 k.k. wobec stwierdzenia, iż czyny nie zawierają

znamion czynu zabronionego.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pokrzywdzony R. D.

Zostało ono przesłane według właściwości Sądowi Rejonowemu w G. Sąd ten

postanowieniem z dnia 10 listopada 2011 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego o

przekazanie zażalenia do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, gdyż

sprawa dotyczy protokolantki Sądu D. Z., a także sędziego prowadzącego

sprawę /.../ Sądu właściwego do rozpoznania zażalenia. Opisana sytuacja

zdaniem Sądu wnioskującego może budzić wątpliwości pokrzywdzonego oraz

opinii publicznej, co do obiektywnego rozpoznania zażalenia, a to byłoby

sprzeczne z dobrem wymiaru sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Powołany przez sąd występujący z inicjatywą argument, jakoby

okoliczność objęcia przedmiotowym postępowaniem protokolanta tegoż sądu

oraz sędziego orzekającego w wydziale karnym, mogła rzutować na

obiektywizm orzekania przez Sąd Rejonowy w G. w przedmiocie zażalenia R.

D. na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa, nie jest

wystarczający do przełamania konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez

właściwy, także w znaczeniu właściwości miejscowej, sąd (art. 45 ust. 1

Konstytucji RP).

Przepis art. 37 k.p.k., stanowiący wyjątek od reguły, nie podlega wykładni

rozszerzającej. Tylko więc w szczególnych wypadkach, zwłaszcza gdy cały sąd

jest nieodpowiedni do rozpoznania sprawy w myśl szeroko rozumianej zasady

nemo iudex re sua, możliwe jest, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, jej

przekazanie innemu sądowi równorzędnemu. Dotyczy to zwłaszcza takich

sytuacji, gdy pozostawienie sprawy w dotychczasowej właściwości, może

wywołać tak po stronie uczestników procesu, jak i u postronnych obserwatorów,

przekonanie, że dana sprawa nie zostanie rozpoznana w sposób bezstronny i

rzetelny.

W ocenie Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie, brak jest realnych

podstaw do wyrażania obawy, co do zachowania obiektywizmu przez

wszystkich sędziów orzekających w dużym sądzie. Wyrażane w tym zakresie

przez pokrzywdzonego przypuszczenia, rozpatrywać można wyłącznie w

kategorii założenia czysto hipotetycznego, nie mającego żadnego przełożenia na

okoliczności tego postępowania.

Podsumowując,

należy stanowczo

stwierdzić, że zaakceptowanie

wyrażonego w postanowieniu poglądu prowadziłoby wprost do uznania i to bez

realnych podstaw, iż sędziowie orzekający w Sądzie Rejonowym w G. nie są

zdolni do zachowania bezstronności w obliczu występowanie w sprawie osób

należących do ich środowiska zawodowego, co nie służyłoby dobrze zarówno

autorytetowi tego sądu jak i całego wymiaru sprawiedliwości, a tym samym nie

mogło zyskać akceptacji Sądu Najwyższego.

Reasumując Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku.