Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KKN 513/00 Generato dall'IA

Polish Supreme Court held that procedural violations of union protection laws do not automatically constitute serious labor law breaches.

Numero d'incarto III KKN 513/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Polish Supreme Court dismissed the prosecution's charges against a former employer for allegedly committing a serious labor law violation by firing union leaders without notice. The court found that while the employer failed to obtain required union consent, valid substantive grounds for termination existed, making the procedural flaw insufficient for criminal liability. Consequently, the court ruled that such actions do not constitute the specific offense of a serious labor law breach under the relevant penal code provision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych; Art. 281 pkt 3 k.p.: A procedural violation of union protection statutes does not automatically constitute a serious labor law breach if valid substantive grounds for termination were present.

Parole chiave

Generato dall'IA
serious labor law breach union leader protection termination without notice procedural vs substantive criminal liability dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych
imieniu przepisów art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r.
Art. 281 pkt 3 k.p.
stosunku pracy działaczy związków zawodowych, stanowi rażące naruszenie prawa pracy w rozumieniu w art. 281 pkt 3 k.p. W szczególności nie
Art. 537 § 2 k.p.k.
gium do spraw Wykroczeń i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. uniewinnił
art. 281 pkt 3 k.p
stosunku pracy działaczy związków zawodowych, stanowi rażące naruszenie prawa pracy w rozumieniu w art. 281 pkt 3 k.p.
art. 537 § 2 k.p.k
gium do spraw Wykroczeń i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k.
art. 281 pkt 3 k.p.k
w art. 281 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o
art. 518 k.p.k
W przedstawionej sytuacji Sąd Najwyższy odstąpił od rozpoznania pozostałych zarzutów kasacji, jako bezprzedmiotowych (art. 518 k.p.k.
art. 436 k.p.k
w zw. z art. 436 k.p.k.).
art. 8 k.p
społecznego (art. 8 k.p.)” (OSNAPiUS 1998, z.
art. 537 § 2 k.p
gium do spraw Wykroczeń i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała SN z dnia 27 czerwca 1985 r., III PZP 10/85
wyrok SN z dnia 17 września 1997 r., I PKN 273/97
wyrok SN z dnia 17 stycznia 2002 r., II KKN 368/99
wyrok SN z dnia 17 stycznia 2002 r., II KKN 368/99, OSNKW

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

WYROK Z DNIA 6 LUTEGO 2003 R.

III KKN 513/00

Nie każde naruszenie przez pracodawcę lub działającego w jego

imieniu przepisów art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (jedn. tekst: Dz. U. Nr 79, poz. 854), gwarantujących ochronę

stosunku pracy działaczy związków zawodowych, stanowi rażące naruszenie prawa pracy w rozumieniu w art. 281 pkt 3 k.p. W szczególności nie

zawsze stanowi takie naruszenie, rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, gdy zaistniały ku temu określone w kodeksie pracy przyczyny, a

nie dochowano jedynie wymaganej procedury rozwiązania.

Przewodniczący: sędzia SN J. Skwierawski.

Sędziowie SN: T. Grzegorczyk, J. Szewczyk (sprawozdawca).

Prokurator Prokuratury Krajowej: K. Parchimowicz.

Sąd Najwyższy w sprawie Jana W., oskarżonego z art. 281 pkt 3 k.p.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 6 lutego 2003 r. kasacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w T z dnia 27

czerwca 2000 r., utrzymującego w mocy orzeczenie Kolegium do Spraw

Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w T. z dnia 7 kwietnia 2000 r.

uchylił

zaskarżony wyrok i utrzymane nim w mocy orzeczenie Kole-

gium do spraw Wykroczeń i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. uniewinnił

oskarżonego Jana W. (...)

UZASADNIENIE

Orzeczeniem Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w T. z dnia 7 kwietnia 2000 r. Jan W. został uznany za winnego tego,

„że w dniu 18 listopada 1999 r. rozwiązał umowę o pracę z Anną H., Przewodniczącą Komisji Zakładowej NSZZ «Solidarność» przy PGKiM w T. bez

wypowiedzenia, naruszając w sposób rażący przepisy prawa przez to, że

nie uzyskał zgody zakładowej organizacji związkowej na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem będącym członkiem zarządu zakładowej organizacji związkowej. W dniu 20. lipca 1999 r. rozwiązał umowę o pracę ze

Zbigniewem T., członkiem Zarządu NSZZ Pracowników PGKiM Sp. z o.o.

bez wypowiedzenia, naruszając w sposób rażący przepisy prawa przez to,

że nie uzyskał zgody zakładowej organizacji związkowej na rozwiązanie

stosunku pracy z w/w pracownikiem”, tj. popełnienia wykroczeń opisanych

w art. 281 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o

związkach zawodowych. Na podstawie art. 39 § 1 k.w. Kolegium odstąpiło

od wymierzenia kary obwinionemu.

