Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KKN 504/98 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding traffic offense conviction despite potential criminal offense overlap.

Numero d'incarto III KKN 504/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the General Prosecutor's appeal against a traffic court verdict convicting the defendant of a minor traffic violation. The prosecutor argued that the act constituted a criminal offense under the Penal Code, claiming the lower court erred by treating it merely as a violation. The court rejected this, ruling that the existence of a potential criminal charge does not preclude conviction for a lesser traffic offense, as the two are not mutually exclusive under the law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 86 § 1 kw; Art. 145 § 1 kk; Art. 10 § 1 kw; A driver may be convicted of a traffic violation even if the same act also constitutes a criminal offense, provided the elements of the violation are met independently.

Parole chiave

Generato dall'IA
traffic violation criminal offense overlap ne bis in idem prosecutor appeal Supreme Court dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 86 § 1 kw
skazanego za wykroczenie określone w art. 86 § 1 kw
Art. 145 § 1 kk
wyczerpały znamion przestępstwa, o którym mowa w art. 145§ 1 k”.
Art. 10 § 1 kw
w postaci idealnego zbiegu przestępstwa z wykroczeniem (art. 10 § 1 kw).
Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o zmianie kodeksu postępowania karnego
Kasację od tego wyroku wniósł – na podstawie art. 3 ust.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KKN 504/98

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - Józef Szewczyk

Sędziowie:

SN - Marian Buliński

SN - Józef Skwierawski (spr.)

Protokolant: Michał Wierzbowski

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2001 r.

sprawy S. J. B.

skazanego za wykroczenie określone w art. 86 § 1 kw

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść

skazanego (SK V […])

od wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 23 kwietnia 1998 r., sygn. II Kws […]

1/ oddala kasację,

2/ obciąża Skarb Państwa kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kolegium d/s Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w W. orzeczeniem

z dnia 16 lutego 1998 r. (KW […]) uznało S. J. B. za winnego tego, że

w dniu 29 listopada 1997 r. w miejscowości Ł., kierując na drodze publicznej

samochodem m-ki „P.”, nie zachował szczególnej ostrożności w czasie

manewru wyprzedzania i potrącił jadącego nieprawidłowo rowerem M. K. –

i na podstawie art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń wymierzyło obwinionemu

karę grzywny w kwocie 110 złotych.

W wyniku złożenia przez obwinionego żądania skierowania sprawy

na drogę postępowania sądowego, sprawę rozpoznał Sąd Rejonowy w W., który

wyrokiem z dnia 23 kwietnia 1998 r. (II Kws […]) uznał S. J. B. za winnego

popełnienia wykroczenia określonego w art. 86 § 1 kw i wymierzył mu karę

grzywny w wysokości 110 złotych.

Kasację od tego wyroku wniósł – na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia

29 czerwca 1995 r. o zmianie kodeksu... (Dz. U. Nr 89, poz. 443) – Prokurator

Generalny na niekorzyść skazanego.

W kasacji podniesiono zarzut rażącego i mającego wpływ na treść wyroku

„naruszenia art. 357 i 360 § 2 pkt 1 kpk, polegającego na nieuwzględnieniu w

opisie czynu okoliczności związanych z następstwem zaistniałego wypadku, a w

konsekwencji zakwalifikowanie przypisanego oskarżonemu

czynu

jako

wykroczenia, mimo iż czyn ten mógł wyczerpywać znamiona przestępstwa z art.

145 § 1 kk”. Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

„przekazanie sprawy Prokuraturze Rejonowej w W. w celu uzupełnienia

postępowania przygotowawczego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest zasadna, ponieważ podniesiony w niej zarzut jest

konsekwencją błędnego poglądu, wyrażonego w następującym twierdzeniu

zamieszczonym w jej uzasadnieniu: „sprawca wypadku może odpowiadać za

wykroczenie z art. 86 § 1 kw tylko wówczas, gdy skutki wypadku nie

wyczerpały znamion przestępstwa, o którym mowa w art. 145§ 1 k”. Jest to

bowiem twierdzenie sprzeczne z obowiązującym stanem prawnym, z którego

ograniczenie takie wcale nie wynika. Jedynym z tradycyjnych wyjątków od

zasady nieprowadzenia postępowania o to samo (ne bis in idem) jest odstępstwo

w postaci idealnego zbiegu przestępstwa z wykroczeniem (art. 10 § 1 kw). Nic

nie stoi na przeszkodzie ukaraniu (skazaniu) sprawcy wypadku drogowego za

wykroczenie spowodowania zagrożenia w ruchu drogowym (art. 86 § 1 kw),

mimo iż to samo zachowanie (ten sam czyn) nosi znamiona przestępstwa

określonego w art. 177 kk (145 kk z 1969 r.).

Jeżeli zatem dochodzi najpierw do ukarania (skazania) za wykroczenie –

jak w niniejszej sprawie – to, w zakresie wykonania kary, konsekwencje

ewentualnego późniejszego skazania za przestępstwo określa właśnie art. 10 kw.

W przeciwnym natomiast wypadku, gdy najpierw przed sądem „toczy się

postępowanie karne na podstawie aktu oskarżenia wniesionego przez

oskarżyciela publicznego” (art. 25 ust. 1 kpsw), postępowanie w sprawie o

wykroczenie może ulec zatamowaniu, z zachowaniem warunków określonych w

tym przepisie. Stan prawny ujawnia zatem sytuację wprost przeciwstawną do

przedstawionej w cytowanym wyżej zdaniu uzasadnienia kasacji.

Konsekwencje niezasadności poglądu wyrażonego przez Autora kasacji są

rozległe, przesądzają bowiem o nietrafności zarówno zarzutu kasacji, jak i

wszystkich wspierających go argumentów.

Na uwagę zasługuje w szczególności fakt, iż poglądowi temu nie

odpowiada treść podniesionego zarzutu. Należałoby przecież oczekiwać w tej

sytuacji podniesienia zarzutu naruszenia przepisu określającego negatywną

przesłankę procesową, wyłączającą odpowiedzialność sprawcy przestępstwa za

popełnione tym samym czynem wykroczenie. Byłby to zarzut wystarczający do

uwzględnienia kasacji, bez potrzeby – wtórnego niejako – wskazywania, że w

postępowaniu niedopuszczalnym z mocy prawa dopuszczono się uchybień

stanowiących zwykłą konsekwencję owej niedopuszczalności. Tymczasem, nie

wskazując takiego przepisu, zarzucono sądowi orzekającemu w sprawie o

wykroczenie, że sprawę tę rozpoznał – i tylko treść wniosku kasacji pozwala

sądzić, że Autor kasacji nie wymaga od tego sądu skazania za przestępstwo.

Skoro zatem sąd orzekł w niniejszej sprawie zgodnie z przepisami

wyznaczającymi granice orzekania, z uwzględnieniem charakteru skargi i

rodzaju postępowania oraz zasad dopuszczalności procesu, to za oczywiście

niezasadne uznać należało zarówno zarzuty orzekania z respektowaniem tych

przepisów, jak i zarzut – niesformułowany wprawdzie, lecz leżący u podstaw

kasacji – niedopuszczalności orzekania. Uprawnienie do wniesienia skargi

publicznej wskazującej na popełnienie przestępstwa należy do prokuratora i –

wbrew wyrażonemu w kasacji poglądowi – nie zależy w niniejszej sprawie od

uchylenia trafnego wyroku sądu i przekazania sprawy prokuratorowi.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł o oddaleniu kasacji.

Przewodniczący SSN: (Józef Szewczyk)

Sędziowie SN: (Józef Skwierawski)

aw

f/jw

(Marian Buliński)