Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KKN 459/99 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal court verdict for applying old harsher robbery law instead of new lighter one.

Numero d'incarto III KKN 459/99
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appeal court's decision regarding a robbery conviction, ordering the case remanded for retrial. The defendant argued violations of procedural rules and the application of outdated laws, while the prosecution maintained the original sentencing. The court ruled that the new Criminal Code was more lenient than the old one, mandating its application under Article 4 of the Criminal Code, and also corrected a procedural error regarding the appointment of defense counsel.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 § 1 k.k.; Art. 69 d.k.p.k.: If the new Criminal Code is more lenient than the old one at the time of the offense, the new law applies; the appointment of a chosen defense attorney in appellate proceedings does not preclude the right to state-funded defense in the first instance if financial circumstances have changed.

Parole chiave

Generato dall'IA
principle of favorability retroactive application of law criminal procedure violation defense counsel appointment remittal for retrial robbery sentencing lenient law principle

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 § 1 k.k.
rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 kk przez
Art. 210 § 1 k.k.
skazanego z art. 210 § 1 d.kk
Art. 36 § 2 i 3 d.k.k.
Art. 9, 69, 85 k.p.k. z 1969 r.
art. 9, 69, 85 kpk z 1969 r.
Art. 3 § 1 i 313 § 1 k.p.k. z 1969 r.
3 § 1 i art. 313 § 1 kpk z 1969 roku przez nie wyjaśnienie wszystkich
Art. 3 § 3, 357, 372 § 1, 406 § 1 k.p.k. z 1969 r.
3 § 1 i art. 313 § 1 kpk z 1969 roku przez nie wyjaśnienie wszystkich
Art. 69 d.k.p.k.
oskarżony był w stanie ponieść koszty obrony bez uszczerbku (art. 69 d.kpk,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KKN 459/99

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 stycznia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Ewa Gaberle

Sędziowie: SN

- Wiesław Kozielewicz

SN

- Józef Musioł (spr.)

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Stefana Szustakiewicza

po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2001 r.

sprawy W. B.

skazanego z art. 210 § 1 d.kk

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 24 lutego 1999 r., sygn. II Ka (...)

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 25 czerwca 1998 r., sygn. II K (...)

I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym.

II. zarządza zwrot skazanemu 450 zł z tytułu uiszczonej

przez niego opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 24 lutego 1999 r. sygn. akt II Ka

(...) utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 25 czerwca 1999 r.

sygn. akt II K (...) mocą, którego oskarżeni, w tym, W. B., uznani zostali za

winnych tego, że „w dniu 30 czerwca 1996 r., w miejscowości B. działając

wspólnie i w porozumieniu (...) osobami dokonali „napadu rabunkowego na

osobę Z. W. w ten sposób, że używając gwałtu na osobie, polegającego na biciu

i kopaniu w głowę i inne części ciała doprowadzili go do stanu bezbronności, a

następnie zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze, zegarek i srebrny sygnet o

łącznej wartości 219 zł” i za to na podstawie art. 210 § 1 d.kk i 36 § 2 i 3 d.kk

W. B. skazany został na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i 1000 zł

grzywny.

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył kasacją obrońca W. B.,

który zarzucił:

„1. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie:

art. 9, 69, 85 kpk z 1969 r. przez nie wyznaczenie oskarżonemu obrońcy z

urzędu.

2. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego , a mianowicie art.

3 § 1 i art. 313 § 1 kpk z 1969 roku przez nie wyjaśnienie wszystkich

istotnych

okoliczności

sprawy

oraz

zupełne

nie

zajmowanie

się

okolicznościami przemawiającymi na korzyść oskarżonej.

3. rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art.

3 § 3, 357, 372 § 1, 406 § 1 kpk z 1969 roku przez skazanie oskarżonego na

podstawie wyjaśnień A. B. bez przeprowadzenia porównania jej wyjaśnień z

innymi dowodami.

4. rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 kk przez

niezastosowanie tegoż przepisu”.

Podnosząc te zarzuty autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i utrzymanego nim wyroku Sądu Rejonowego i skierowanie sprawy

Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacji trudno odmówić słuszności szczególnie w części dotyczącej

rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 kk.

Zgodnie z art. 4 § 1 kk jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna

niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową, chyba że

poprzednia ustawa jest względniejsza dla sprawcy.

Nie ma żadnej wątpliwości, iż ustawa (art. 210 § 1 kk) obowiązująca w chwili

popełnienia przypisanego przez Sąd I instancji, czynu oskarżonemu była

surowsza niż w nowym unormowaniu, dotyczącym rozboju obowiązującym w

chwili orzekania przez Sąd Okręgowy. Mimo tego Sąd Okręgowy nie uczynił

zadość wymogowi przepisu art. 4 § 1 nowego kodeksu karnego. Dlatego, że

uchybienie to mogło mieć wpływ na treść orzeczenia zachodziła konieczność

uchylenia wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do

ponownego rozpoznania.

Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa

procesowego to zauważyć należy, iż autor kasacji błędnie cytował przepisy kpk

z 1969 r. podczas gdy wyrok Sądu Odwoławczego zapadł pod rządami nowego

kodeksu postępowania karnego z 1997 r.

Nie wnikając w zasadność dokonanych zarzutów kasacji należy podnieść

jedynie, iż ta część kasacji, która podważa prawidłowość ustaleń faktycznych

dokonanych w oparciu o przeprowadzone dowody którym Sąd dał wiarę – nie

może odnieść pozytywnego skutku.

Natomiast zarzut podniesiony w pkt 1 kasacji jest słuszny. Błędny jest

pogląd, iż w sytuacji gdy oskarżony ustanowił obrońcę z wyboru, „który

występował podczas rozprawy apelacyjnej” to stać go było również na

ustanowienie obrońcy w toku postępowania w czasie postępowania przed

Sądem Rejonowym.

Fakt ustanowienia przez oskarżonego obrońcy z wyboru w toku

postępowania międzyinstancyjnego nie może być równoznaczny z tym, iż

oskarżony był w stanie ponieść koszty obrony bez uszczerbku (art. 69 d.kpk,

obecnie art. 78 § 1 kpk) w postępowaniu przed Sądem I instancji. Sytuacja

materialna i możliwości finansowe oskarżonego mogły się bowiem zmienić, tak

jak to miało miejsce w tej sprawie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Odwoławczy rozważy sprawę

zarówno pod kątem treści art. 4 § 1 kpk oraz słuszność zarzutu dotyczącego

naruszenia przez Sąd I instancji art. 69 d.kpk.

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.