Od tego orzeczenia odwołanie wniósł Jan W., który, nie precyzując

zarzutu odwoławczego, podniósł, iż w jego zachowaniu brak znamiona rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 281 pkt 3 k.p. W konsekwencji wniósł o uniewinnienie bądź uchylenie zaskarżonego orzeczenia i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w T.

Sąd Rejonowy w T., wyrokiem z dnia 27 czerwca 2000 r., nie

uwzględnił odwołania i utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy, a kosztami sądowymi postępowania odwoławczego obciążył oskarżonego.

Wyrok ten w całości zaskarżył obrońca oskarżonego, który w kasacji

zarzucił:

1. rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 281 pkt 3 k.p.

pracy przez ustalenie, że Jan W. dopuścił się tego wykroczenia mimo

poważnych wątpliwości w tym względzie, a zwłaszcza niewykazanie, że

Jan W. w sposób rażący naruszył przepisy prawa pracy;

2. rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 1 § 2 k.w. przez przypisanie winy obwinionemu w czasie czynu;

3. rażące naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 4, 6 i art.

7 § 2 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, które miało

wpływ na treść wyroku, a wynikające z oparcia się jedynie na dowodach

formalnych, z pominięciem wielu faktów korzystnych dla obwinionego, w

pełni usprawiedliwiających jego działanie, jak też pominięcie zasad

współżycia społecznego nakazujących mu takie działanie jako kierownikowi zakładu pracy.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów autor kasacji wniósł o

zmianę zaskarżonego orzeczenia przez uchylenie zarówno wyroku Sądu

Rejonowego w T., jak i orzeczenia Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w T. i uniewinnienie Jana W.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja zasługuje na uwzględnienie.

Trafny jest zarzut rażącej obrazy prawa materialnego, a mianowicie

art. 281 pkt 3 k.p., przez przypisanie Janowi W. wykroczeń, mimo braku

ustaleń wskazujących na to, że w sposób rażący naruszył on przepisy prawa pracy. W przedstawionej sytuacji Sąd Najwyższy odstąpił od rozpoznania pozostałych zarzutów kasacji, jako bezprzedmiotowych (art. 518 k.p.k.

w zw. z art. 436 k.p.k.).

Bezsporne jest, że Kolegium do spraw Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w T. lakonicznie ustaliło, że „Jan W. jako pracodawca rozwiązał

umowę o pracę z dwoma pracownikami w trybie art. 52, bez uzyskania

zgody zakładowej organizacji związkowej wymaganej przy rozwiązywaniu

umów z pracownikami chronionymi Zbigniewem T. i Anną H. Wobec powyższego Kolegium uznało że wina obwinionego nie budzi wątpliwości ...”.

Zdaniem Kolegium, Anna H. i Zbigniew T. „dopuścili się ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych, to stanowiło podstawę rozwiązania

stosunku pracy, a nie działalność na rzecz związku zawodowego. Bezkrytyczna ochrona organizacji związkowej uniemożliwiła pracodawcy zgodne z

prawem rozwiązanie umów z pracownikami, dopuszczającymi się wielokrotnie naruszeń obowiązków pracowniczych, które naraziły zakład pracy

na szkody”. Wspomniane wcześniej ciężkie naruszenia obowiązków pracowniczych polegały na narażeniu przedsiębiorstwa na poważną szkodę

oraz na przebywaniu w pracy w stanie wskazującym na spożycie alkoholu.

Kolegium nie uzasadniło, dlaczego oceniło, że w ustalonym stanie faktycznym Jan W. rażąco naruszył przepisy prawa pracy.

Jak już wspomniano, po rozpoznaniu odwołania oskarżonego, który

podniósł, iż w jego zachowaniu brak jest znamion „rażącego naruszenia

przepisów prawa pracy” w rozumieniu art. 281 pkt 3 k.p., Sąd Rejonowy w

T. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy, podzielając „w całej rozciągłości” stanowisko Kolegium. W zasadzie także Sąd Rejonowy nie uzasadnił

podstawy prawnej orzeczenia, ograniczając się do stwierdzenia „naruszenie przez oskarżonego przepisów art. 32 ustawy z 23 maja 1991 r. o

związkach zawodowych stanowi rażące naruszenie przepisów prawa w rozumieniu art. 281 pkt 3 k.p.”.

