Supreme Court quashes appeal for recidivism due to expiration of prior conviction's statute of limitations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appellate court's decision regarding recidivism because the prior conviction had expired under the statute of limitations. The defendant had served a sentence for a theft that was later reclassified as a misdemeanor, and the prosecution argued the prior record should still count for recidivism. The court ruled that since the expiration of the limitation period for the prior conviction occurred before the new offense, the condition for recidivism could no longer be met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 64 § 1 KK; Art. 46 § 1 KW; A prior conviction ceases to serve as a basis for recidivism if the limitation period for the prior punishment expires before the new offense is committed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Wyrok z dnia 14 maja 2001 r.
III KKN 588/00
SN Andrzej Konopka (przewodniczący sprawozdawca)
SN Józef Dołhy
SN Przemysław Kalinowski
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2001 r. sprawy J. C.
oskarżonego z art. 291 § 1 KK w zw. z art. 64 § 1 KK z powodu kasacji,
wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść oskarżonego (...)
od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 24 czerwca 1999 r., sygn. akt
(...) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 23
grudnia 1998 r., sygn. akt (...) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę
przekazuje Sądowi Okręgowemu w B. do ponownego rozpoznania w
postępowaniu odwoławczym.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w T., wyrokiem z dnia 23 grudnia 1998 r., sygn. akt (...)
uznał J. C. za winnego popełnienia czynu z art. 291 § 1 KK w zw. z art.
64 § 1 KK i za to na podstawie art. 291 § 1 KK wymierzył mu karę 8
(ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Zwolnił oskarżonego od
uiszczenia opłaty i kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Od
powyższego
wyroku
oskarżony
wniósł
apelację
do
Sądu
Okręgowego w B. Wyrokiem z dnia 24 czerwca 1999 r., sygn. akt (...)
Sąd Okręgowy w B., po rozpoznaniu sprawy, utrzymał zaskarżony wyrok
w mocy i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania odwoławczego.
Od wyroku Sądu Okręgowego w B. kasację wniósł Prokurator
Generalny, zarzucając mu rażące i mające wpływ na treść orzeczenia
naruszenie prawa materialnego - art. 64 § 1 KK polegające na
zastosowaniu tego przepisu do czynu przypisanego oskarżonemu mimo
braku przesłanek ku temu i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w
B. w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest zasadna i podlega uwzględnieniu.
Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 23 grudnia 1998 r., sygn. akt (...)
przyjął, że oskarżony J. C. popełnił zarzucany mu czyn w warunkach
powrotu do przestępstwa. Założenie powyższe Sąd uzasadnił tym, że
oskarżony w okresie od 6 września 1996 r. do 17 marca 1997 r. oraz od
13 kwietnia 1997 r. do 4 czerwca 1997 r. odbył karę pozbawienia
wolności orzeczoną przez Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 6 lutego
1996 r., sygn. akt (...) za czyn zakwalifikowany z art. 208 KK z 1969 r.,
polegający na dokonaniu, w sposób szczególnie zuchwały, kradzieży
czapki basebollowej wartości 15 zł.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 września 1998 r. nowych
kodyfikacji karnych czyn określony w art. 208 KK z 1969 r.
zakwalifikowany został, jako wykroczenie (art. 119 KW). J. C. zakończył
odbywanie kary pozbawienia wolności, za czyn o którym mowa wyżej, z
dniem 4 czerwca 1997 r. (k. 22 verte). Autor kasacji podnosi wobec
powyższego, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 46 § 1 KW w zw. z
art. 12 Ustawy z dnia 28 sierpnia 1998 r. o zmianie ustawy - Kodeks
wykroczeń (Dz.U. z 1998 r. Nr 113, poz. 717) doszło z dniem 4 czerwca
1999 r. do zatarcia skazania. Przepisy powyższe normują zasady
obliczania terminów zatarcia ukarania za czyny przekwalifikowane w
wykroczenia, gdy do prawomocnego skazania za nie doszło, gdy jeszcze
były przestępstwami i nakazują terminy owe liczyć według przepisów
prawa wykroczeń, czyli art. 46 KW (por. T. Grzegorczyk „Nowela do
prawa wykroczeń - Komentarz”, Zakamycze 1999 r., str. 140), a na
podstawie tego przepisu ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat
od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. Sąd
Okręgowy w B. po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez oskarżonego,
wydał wyrok w dniu 24 czerwca 1999 r., sygn. akt (...), a więc w dniu, w
którym nie istniała już okoliczność faktyczna, jaką było uprzednie
skazanie oskarżonego. Zgodnie zaś z ustalonym orzecznictwem Sądu
Najwyższego (por. m.in. uchwała z dnia 15 grudnia 1987 r., sygn. VI KZP
839/97, OSNKW z 1988 r., z. 4 - 3, poz. 19) poprzednie skazanie, nawet
wtedy, gdy kolejne przestępstwo zostało popełnione przed upływem
terminu przewidzianego dla zatarcia skazania, nie może uzasadniać
powrotności do przestępstwa, jeżeli w chwili orzekania uległo ono
zatarciu. Sąd Okręgowy w B. orzekając w przedmiotowej sprawie
powinien więc uwzględnić z urzędu fakt, że upłynął termin uzasadniający
zakwalifikowanie czynu z art. 291 § 1 KK, jako popełnionego w
warunkach powrotu do przestępstwa i dokonać, na podstawie art. 455
KPK, stosownej zmiany wyroku Sądu Rejonowego w zakresie kwalifikacji
prawnej czynu i przyjąć, że czyn, za który oskarżony skazany został
wyrokiem z dnia 28 grudnia 1998 r., sygn. akt (...) nie został popełniony w
warunkach recydywy. Uznanie ukarania za niebyłe oznacza, że nie wolno
wobec
osoby
niegdyś
ukaranej
wyciągnąć
żadnych
prawnych
konsekwencji zatartego ukarania (por. J. Wojciechowski „Kodeks
Wykroczeń - Komentarz, Orzecznictwo”, Warszawa 1999 r., str. 63).
Słusznie więc Prokurator Generalny podnosi w kasacji, iż Sąd Okręgowy
w B. utrzymując wyrokiem z dnia 24 czerwca 1999 r., sygn. akt (...),
wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 28 grudnia 1998 r., dopuścił się
rażącego naruszenia art. 64 § 1 KK.
Z powyższych względów należało orzec jak w części dyspozytywnej
niniejszego wyroku.