Zaprezentowany pogląd w realiach niniejszej sprawy nie zasługuje na

aprobatę.

W doktrynie prawa pracy podkreślono, że o rażącym naruszeniu

przepisów prawa pracy można mówić, gdy bezprawność rozwiązania stosunku pracy w konkretnym wypadku jest oczywista dla każdego i przez to

budzi szczególną społeczną dezaprobatę. Nie zachodzi natomiast przypadek rażącego naruszenia prawa pracy, gdy merytoryczne podstawy roz-

wiązania stosunku pracy istniały, a naruszono jedynie normy proceduralne

(por. A. Kijowski: Odpowiedzialność za wykroczenia przeciwko prawom

pracownika, w: Studia nad Kodeksem pracy, Poznań 1975 s. 273).

Podobnie orzekał Sąd Najwyższy (por. uchwała SN z dnia 27czerwca

1985 r., III PZP 10/85, OSNCP 1985, z. 11, poz. 164). Ponadto w wielu

orzeczeniach Sąd Najwyższy wyjaśniał, iż wykorzystywanie prawa o

ochronie funkcjonariuszy związkowych przed zwolnieniem z pracy w sytuacji rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych należy traktować jako

nadużycie prawa. Przykładowo, w wyroku z dnia 17 września 1997 r.

(I PKN 273/97) Sąd Najwyższy stwierdził „Biorąc pod uwagę, że ciężkie

naruszenie obowiązków pracowniczych, jakich dopuścił się powód, nie pozostaje w żadnym związku z faktem pełnienia przez niego funkcji członka

zarządu zakładowej organizacji związkowej, powoływanie się w tym wypadku przez powoda na szczególną ochronę stosunku pracy wynikającą z

art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych uznać należy za nadużycie

prawa podmiotowego, które jest oczywiście sprzeczne ze społecznogospodarczym przeznaczeniem tego prawa oraz z zasadami współżycia

społecznego (art. 8 k.p.)” (OSNAPiUS 1998, z. 13, poz. 394).

Podsumowując przedstawione rozważania, należy stwierdzić, że

przez rażące naruszenie przepisów prawa pracy, o jakim mowa w art. 281

pkt 3 k.p., należy rozumieć jedynie sytuację, w której bezprawność rozwiązania stosunku pracy jest jaskrawa, oczywista dla każdego (...). Nie każde

zatem naruszenie przez pracodawcę lub działającego w jego imieniu przepisów art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

(jedn. tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854), gwarantujących ochronę stosunku pracy działaczy związków zawodowych, stanowi rażące naruszenie

prawa pracy w rozumieniu w art. 281 pkt 3 k.p.

Kolegium do spraw Wykroczeń jednoznacznie ustaliło, że bezkrytyczna ochrona zakładowych organizacji związkowych członków swoich

zarządów przed słusznym rozwiązaniem stosunku pracy bez wypowiedzenia, uniemożliwiła Janowi W. zachowanie zgodne z wymogami prawa pracy. W świetle przedstawionych okoliczności złamanie przez oskarżonego

normy proceduralnej, zawartej w art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, zostało błędnie ocenione jako rażące naruszenie prawa pracy w

rozumieniu art. 281 pkt 3 k.p.

Powyższe argumenty prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż

przypisanie winy Janowi W. było oczywiście niesłuszne już w chwili wydania orzeczenia przez Kolegium do spraw Wykroczeń, gdyż w zachowaniu

oskarżonego brak było znamion wykroczenia opisanego w art. 281 pkt 3

k.p. W konsekwencji Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i utrzymane

nim w mocy orzeczenie Kolegium i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. uniewinnił oskarżonego. Zdaniem Sądu Najwyższego, chociaż w przepisie art.

537 § 2 k.p. mówi się o oczywiście niesłusznym skazaniu – rozumowanie a

maiori ad minus prowadzi do wniosku, że przepis ten ma także zastosowanie w wypadku niesłusznego przypisania winy i odstąpienia od wymierzenia

kary (por. wyrok SN z dnia 17 stycznia 2002 r., II KKN 368/99, OSNKW

2002, z. 3-4, poz. 25).